Adforum

Déclic

2012-01-29T23:07:00.000-08:00

Ik weet dat veel mensen helemaal niet houden van teambuildings en zo. Maar persoonlijk hou ik er wel van. Het geeft weer energie, versterkt de onderlinge banden en je leert eens vanuit een ander perspectief over de werking van je organisatie.

Vrijdagavond stapte ik dan ook met opgeladen batterijen en een hoofd vol nieuwe inzichten in mijn auto. Ik keek al uit naar de maandag om er weer in te vliegen. Tot ik het nieuws hoorde op de radio: Rating van België verlaagd door Fitch, negatieve groeivooruitzichten , nulgroei, besparingen, een minister die het idee van een indexsprong lanceert, net voor een stakingsdag... . Even, heel even zakte de moed me in de schoenen. Want wat heeft het voor zin heel hard te werken en je in te zetten voor je bedrijf als er allerlei externe krachten het rendement van je inspanningen beknotten?

Maar na dit moment van zwakte, herrees mijn vechtlust. We weten dat het er economisch hard zal aan toe gaan, maar de schouders laten hangen is geen optie.

When the going gets tough, the tough get going.

PS: Voor de geïnteresseerden: Op de foto ziet u Sophie, onze stagiaire die poseert voor een foto voor op de blog. Bij deze.

Mannen en hun slaatjes

2012-01-23T22:06:00.000-08:00

Volgens mij tekent zich een nieuwe trend af. Ik heb de indruk dat meer en meer mannen complexloos en openlijk werken aan hun gezondheid en hun figuur. Als ik bijvoorbeeld rond me heen kijk, ken ik nog heel weinig generatiegenoten die roken. En dat terwijl 10 jaar geleden bij wijze van spreken iedereen rookte in mijn vriendenkring. Ook in de zakenlunches zie ik een nieuwe trend. Gisteren bijvoorbeeld gingen we met drie eten. Bestelling: 2 salades, 1 pasta, 2 cola lights en 1 spuitwater. Mocht dit de bestelling van Carrie Bradshaw en haar crew geweest zijn, men had het té gevonden. Ook vorige week even een snelle hap gehapt in de pizzahut. Bestelling: 2 salades terwijl je voor minder geld onbeperkt kon smullen van het pizzabuffet. Geef toe, dat is toch niet vanzelfsprekend.

Ook in de gesprekken sluipen zinnetjes als: 'Ik eet iets licht vandaag, ik ga morgen al uitgebreid eten. Ik doe het met die calorieën rustig aan.' Of: 'Jep, ik ben al drie kilo vermagerd. Vanavond ga ik nog eens joggen.' Hierop wordt dan vol interesse en begrip gereageerd (een paar jaar geleden waren hoongelach en opmerkingen in de stijl van 'strandjeannette' ongetwijfeld hun deel).

Dus bij deze, heren. Laat u gaan: Laat komen die slaatjes en smijt u in de fitness. We helpen mekaar calorieën tellen! That will be fun!

Deze blog is de laatste van deze week. Straks vertrekken we met het team van Adforum op Short Ski. Vanaf volgende week staat ondergetekende terug paraat.

Bond Zonder Naam in autoland

2012-01-23T00:23:00.000-08:00

Het autosalon zit er op. Ook dit jaar ben ik even langs gelopen. Dat er minder volk was dan andere jaren was echt opvallend. Niet leuk voor de verkoopscijfes, natuurlijk, maar als bezoeker is het wel eens zo plezant dat je op je gemak kan rondkijken zonder te moeten aanschuiven overal.

Positief vond ik de evolutie dat er tegenwoordig motoren worden aangeboden die best veel vermogen produceren in vergelijking met hun verbruik. Ook vind ik het leuk dat er tegenwoordig meer aandacht gaat naar het design van de wagens. Vooral de Aziaten zijn daar bezig met een inhaalbeweging.

Het grote werkpunt voor de autoconstructeurs lijkt me de afwerking van het interieur. Dat is vaak van een bedroevend niveau: Goedkoop plastiek en lelijke vormgeving. Ook de stoffen waarmee zetels en koffer etc. zijn afgewerkt, zijn vaak slordig aangebracht. Zelfs op het autosalon zag ik losse naden en loszittende stoffen. En dat heeft niet noodzakelijk met de prijs van het merk te maken. Duurdere merken deden het niet altijd even goed en omgekeerd vond ik bijvoorbeeld de afwerking van de interieurs van Subaru best ok (in vergelijking met wagens van vergelijkbare kostprijs). Het merk dat in dat oogpunt steeds onberispelijk is, is Lexus, het enige (mainstream) merk waarbij je je altijd direct goed voelt in de wagen (ik weet het niet goedkoop, maar ook niet duurder dan ander, meer courante merken).

Ik hou veel van een mooi interieur. Dat is uiteindelijk hetgeen waar je dag in dag uit naar kijkt als je in de wagen zit. Zo van dat zacht leder en een beetje houtinleg is niet echt noodzakelijk, maar het biedt veel meer meerwaarde (omdat je er zelf naar kijkt) dan al die pakketten die je auto er langs de buitenkant mooier doen uitzien (waar anderen naar kijken).

Een beetje Bond Zonder Naam eigenlijk: Het innerlijk is belangrijker dan het uiterlijk.

Factuur Electrabel: Het was mijn energie

2012-01-19T22:34:00.000-08:00

Gisteren de eindafrekening van Electrabel in de bus gehad. Een mens schrikt zich een hoedje. Net geen 2600 euro (neen, dit is geen typfout) achter te dragen. Een vergissing, zou je zo denken. Dus even bellen naar de energielijn. Het gesprek (in italic de Electrabelmensen):

Mevrouw, ik krijg net mijn eindafrekening en vind deze nogal duur. Laat ons samen eens kijken naar uw factuur. Het grootste deel van de stijging van de kosten (van 70 euro naar 407 euro per jaar) is voor rekening van de netwerkbeheerder. Heeft electrabel niets mee te maken.

Hebben we dan zoveel meer verbruikt? Neen, meneer, u heeft minder electriciteit verbruikt als vorig jaar. Maar wel iets meer gas. Het was dan ook een koude winter.

Verbruiken we dan zoveel energie? Neen, eigenlijk niet. Misschien iets meer gas dan gemiddeld.

Dat kan, ik werk nogal vaak thuis. Volgens uw inschatting betalen we volgend jaar 349 euro per maand. Als dat net iets meer is dan gemiddeld, betekent dan dat een gemiddeld gezin van 3 personen voor energie 300 euro per maand betaalt? Ja meneer, zoiets.

Hoe komt het dat we dan zoveel moeten achter dragen? Bij de vorige afrekening was u nog maar 3 maanden klant bij Electrabel. Zo'n periode is te kort om een voorspelling te maken. Dus dan baseren we ons op een gemiddeld verbruik.

Een gemiddeld verbruik? Als een gemiddeld gezin van 3 300 euro per maand betaalt, waarom vraagt u dan een forfait van slechts 110 euro per maand? Ik vind 300 euro trouwens erg veel voor een gemiddeld gezin. Zou ik niet beter van leverancier veranderen? Dat hangt af van uw contract, daar weet ik niets over. Ik verbind u door met de verkoopsdienst.

De verkoopsdienst zocht mijn gegevens op en zei: Ach meneer, u heeft contract XXX. Dat betekent dat u geen enkele korting krijgt. Dat geven wij niemand meer. Kijk, het zit zo...

Vervolgens kwam een uitleg die er 100% zeker op gericht is om mensen te misleiden. Ik verkoop zelf ook wel eens iets en ken de techniek die eruit bestaat heel ondoorzichtige informatie te geven met de biggest smile mogelijk. Dit is een teken van volledig misprijzen van je klanten. Deze techniek werkt enkel wanneer je iets verkoopt aan mensen die niets afweten van de dienst of het product dat je verkoopt. In een B2B omgeving werkt dat in praktijk quasi nooit. In een B2C omgeving blijkbaar wel. Dat dit hun standaardaanpak is, zegt héél veel over Electrabel.

Maar ik wilde me niet laten doen en volgde zo goed en zo kwaad als het kon de redenering van de andere kant van de lijn. Op het moment dat ik haar even samenvatte en begon te simuleren met de cijfers die ik had, bleek dat ze de dingen toch net iets mooier had voorgesteld dan de realiteit. Het contract dat ze me met veel bombarie aan had gekondigd als super voordelig bleek volgens mijn simulatie een korting van 70 euro te betekenen in de praktijk. Maar eens die cijfers werden genoemd, trapte ze op de rem en zei ze:
'Ja maar, die korting van 2 pct kan ik u enkel geven op de energie, niet op de heffingen en de kosten van de netwerkbeheerder, etc.'.
'Ja, dan is de korting nog minder'
'U baseert zich op de verkeerde cijfers'
'Op welke cijfers moet ik me dan baseren?'
'Die vindt u op de site van Electrabel. U kiest voor particulier. Scrol naar beneden. Onder het gekleurde kadertje vindt u het knopje 'sitemap'. U klikt daar op. Vervolgens kiest u voor 'prijzen en voorwaarden'. Scrol verder naar prijsfiches. Daar kiest u 'groen plus'. Met deze info kan u uw prijs berekenen.'

99% van de mensen aan de telefoon heeft dit niet kunnen volgen. Ik ook niet, het ging te snel. Maar ik heb het achteraf eens gereconstrueerd. Het document dat u bekomt, vindt u hier. Om hiermee effectief aan de slag te gaan, heeft u ook het volgende document nodig. In dat laatste staan ook verwijzingen naar dit document.

Toen ik opmerkte dat er ook een simulator op de site stond en dat die er eenvoudiger uit zag, antwoordde de sympathieke stem dat die niet zo accuraat was.

Mocht ons dit zijn overkomen in de eerste twee jaar dat ik werkte, dan stond de poort naar de armoede open. Zomaar eens 2600 euro op tafel leggen, was toen niet zomaar gelukt. En de uitleg die je krijgt is er duidelijk op gericht mensen te intimideren en af te schepen. Ik ben er zeker van dat de verkoopster haar eigen uitleg niet begreep en ook met de cijfers die ze mij bezorgde, geen simulatie van haar eigen verbruik kan maken.

Wettelijk gezien is Electrabel 100% in orde, daar ben ik van overtuigd. De manier van werken toont dat Electrabels enige echte boodschap aan haar cliënteel is: 'Zwijg en betaal, debiel'.

Geek met partner

2012-01-18T23:51:00.000-08:00

Leest u even mee:

'Als hij in ronde 36 van de laatste race van het seizoen een punt voorligt op Damon Hill, duikt Schumi in de vangrail. Als Hill hem passeert, draait Schumi weer de baan op en raakt de Williams. Beide auto's kunnen niet verder. Omdat Schumacher niet wordt gestraft voor het ongeluk en dus de wereldtitel krijgt, wordt hij meteen de meest gehate Duitser, een eretitel die tot dat moment op naam van Rudi Völler stond.'

Toen ik dit stukje uit Top Gear Magazine vorige week herlas, dacht ik bij mezelf 'Wat een tof artikeltje, dit is echt genieten: Dat manoeuvre is echt legendarisch en hoe komen ze er toch bij Rudi Völler, de foutste man uit het begin van de jaren 90 erbij te betrekken?! Hilarisch!'

Een fractie van een seconde later dacht ik over mijn vorige gedachte: 'Maar Michel toch, hoeveel dieper kan je nog zinken? Lachen met Formule 1 grapjes en Rdui Völler (en die artikeltjes écht fantastisch te vinden). Hoeveel meer nerd kan je nog worden?'

Deze gedachte werd meteen gevolgd door een andere: 'Wat heb jij geluk dat Silvie bij jou blijft. Ze kan evengoed switchen naar een niet-geek die Admiral Freebee plezant vindt. En Deus. En die iets weet van wijn. En houdt van monovolumes. En van klussen. En in de tuin werken.'

Zo leidden Schumi en Rudi Völler tot een gevoel van dankbaarheid en opluchting omdat mijn geekiness geen struikelblok is voor Silvie.

Gelukkig maar. Want zonder haar ben ik een PC die op Vista draait.

The Greatest

2012-01-17T23:39:00.000-08:00

Ik weet nu al dat deze blog heel wat minder zal worden gelezen dan de meeste andere blogs. Maar toch hoop ik u, moedige lezer die toch doorklikte, niet te ontgoochelen met deze blog, ookal gaat hij over sport (een thema dat de meeste bloglezers niet interesseert).

Gisteren was het de 70ste verjaardag van Mohammed Ali. Iedereen kent de flamboyante bokser. Wij Belgen weten ook dat de enige Belg die ooit tegen hem streed, Jean Pierre Coopman is. Tot gisteren dacht ik dat dit iets was om fier op te zijn. Tot gisteren, omdat ik dan de beelden heb gezien van de boksmatch. Ali is twee keer zo breed als Coopman en 'The Greatest' speelt een beetje met 'Cooperman' (zo noemde Ali Coopman). De slagen van Coopman lijken Ali amper iets te doen, terwijl onze Jempi zich tot het uiterste moet uitsloven. Al bij al is van een eervol verlies niet echt sprake.

Heel vreemd toch hoe voor mij, iemand die nog niet geboren was ten tijde van dit gevecht en tot gisteren nog de beelden niet had gezien, de verhalen over het gevecht een stuk positiever zijn dan de realiteit blijkbaar was. Het is een beetje alsof ik nu zou merken dat de Expo 58 één grote flop was waarmee België zich in het buitenland een beetje belachelijk heeft gemaakt.

Een vreemde gewaarwording. Aan de andere kant een prachtig voorbeeld van waarom sommige sportcommentatoren Ali als de grootste sportman aller tijden vinden.

Als u ook een samenvatting van het gevecht wil zien, kan u hier klikken.

Low Budget Teambuilding

2012-01-17T00:00:00.000-08:00

Voor zover het nog geen crisis is, zit er een aan te komen. Veel organisaties trappen dan in de valkuil om minder energie te steken in hun personeelsbeleid. Dat is op termijn nefast voor de werking van het bedrijf. Tegelijkertijd heb ik alle begrip voor het feit dat er moet worden bespaard.

Daarom heb ik een tip voor iedereen die graag iets wil doen met zijn team: De 'Het Eiland Teambuilding'. Het concept is eenvoudig: Tijdens een gewone teambuilding onder begeleiding van een teamcoach wordt (als het een goede begeleider is) een vocabularium aangereikt aan de hand waarvan je elkaar feedback kan geven. Denk maar aan de MBTI, Roos van Leary, Insites, etc. Wel, door in team een namiddagje te kijken naar de afleveringen van het Eiland, krijg je ook zo'n vocabulaire aangereikt. Binnen Adforum maken we er alvast gretig gebruik van:

Iemand is wat dolenthousiast over zaken die eigenlijk niet tot het takenpakket behoren: 'Onze Franky is weer in actie geschoten'
Iemand doet wat wollig: 'Aha, vandaag een sessie met Nolleke'
Iemand heeft een (te) felgekleurde das aan: 'Ik wist niet dat het vandaag de eerste dag van de lente is'
Je hebt fijn samengewerkt met iemand: 'Ik ben blij dat ge in mijn team zit'
Alle voorbereidingen voor een workshop of presentatie zijn klaar: 'Dat zijn 5 checks, Michel'
Iemand vertelt een actualiteitsweetje: 'Trivialtime!'
Praktische afspraken worden gemaakt: 'Willen we dat afspreken?'
Wanneer de bureaus weer overvol liggen: 'Uw meest gevulde vat moet uw vuilnisvat zijn'.
Iemand maakt een vergissing: 'Maar Alain toch'.
Er wordt iets afgesproken dat iemand niet plezierig vindt: 'Is dat verplicht?'

Maar 'Het Eiland' is niet het enige Woestijnvisprogramma dat een prachtige opstap is om aan teambuilding te doen. Ook 'In de Gloria' is superinteressant, vooral het filmpje van de Sint Hubertusvrienden die verstek gaven voor de Zevende Dag. Hieruit leren we het volgende:

Iemand heeft teveel werk: Stuurt een mailtje met in de titel: 'Raymond kan het niet aan'.
Als iemand een moeilijk karwei tot een goed einde heeft gebracht: 'Ik heb verdomme 8 jaar schoolreizen gedaan met het beroeps'.

Veel plezier ermee!

Automerken en kledingmerken: Noodzakelijke voorkennis voor u een auto kiest

2012-01-15T22:11:00.000-08:00

De meeste vrouwen zijn helemaal niet geïnteresseerd in auto's. En sinds de intrede van het concept van 'de nieuwe man' doen veel mannen zelfs niet meer alsof ze enige interesse hebben in auto's. En dat heeft rampzalige gevolgen voor keuzes die mensen maken. Door een gebrek aan kennis over automerken slaan veel mensen een ronduit belachelijk figuur met hun wagen. Nochtans is het niet zo moeilijk. Met automerken is het net hetzelfde als met kledingmerken. Je keuze vertelt heel wat over jezelf. Lees daarom grondig de onderstaande info zodat u een geïnformeerde keuze kan maken. Na het lezen van deze info weet u welke gevolgen uw keuze heeft voor uw imago en uw uitstraling. Bij elk automerk vindt u een woordje uitleg en een kledijmatig equivalent.

Audi: Degelijk maar een beetje saai. Aan de dure kant: Scapa of Scotland
Mercedes: Degelijk maar een beetje saai. Duur: Burberry
Dacia: Kwaliteit, stijl en uitstraling doen u niets. Enkel de prijs telt: Zeeman; Wibra
Saab: Tikkeltje eigenzinnig, creatief maar doordacht, degelijk: Junk de Luxe; Ben Sherman
BMW: Stijlvol en kwaliteitsvol. U weet wat u doet en heeft lak aan de rest van de wereld: Paul Smith
Land Rover: Ziet er mooi uit, maar echt topkwaliteit is het niet: Tommy Hillfiger
Renault: Van ver best ok, van dichtbij merk je het verschil: C&A
Nissan: Ook hier geldt: Van ver best ok, van dichtbij merk je het verschil, maar u bent wat ouder (of kreeg advies van uw pa bij de autokeuze: E5
Toyota: Oerdegelijk, weinig belang aan esthetiek. U houdt van fermettestijl of bent 75+: Damart
Subaru: U bent fijnproever en maakt minder voor de hand liggende keuzes. Rijplezier tegen betaalbare prijzen: Strellson, Scaball
Alfa Romeo: U heeft een passie voor schoonheid en resultaat. Duurzaamheid is een u onbekend concept: Liberace (ja, Liberace, geef Versace ofzo. De bling factor van Alfa's is echt wel gigantisch, moet u weten).
Porsche: U rekent op vertrouwde concepten en bent bereid daarvoor veel te betalen. Radicale vernieuwing is niet direct uw prioriteit: Hermes; Delvaux
Lamborghini: Het is niet omdat het duur is dat het klasse heeft: Christian Lacroix
Rolls Royce: Erg duur, maar tijdsloos: Chanel
Peugeot: Voor ieder wat wils, niemand is er écht wild van: H&M
Citroën: Voor ieder wat wils, maar dan met snufjes waarbij je denkt 'Wie zit hier nu op te wachten?': Hema
Volkswagen:Degelijk, betrouwbaar, geen frivoliteiten. Niet goedkoop, maar waar voor uw geld als stijl geen breekpunt is: River Woods

Net zoals bij kleren, is het niet zo dat het ene merk op zich beter is dan het ander merk. Het is een kwestie van smaak (en geld natuurlijk).

Nu heeft u geen enkel excuus meer voor automobiele flaters in de stijl van: 'We hebben gekozen voor een hip en modern wagentje, een Toyota'. Dat is net hetzelfde als: 'Schatje, we kunnen ons vanavond eens lekker laten gaan. Ik heb opwindende lingerie gekocht in de Damart. Huidkleurig en maximaal ondersteunend.'

Heather Mills, rolmodel met een prositutieverleden

2012-01-13T00:01:00.000-08:00

Vaak heb ik wat medelijden met mensen met een handicap en met uitbreiding met mensen waaraan 'iets speciaals' is. Niet omwille van het feit dat ze een specialleke zijn op zich, maar wel omdat andere mensen vaak niet op een gewone manier kunnen omgaan. Met goedbedoelde mildheid lacht men harder met de mopjes van de vrouw met spasmen, is men vergevingsgezinder voor de man in de rolstoel die zijn handen niet kan thuishouden, veinst men interesse voor de saaie verhalen van 'de dikke', complimenteert men zwangere vrouwen die meer dan 25 kg zijn aangekomen door te zeggen 'hoe stralend ze er uit zien', etc. Want ze hebben het al zo moeilijk, meneer.

Gisteren stonden er in de krant foto's van Heather Mills, de voormalige vrouw van Paul McCartney. Bijna 20 jaar geleden werd dit toenmalig model aangereden door een motor. Bij dat ongeval verloor ze een been. In één klap van model naar 'persoon met een handicap'. Het knappe aan Heather Mills is dat ze zich helemaal niet wentelt in een slachtofferrol. Ze vecht terug en met succes.

Op de foto zie ik een mooie, aantrekkelijke vrouw. Maar dat vind ik dan echt, niet uit medelijden omdat ze maar één been heeft. Ik ben ervan overtuigd dat vele mannen de eenbenige Heather Mills veel knapper vinden dan hun eigen 44 jarige vrouw, ookal heeft ze een zeer zichtbare handicap.

Een rolmodel. Met een prostitutieverleden.

Meer Fonsen, graag

2012-01-11T22:58:00.000-08:00

Binnen de wereld van HR en arbeidsmarktbeleid, is Fons Leroy een naam als een klok. De 'big chief' van de VDAB, kan op veel waardering rekenen. Enerzijds komt dat doordat hij een moderne, open en aangename communicatiestijl hanteert. Zo vind je op allerlei fora artikeltjes, blogberichtjes, columns, etc. van zijn hand. Anderzijds is het ook iemand die verschrikkelijk veel kennis en expertise heeft over de Vlaamse arbeidsmarkt. Die know how probeert hij in te zetten om te komen tot een flexibeler, eigentijdser organisatie van de arbeidsmarkt, zonder daarbij volledig asociaal en hardvochtig te worden voor de werkzoekenden, maar hen integendeel een coctail van kansen en verantwoordelijkheden te bieden. Ook wie het niet eens is met zijn voorstellen moet toegven dat ze voortspruiten uit een degelijke, doordachte visie.

Fons Leroy lanceerde gisteren het idee dat hijzelf en zijn collega topambtenaren zouden inleveren (bijvoorbeeld door een indexsprong over te slaan). Dat vind ik een mooi signaal van iemand die medeverantwoordelijk is voor de begeleiding en activering van werklozen in Vlaanderen: Niet alleen de kleintjes moeten een inspanning doen, ook wie meer verdient, kan zijn bijdrage leveren. Goed idee, denk ik dan zo.

Heel verrassend waren de reacties van de vakbonden. Zij reageerden allerminst enthousiast en stelden schouderophalend dat het geen structurele maatregel is. Meer zelfs, zij vinden het belangrijk dat de topambtenaren zo goed worden verloond ('Als Vlaanderen sterke mensen wil, moeten ze hen goed betalen').

Dat is toch een beetje vreemd, vind ik. Akkoord dat competente mensen goed moeten worden betaald. Maar als een topman zelf aangeeft een extra bijdrage te willen doen in deze tijden van crisis, zou dat toch enkel positief onthaald moeten worden (ik weet wel dat het geen structurele ingreep is, maar het gaat over het idee dat iedereen mee een inspanning doet in deze crisis).

De sterkste schouders dragen de sterkste lasten leek eens het devies van de vakbonden. Nu worden voorstellen van die sterkste schouders enkel beantwoord met een laconiek 'als je geld teveel hebt, stort het dan terug'.

Heel vreemd.

Opzij opzij opzij

2012-01-11T00:35:00.000-08:00

Ik ben bezig aan mijn derde werkdag in 2012. Ik vat het werkende gedeelte van 2012 voor u graag samen:

Opzij, opzij, opzij,
maak plaats, maak plaats, maak plaats,
wij hebben ongelofelijke haast.
Opzij, opzij, opzij,
want wij zijn haast te laat,
wij hebben maar een paar minuten tijd.

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
We kunnen nu niet langer, we kunnen nu niet langer blijven staan.

Een andere keer misschien
dan blijven we wel slapen
en kunnen dan misschien als het echt moet,
wat over koetjes, voetbal en de lotto praten,
nou dag tot ziens, adieu het gaat je goed.

Dat belooft alleszins voor de rest van het jaar.

Goede voornemens had ik niet. Maar misschien moet ik er dat toch maar doen. Tijd maken voor vrienden en familie, misschien...

2012-01-09T22:53:00.000-08:00

Het nieuwe jaar is ondertussen dik anderhalve week ver. Bijna ben ik door mijn vakantiemails heen en op de occasionele nieuwjaarsrecepties na, begint alles stillekesaan zijn gewone gangetje weer te gaan.

Het is ondertussen duidelijk dat het economische nieuws in 2012 niet positiever is dan in 2011. Dat negatieve economische klimaat is bijzonder irritant. Het verband tussen je inzet en je resultaten lijkt er volledig door verstoord en dat werkt demotiverend.

Het is in dit context zeer verfrissend de reclames van Vacature te horen op de radio. Vacature doet met de spotjes appèl aan wie de aanval op de problemen wil aanvatten en aan wie zich niet wil laten doen, maar wel zelf het heft in handen wil nemen.

Het is leuk te horen dat er toch nog mensen zijn die er van uit gaan dat niet iedereen op het randje van de burned out staat. Een beetje hoop.

Ik weet wel dat die positieve boodschap volledig past in het kraam van Vacature en in die zin niet komt vanuit onverdachte bron. Toch waardeer ik heel sterk dat ze kiezen voor deze benadering veeleer dan voor die andere reclameboodschap van een ander vacaturekrantje dat een heel ander type mensen wil aanspreken. Niet wie gemotiveerd is, niet wie talent heeft, maar wel wie zo weinig mogelijk inspanning wil doen doen voor hun werk en daarom zo dicht mogelijk gaat wonen bij het werk en op zoek gaat naar formules voor tijdskrediet.

Dan liever met de Vacaturesoldaten naar de oorlog.

Hulde na de skivakanties

2012-01-08T22:05:00.000-08:00

Vorige week 'stond ik op de latten', zoals men dat pleegt te zeggen. Aan sneeuw geen gebrek, in tegendeel. In deze moeilijke weersomstandigheden in de bergen, besef je hoe sterk je als individu bent overgeleverd aan anderen. Daarom breng ik graag even hulde aan een aantal zaken op deze blog.

1) Hulde aan touring mobilis. Bij vertrek raadden zij aan met sneeuwkettingen of toch minstens met winterbanden te vertrekken richting Alpen. Zoals je ziet op de foto, geen overbodig advies.

2) Hulde aan de skimonitoren. Bewonderenswaardig hoe zij met een klasje kinderen in een halve sneeuwstorm in veilige omstandigheden de berg af komen. Ik vind het idee om met een skiklasje met beginnende skiërtjes de bergen in te trekken, op zich al een beetje beangstigend, maar een beetje skimonitor lijkt zich daar niets van aan te trekken. Ijskoud was het, met sneeuw die snijdt in je gezicht, maar de kinderen vonden het toch de max.

3) Hulde aan de sneeuwschop. Je bent niets met alle electronica in je auto als die is ingesneeuwd. Alleen de goede oude sneeuwschop kan dan soelaas brengen. Bijna 3 uur lang heb ik gegraven vooraleer ik een 10 tal centimeter kan verrijden. Daarna nog een uurtje manoevreren in de parkeerplaats vooraleer ik er helemaal uit kon rijden. Spannend was dat.

Hiermee is het eerste blogje van 2012 een feit. Nu aan de slag. Hopelijk tot een volgende keer!

Kerst

2011-12-22T20:28:00.000-08:00

De laatste werkdag voor de kerstvakantie (al hoop ik dat veel mensen nu al verlof hebben genomen zodat ik straks niet teveel files heb). Tot nu toe heb ik nog niet veel gemerkt van de kerstsfeer. Nog geen kerstshopping gedaan, bijvoorbeeld. Of zwijmelend voor de kerstboon gezeten met een tas chocomelk of thee. En sloffen. Maar dat komt wel. Nog even doordoen en alles wegspoelen met een glaasje bubbels.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken alle bloglezers te bedanken voor hun views, likes en comments. En natuurlijk wens ik u allemaal prettige feesten!

I'll be back, na de vakantie.

Michael Tack of Barney Stinson (How I met your mother)

2011-12-21T23:07:00.000-08:00

Via deze weg wil ik even uw hulp inroepen. Het gaat hem over het volgende. De stagiairs en medewerkers op kantoor hebben bekend dat ze vinden dat ik gelijk op Barney Stinson. Nu moet ik toegeven dat ik dit personage niet ken.

Wat heb ik al ontdekt:

* Het is een personage uit de serie 'How I met your mother'?

* Het lijkt nogal vol van zichzelf

* Het heeft een erg mooi filmpje gemaakt als CV

Bij deze wil ik u oproepen mij te laten weten in hoeverre ik dit moet zien als een compliment of als een belediging. Of als er nog andere weetjes zijn over Barney Stinson, dan mag je die ook altijd doorgeven. Ik kan er maar uit leren.

Begrip voor de staking, niet voor het ACV

2011-12-20T23:15:00.001-08:00

Ik heb de indruk dat ik de enige ben in mijn kennissenkring die een minimum aan begrip kan opbrengen voor de stakers van morgen. Heel vaak stellen we vast in bedrijven dat een relatief kleine verandering voor heel wat commotie kan zorgen. Denkt u maar eens aan de consternatie bij uw collega's als er een nieuwe versie van Windows of het officepakket wordt geïnstalleerd. Of als de takenpakketten een beetje worden herschikt. Of als er een collega opeens leidinggevende van het team wordt. Of als er in de refter vanaf nu alleen maar broodjes en koude schotels worden geserveerd en niet langer warme gerechten... Mensen houden over het algemeen nu eenmaal niet van verandering (u kent misschien de boutade: De enige mens die op verandering zit te wachten is een baby met een natte luier).

Als je het zo bekijkt, vind ik het helemaal niet zo onbegrijpelijk dat men grijpt naar actiemiddelen om hun verzet tegen de ingrijpende plannen (wat de pensioenshervorming toch is) te laten horen. Daarmee keur ik de staking niet goed of niet af, ik begrijp het gewoon.

Wat ik niet begrijp, zijn de aanvallen van het ACV tegen de zelfstandigen. Tijdens een Radio interview zei Marc Leemans dat ze het geld moesten gaan zoeken waar het zat, bij de zelfstandigen. Ik viel even van mijn stoel, maar dacht dat hij zich in het heetst van de strijd even had versproken. Maar het blijkt veel meer te zijn dan een 'slip of the tongue'. Het maakt deel uit van de strategie van het ACV om de zelfstandigen aan te vallen. Neemt u maat een kijkje op de site 'de gevolgen'. Daar ziet u de gevolgen voor allerlei groepen mensen. Zo ook voor zelfstandigen. De toon waarop er over zelfstandigen wordt gesproken vind ik ongepast. Ze worden afgeschilderd als belastingsontduikers die leven op de kap van de werknemers.

Wel, u schiet op de verkeerde. Als we uit deze crisis willen geraken, moeten we er allemaal voor gaan, zelfstandigen én loontrekkenden. Deze communicatie van het ACV is dan ook volledig ongepast vind ik.

Ter info, beste ACV, gisteren ging ik naar de boekhouder. Daar legde hij uit dat ik van de 100 euro brutoloon die ik me uitkeer, ik net iets meer dan 40 euro over houd.

Zo, en nu aan de slag (ik toch).

Flashback

2011-12-19T23:41:00.000-08:00

Ik ben een beetje zenuwachtig. Ik heb deze middag een afspraak met mijn boekhouder. Dat voelt voor mij als een leerling die na de lesuren naar de directeur moet. Ik verwacht me aan een preek, niet omdat ik dingen doe die niet mogen (in tegendeel: ik recupereer veel te weinig kosten om een goede Belg te zijn omdat ik het gewoon ontzie), maar omwille van mijn slordigheid. Ik weet nu al wat ik zal mogen horen: 'Dag Michael, ik heb hier een lijstje met alle ontbrekende documenten. Ik mis heel wat facturen van aankopen, loonstroken en bankuitreksels. Kan je eens kijken of je die nog ergens hebt liggen?'. Ik zal dan van ja knikken en met loden schoenen naar huis gaan, vloekend op die 'f*cking administratie'. Slechtgezind smijt ik me dan weer op mijn werk. Na een half uur zit ik dan nog meer te vloeken, want ik vraag me dan af 'waarom doe ik dit allemaal? Ik verdien veel meer met ticketjes verzamelen dan met nieuwe projecten uit te voeren'. Gevolg is dan dat ik steeds slechtgezinder zit te werken tot ik vanavond de dag eindig met een bezoekje aan de site Vacature.com met het vaste voornemen om terug gewoon in loondienst te gaan in plaats van verder zelfstandige te zijn. Aangezien ik dan geen enkele job vind die leuker is dan mijn huidige job, ga ik dan maar slapen, gevangen in een catch 22. Morgen word ik dan wakker, is het allemaal bezonken, slik ik even, leg mezelf uit dat ik niet meer tijd zal steken in de administratie en wel meer zal betalen aan de boekhouder. En om de boekhouder te betalen, moet ik dan terug aan het werk. Voila, van motivatie gesproken. Ge kunt maar beter voorbereid zijn op de dag die komt. PS: Het fotooke is van BDO omdat zij mijn boekhouders zijn. Ter compensatie van het feit dat ik hen als boosdoeners voorstel (wat eigenlijk onterecht is omdat ze steeds heel vriendelijk en professioneel zijn; de oorzaak van de ellende is mijn slordigheid), maak ik een beetje reclame voor hen.;-)

Op de filmset

2011-12-18T22:06:00.000-08:00

Dit weekend hebben we opnieuw een filmdag gehad. Af en toe hebben we zo'n filmdag omdat we bij sommige van onze testen die we ontwikkelen, filmpjes gebruiken. Dat heeft verschillende voordelen (leuker om af te leggen voor de kandidaat, minder invloed van het niveau van taalbeheersing, non verbaal gedrag kan je mee opnemen, moderner imago van de werkgever, etc.). Wie over deze testen meer wil weten, moet maar eens zoeken op 'Video based situational judgement testing'.

Steeds opnieuw ben ik onder de indruk van het aantal mensen dat meewerkt aan zo'n project: Naast de regisseur is er ook de cameraman, geluidsman, schminkster, regie-assistente, 6 acteurs, 2 mensen van Adforum, 1 opdrachtgever en dan nog 1 'logistiek verantwoordelijke' (een medewerker van het bedrijf waar de filmpjes worden gemaakt die ons de nodige attributen kan bezorgen).

Veel mensen denken dat het opnemen van deze filmpjes een glamoureus, blits gebeuren is. Wel, ik moet u ontgoochelen. Het grootste deel van de dag bestaat uit wachten. Jawel, wachten. Terwijl het decor wordt opgebouwd, terwijl het licht wordt geregeld, terwijl het geluid wordt getest, terwijl het optimale camerastandpunt wordt gezocht, etc.

Misschien lijkt dat een beetje over the top. Maar dat is het niet, denk ik. Als we het niet zo professioneel aanpakken, dan bestaat het resultaat uit houterige filmpjes. Zo van het genre van de instructiefilmpjes uit de jaren 80. En geef toe, dat zijn dingen die we de wereld willen besparen.

Zwak voor de maand december

2011-12-15T22:10:00.000-08:00

Midden december is het nu. Ongeveer even ver van Sinterklaas als van Kerstmis. Ik geef bij deze openlijk toe dat ik eigenlijk best wel hou van de decembermaand. Hoe ouder ik word, hoe leuker ik het eigenlijk vind (da's al een tweede verwijzing in de blog naar mijn ouderdom deze week. Nog wat vroeg voor een midlife nochtans).
De stad is mooi verlicht, er worden cadeautjes uitgewisseld, wie niet in verlof is, heeft op het eind van het jaar toch minstens een beetje het vakantiegevoel, ... .

Ik weet natuurlijk ook dat december voor de meeste mensen een heel drukke maand is op het werk, dat de studenten examens hebben (of minstens blok), dat er cadeautjesstress is, dat het een commercieel gedoe is, enzo, maar toch... Het heeft wel iets.

Misschien word ik gewoon niet alleen ouder maar ook meliger.

DISCLAIMER (ter attentie van Eva van Adforum): Deze blog wordt geschreven in persoonlijke naam. Deze waardering van het kerstfeest is hyperindividueel, momentaan en bijlange geen stabiele trek. In die zin impliceert deze bekentenis op geen enkele manier een goedkeuring van het verzoek van medewerksters van Duitse nationaliteit om Kerstmuziek op te zetten op het werk (inclusief kerstfeestje). Met 'kerstmuziek' wordt in het voorgaande verwezen naar alle soorten en varianten van wat over het algemeen gedefineerd kan worden door kerstmarktpubliek als 'kerstmuziek'. In het bijzonder is er geen enkele goedkeuring af te leiden uit bovenstaand blogbericht voor alle Duitse schlager kerstmuziek en hun Vlaamse varianten. In het kader van de wetgeving rond veiligheid en welzijn op het werk, is het niet toegelaten de kerst CD van Jo Vally binnen te brengen binnen de bedrijfsgebouwen van Adforum.

Waardig ouder worden

2011-12-14T21:07:00.001-08:00

Misschien heeft u net als ik het geluk een relatie te hebben met iemand die verslingerd is aan het trekken van foto's. Veel foto's (net geen 20 000 tot nu toe in het jaar 2011). Een van de vele voordelen van zo'n relatie is dat het leven van uzelf en uw kinderen bijzonder goed gedocumenteerd is. Nu ja, voordeel. Als het over uw kinderen gaat, is dat natuurlijk zeer leuk. Maar als het over jezelf gaat, is het wel een beetje confronterend. Mocht ik willen, kan ik dag voor dag mijn eigen verouderingsproces reconstrueren met al die foto's. Ik bedoel maar: vele dingen veranderen (lang haar, kort haar; dikker, dunner; mooi gekleed, slecht gekleed; vrolijk, viesgezind; ...), maar één constante is er wel, je wordt steeds alleen maar ouder.

Er is een tijd geweest dat ik er naar uitkeek om er ouder uit te zien, vooral omdat dat professioneel een aantal voordelen oplevert (rust, wijsheid, ervaring, enz). Maar nu de eerste grijze haren meer en meer zichtbaar worden en de rimpels dieper, is het toch niet zo leuk. Vooral na een korte nacht is het geen zicht.

Misschien moet ik eens een fotoalbum maken met een ander thema dan 'vakantie 2010', 'Weekend Center Parcs', 'de feestdagen in familie', etc., namelijk 'Chroniek van een aangekondigde aftakeling'.

Voor de rest alles ok, hoor. Gewoon even moeilijke ochtend.

Een fijne werkdag toegewenst voor de rest.

Luik

2011-12-13T22:05:00.000-08:00

5 doden, 122 gewonden. Nordin Amrani, een dolle schutter, heeft lelijk huis gehouden in Luik. Je kan je onmogelijk voorstellen dat je zelf betrokken geraakt in zo'n voorval. Toch vind ik dat het gisteren akelig dichtbij is gekomen. Niet (alleen) omdat het zich in België heeft voorgedaan, maar vooral omwille van de herkenbaarheid van het 'decor'. Op de foto's zag je hoe de politiemannen met getrokken wapens door de winkelstraten 'slopen', op zoek naar de schutter en mogelijke trawanten. Die ontplooiing van de politiemacht kennen we uit de Hollywoodfilms. Alleen is de achtergrond daar niet de gekende 'C&A' of de glühweinstalletjes op de kerstmarkt. In Luik wel.

Doordat alle winkelstraten tegenwoordig op elkaar lijken omdat telkens dezelfde ketens er een filiaal hebben en alle kerstmarkten bestaan uit dezelfde kerststalletjes, was het zo herkenbaar. Had men er niet bij verteld dat het zich in Luik voor deed, dan hadden we niet geweten waar het was gebeurd. 300 km of 300 m van huis. Griezelig toch wel een beetje.

De Pedagogische Tik

2011-12-11T11:11:00.000-08:00

In een van de voorbije uitgaven van het onderwijsmagazine 'Klasse', las ik de resultaten van een poll met als thema 'de pedagogische tik'. Maar liefst 3/4 van de respondenten vindt het best ok om kinderen een 'pedagogische tik' te geven. 1/4 vond dat niet. Ik viel bijna van mijn stoel. Niet letterlijk, gelukkig, want 'Klasse' is bij ons toiletlectuur.

Toevallig zagen we een week of 3 geleden hoe een vriendje van C een 'pedagogische tik' kreeg van zijn papa. Ik was er danig van aangedaan. C ook ('X moet wel héél erg stout geweest zijn, hé Papa'). Ik ging er van uit dat het een geïsoleerd voorval was. Maar nu blijkt dat er veel meer mensen voor dan tegen het uitdelen van 'pedagogische tikken' zijn.

Ik polste dit weekend ook eens bij de bezoekende bevriende koppels over hun visie hieromtrent. Bleek dat ook zij hevige voorstanders zijn van de 'tik'. 'Als ze stout zijn, moet je ze eens kunnen doen schrikken. Gewoon eventjes kordaat optreden'.

Blijkbaar is die strijd gestreden. Alle bekende argumenten tegen 'de tik' (principieel geen geweld gebruiken, fysieke overmacht niet gebruiken, etc.) klinken tegenwoordig geitewollesokkerig en flauw. En ik identificeer me helemaal niet met van die groene softies.

Toch voelt het uitdelen van een 'pedagogische tik' fout. Want waarom zou ik mijn vrouw geen tik geven, 'gewoon om haar even te doen schrikken'? Dat doe je toch ook niet? Of heb ik weer een maatschappelijke evolutie gemist?

Vriendenbezoek en bloggen

2011-12-11T10:40:00.000-08:00

Gisteren waren er vrienden op bezoek voor de brunch (interessante formule voor koppels met kleine kinderen die de koffie-met-taart-leeftijd nog niet hebben bereikt). Nog geen minuut waren ze binnen en een pertinente vraag werd al gesteld: 'Ben je van plan om over ons bezoek te bloggen? Het is om te weten of we een beetje moeten opletten met wat ze zeggen of doen. Wij durven elkaar ook al eens 'mama' en 'papa' te noemen.' Daarmee verwezen ze naar een ander blogje dat ik schreef over andere vrienden die elkaar zo aanspreken.

Toen ik antwoordde dat ik niet over hen zou bloggen, waren ze toch een beetje teleurgesteld. 'Ach, zijn wij dan niet zo interessant misschien? Wij zijn niet zo boeiend als uw andere vrienden, precies...'.

Tricky one. Als ik niet over hun bezoek blog, voelen ze zich oninteressant; als ik wel over hen blog, zullen ze zich bij hun volgende bezoeken op hun ongemak en geremd voelen.

Daarom dit compromis: Ik blog vandaag niet over hun bezoek, maar morgen wel. Om u al wat te kunnen voorbereiden, licht ik nu al een tipje van de sluier: Het thema zal zijn: 'De pedagogische tik.'.

Betuttelende verdediging van Maggie De Block

2011-12-08T22:47:00.000-08:00

Aan de toog en op internet circuleren heel wat grapjes over onze nieuwe staatssecretaris Maggie De Block. Aanleiding is haar overgewicht. Het duurde niet lang of mensen begonnen hier tegen te protesteren. Men vindt die grapjes ongepast want:

1) We moeten haar beoordelen op haar daden, niet op haar uiterlijk

2) Het is een verdoken vorm van sexisme want vrouwen worden veel sneller en harder aangepakt op hun uiterlijk dan mannen.

De twee lijnen van argumentatie komen samen in dit opiniestuk van een redactrice van De Morgen. Ik ben niet akkoord met die visie. Meer zelfs, ik denk dat het betuttelend is tegenover vrouwen.

Ten eerste moeten we haar natuurlijk beoordelen op haar daden en niet op haar uiterlijk. Maar grapjes maken over iemands uiterlijk staat een oordeel over iemands daden niet in de weg. Zo heb ik al heel vaak mannelijke collega's gehad die (eerder) klein zijn. Natuurlijk wordt daar al eens mee gelachen. Maar dat weegt nooit door in iemands evaluatie. Dat zou ronduit dom zijn.

Ten tweede is het niet zo dat er enkel of eerder over vrouwen hun uiterlijk grapjes worden gemaakt. Caroline Gennez en Inge Vervotte waren al een eindje actief toen de grapjes over hen opdoken. Dat is niet anders geweest bij Freddy Willockx (ogen), Guy Verhofstadt (tanden), Jean Luc Dehaene (gewicht), Pieter De Crem (zogenaamde 'poedelkapsel'), etc.

Door dergelijke opiniestukken waarbij goed bedoeld de verdediging wordt opgenomen van Maggie De Block, wordt eigenlijk de boodschap meegegeven: Mannen zijn dan misschien wel sterk genoeg om hiermee om te kunnen (ze hebben trouwens geen keuze), Maggie De Block kan hier niet alleen mee om en verdient een speciale behandeling.

Die betutteling doet net af van de kwaliteiten van Maggie De Block.

Retraite

2011-12-06T21:43:00.001-08:00

Vandaag doen we met Adforum aan de professionele vorm van 'retraite', zijnde teambuilding. We nemen even afstand van de dagelijkse rush, onderzoeken de manier waarop we werken en bekijken we hoe we de onderlinge samenwerken verder kunnen optimaliseren.

Zoiets is natuurlijk een risico. Als het tegenvalt, heeft iedereen tijd verloren en vertrekt dit gefrustreerd. Als het meevalt, heeft iedereen nieuwe energie en goede ideeën om er terug tegenaan te gaan.

Spannend.

Zoals dat hoort in een goede teambuilding, ga je dan ook best even fysiek op verplaatsing (naar Gent). Ervaring leert dat het niet steeds even eenvoudig is om bij zo'n evenementen een blogje te schrijven. Daarom nu al even aankondigen dat er morgen geen blogje zal worden gepost.

Mooi moment: Vrouwen aan de macht!

2011-12-05T21:24:00.000-08:00

Gisteren kon je er niet naast kijken. Op zowat alle nieuwssites en de journaals op televisie werden de beelden getoond van de Italiaanse minister van Sociale Zaken Elsa Fornero. Bij het aankondigen van een aantal besparingsmaatregelen, stokte haar stem en moest ze zelfs een traantje laten. Ze had het erg moeilijk om de bevolking bijkomende offers te vragen.

Het filmpje kan je hier herbekijken.

Je moet geen financieel technisch expert zijn om te weten dat er in gans Europa moet worden bespaard. Daar kunnen we niet van onder. Maar 'besparen' is geen abstracte oefening. Zwaar besparen heeft ingrijpende gevolgen voor veel mensen. Hoe jammer het ook is, daar kunnen we niet van onder. Wat een opluchting dat een beleidsmaker dit voluit lijkt te beseffen. Wat een verademing te merken dat die dame de noodzaak van de besparingen voelt, maar toch slechts met enige schroom de maatregelen uitvaardigt.

Wat een contrast met de brulboeien die staan te roepen dat er steeds meer moet bespaard worden, zonder dat ze ook nog maar even lijken stil te staan met de gevolgen voor de mensen. Financieel-technisch hebben ze misschien gelijk, ze lijken zoveel minder geloofwaardig nu Elsa Fornero heeft getoond hoe het kan.

Vrouwen aan de macht!

Kimi Raikkonen: Ouderwetse heroïek

2011-12-04T11:20:00.000-08:00

Vorige week werd aangekondigd dat Kimi Raikkonen terugkeert naar de Formule 1. Raikkonen is niet de coureur met de meeste overwinningen in zijn loopbaan. Hij is één keer wereldkampioen geweest. Niet slecht natuurlijk, maar lang geen Schumacher. Toch is mijn sympathie oneindig voor groter voor Raikkonen dan voor vele andere coureurs. Eigenlijk dan voor vele sporters in het algemeen.

Kimi Raikkonen is een held. Een held in de archetypische vorm. Hij geraakt zelden of nooit opgewonden, lijkt het begrip stress niet te kennen, werkt keihard en zegt geen woord teveel. Niet voor niets wordt hij 'The Iceman' genoemd.

Ouderwetse heroïek waarin wielrenners kunnen terugvinden wat ze met Tom Boonen verloren.

Sexpartners, handtassen en sociale wenselijkheid

2011-12-01T22:32:00.000-08:00

Ik herinner me nog goed dat ik heel vaak het volgende onderzoek heb moeten bespreken als monitor aan de unief:

Via een vragenlijstonderzoek werden respondenten gevraagd aan te geven hoeveel sexpartners zij tot op dat moment hebben gehad. Uit het onderzoek bleek een gigantisch verschil te bestaan tussen de vrouwen en de mannen in de zin dat mannen aangeven veel meer partners te hebben gehad dan vrouwen. Dat betekende dat ofwel een van de twee partijen loof ofwel dat er een aantal vrouwen bandwerk verrichtten.

Daarom heeft men de vraag opnieuw gesteld, maar deze keer werden de mensen gevraagd mondeling te antwoorden en werden ze aan de leugendetector gehangen. Resultaat: Het aantal sexpartners van de vrouwen ging spectaculair omhoog.

Dit is een klassiek voorbeeld van de sociale wenselijkheid: Ookal wordt er anoniem bevraagd, toch durven de respondenten de waarheid niet te zeggen omwille van schrik voor stigma's etc.

Wat blijkt nu? Naar mijn aanleiding van mijn blogje van gisteren postten een aantal mensen hoeveel paar schoenen ze hebben (en mij daarmee in de problemen brachten, maar soit). Maar uit 'live' en telefonische contacten met een aantal van die mensen, blijkt dat men in het echt nog meer schoenen heeft (maar nu naar beneden heeft afgerond). Tssss.

Weest u niet ongerust, dames. Bij deze wil ik u graag oproepen om te posten hoeveel handtassen u heeft. En wees gerust eerlijk! Want ik wil Silvie graag stimuleren om nog een handtas te kopen. Want die van nu is zeer praktisch ('groot en stevig, ideaal voor mijn fototoestel'), maar echt niet mooi. Geef toe, wat heeft het voor zin om veel aandacht aan je kledij te schenken en dan op stap te gaan met een gore tex (!) handtas?!

@ Moeder: Wees niet ongerust, hé. Voor de rest gaat het nog goed tussen Silvie en ik.

(Wo)men and their shoes

2011-11-30T13:11:00.000-08:00

Ik vind het helemaal niet erg dat Silvie veel geld zou uitgeven aan kleren enzo. Integendeel zelfs. In dat opzicht maken mannen het vrouwen veel te moeilijk. Enerzijds mekkeren over het feit dat hun vrouw zich 'laat gaan' en anderzijds commentaar geven als hun vrouw te veel geld spendeert aan kleren. Neen, ik niet. Ik ben in dat opzicht consequent: Go for it.

Maar ik geef toe, als ik ergens commentaar op geef, dan is het over de vele schoenen die Silvie koopt. Ook voor mij is er een financiële pijngrens op kledinggebied. Silvie, die voor de rest een plezier is om mee samen te wonen, gaf zich echter niet zomaar gewonnen. Zij beweert dat ik veel meer schoenen heb dan haar en om dat te illustreren zette ze eens al mijn schoenen op een rijtje (zie foto). Ze telde 13 paar. Terwijl zij zelf maar 12 paar heeft.

Daar schrok ik wel even van. Bijna capituleerde ik. Gelukkig liet mijn analytisch vermogen mij niet in de steek. Het grote verschil is natuurlijk dat ik schoenen koop, deze draag en als ze kapot zijn ze NIET wegdoe, maar hou als reserveschoenen. Silvie houdt alleen schoenen die ze ofwel nooit draagt ofwel die ze heel intensief gebruikt (maar eens ze versleten zijn, vliegen ze de vuilbak in).

Ik zie u al denken: 'Ja, wat heb je er nu aan om reserveschoenen te hebben? Typisch mannen, smijt dat toch weg.' U heeft ongelijk. Je weet nooit dat je ooit nog eens moet verven. Of dat je schoenen naar de schoenmaker moeten en je niets meer hebt om aan je voeten te doen.

Omgekeerd denkt u dan wellicht: 'Die Silvie die pakt dat goed aan: Schoenen draag je tot ze versleten zijn en dan smijt je ze weg.' In theorie ga ik met u akkoord. Alleen is het tempo waar Silvie schoenen verslijt onmenselijk hoog. Maar echt heel hoog. De aanleiding van deze blog was namelijk de opmerking van Silvie (gisteren) 'Ik heb dringend nieuwe schoenen nodig'. Die hier zijn versleten'. De schoenen waarvan sprake hebben we gekocht op 5 november. 25 dagen geleden.

En het is niet dat ze ze iedere dag heeft gedragen (zo doen vrouwen dat toch niet).

Roken

2011-11-29T22:24:00.001-08:00

Gisteren werd in de pers het idee gelanceerd om roken in het bijzijn van kinderen strafbaar te maken. Of dit een goed idee is, weet ik niet. Maar het doet ons toch even denken over hoe sterk het denken over roken is veranderd de laatste tijd.

Toen ik in 2003 stage liep en op mijn eerste job, kon er gewoon gerookt worden op kantoor. Nu, 8 jaar later, is dat ondenkbaar. Meer zelfs, zelfs in hun eigen huis roken de meeste mensen niet meer binnen. Ook in de Horeca zijn de regels de laatste jaren veel verstrengd. Hoewel het volledige rookverbod op café nog geen jaar oud is, zijn we er al helemaal aan gewoon. Toen in ik in september in Praag was, vond ik het zelfs een raar zicht dat mensen roken op café.

Ik vind het heel boeiend om deze evolutie te bekijken in het licht van de discussie rond de vraag wat eerst is, 'cultuur' of 'structuur'. Kunnen deze maatregelen maar op draagvlak rekenen omdat men het in onze samenleving eens is dat roken in sommige gevallen effectief onaanvaardbaar en zelfs crimineel gedrag is? Of is het net door het invoeren van deze maatregelen dat men is gaan inzien dat roken in bepaalde gevallen eigenlijk onaanvaardbaar is.

Zelf denk ik dat de cultuur eerder de structuur volgt dan omgekeerd.

Zo is er bijna niemand meer die nog jammert over de verplichte autogordel of over de verplichte helm voor motorijders. Terwijl dat toch maatregelen zijn die op heel wat weerstand konden rekenen bij hun invoering.

Leuk toch, hé, nadenken over zo van die zaken die niet kunnen worden opgelost.

Vacature: U neemt ontslag omwille van uw chef

2011-11-28T14:04:00.000-08:00

In de meest recente aflevering van het magazine van vacature staat een artikel over de redenen waarom mensen ontslag nemen. Een jobinhoud die niet (meer) aanspreekt lijkt de belangrijkste factor om van job te veranderen. Ook heel opvallend is het feit dat ook de operationeel leidinggevende een belangrijke reden is waarom mensen vertrekken.

Deze trend wordt door heel wat onderzoeken bevestigd. Toch wordt er al bij al niet zo heel erg veel geïnvesteerd in een goed leiderschapsbeleid in veel organisaties. Gaat u maar na in uw eigen organisatie: Heel vaak wordt de beste verkoper de nieuwe salesmanager, de leerkracht die in het meest raden zetelt de nieuwe directeur, de arbeider met het meest anciënniteit de nieuwe ploegbaas, de grootste expert het nieuwe diensthoofd van het labo, etc. Met de mate waarin iemand goed kan plannen en organiseren, motiveren, evalueren, etc. houdt men meestal geen rekening. Dat moet de leidinggevende maar leren 'on the job'.

In theorie zouden we dus veel meer rekening moeten houden met iemands potentieel om een goede leidinggevende te worden. Ik vermoed dat u het daarmee eens bent.

In de praktijk echter, is het zo eenvoudig niet. Of bent u bereid die schoolverlater die het bedrijf amper kent als chef te aanvaarden? Of gaat u de strategie volgen die door uw collega verkoper is bedacht die veel minder dan u verkoopt? Of wil u graag geëvalueerd worden door uw collega boekhouder wiens werk altijd extra moet worden gecontroleerd omdat er toch altijd ergens een foutje is in geslopen?

Moeilijk, hé?

Daarom bestaan er dus (goede) HR Consultants ;-)

Passie in Zuid West Vlaanderen

2011-11-27T22:45:00.000-08:00

Gisteren bezochten we met JCI het privémuseum van drukkerij Strobbe. Nasst een ganse collectie lithostenen zijn heel wat oude drukmachines te zien. De drukkerij heeft zijn roots (en ligt nog altijd) in Izegem. Zuid West Vlaanderen dus. Dat stuk van Vlaanderen waar iemands moraliteit wordt vereenzelvigd met zijn arbeidsethos. Waar denken zonder doen verloren tijd is. Waar men liever met zijn voeten in de modder ploetert dat met zijn hoofd in de wolken zweeft.

In dat Zuid West Vlaanderen bezochten we dus de privécollectie van de drukkerij. De collectie is heel interessant, ook voor mensen zoals ik die geen enkele affiniteit hebben met de drukkerswereld. Maar minstens zo boeiend was de passie waarmee onze gids (Luc Strobbe, telg van de familie die de drukkerij in handen heeft) vertelde over zijn collectie.

Heel mooi hoe een die hard ondernemer zo'n grote passie kan ontwikkelen. Ik vind het steeds verfrissend iemand zo gepassioneerd te horen vertellen. Zo'n ongeveinsd enthousiasme is een veel krachtiger wapen dan de beste reclameacties. Ook in het onderwijs werkt zoiets. Veel meer dan leerplannen, leerdoelen en activerende werkvormen is een diepgewortelde passie van een leerkracht of een verteller de motor om mensen dingen bij te brengen.

The chase is better than the catch

2011-11-24T22:26:00.000-08:00

Straks werk ik samen met Thomas een nieuw testconcept uit voor een klant. Beiden zijn we er aan aantal keer op bezoek geweest en nu we een goed zicht hebben op wat men precies wil, kunnen we aan de slag.

Voor mij zijn dit de allerleukste dagen op het werk: Het creëren van nieuwe dingen. Dit concept wordt dan vertaald naar een eerste versie van de test. Die pilootversie nemen we dan af van een groep proefpersonen. Op basis van de analyse van hun resultaten zien we dan of het een succes is dan wel of er nog veel moet worden bijgeschaafd.

Als die resultaten goed zijn, dan is dat fantastisch. Maar eigenlijk vind ik het ontwerpen op zich nog leuker. Het is een beetje zoals verleiden: The chase is better than the catch.

PS: @ Silvie: Maak u niet ongerust: Dat van vrouwen verleiden heb ik uit een liedje van Motorhead. Ik heb er al lang geen flauw idee meer van hoe het voelt vrouwen te verleiden. Laat staan een catch te hebben.

Trendwatching: Naar een betere work-life balance voor zelfstandigen?

2011-11-23T22:58:00.000-08:00

Ik dacht een trend te hebben ontdekt. De voorbije weken hoorde ik van verschillende collega-zelfstandigen dat ze 'minder werken'. Argumenten zijn 'we hebben gekozen voor kinderen, dus moeten we ons hier naar organiseren'; 'Je leeft maar ene keer, dus we moeten er van profiteren'; 'Als je morgen dood valt, wat heb je dan gehad aan je leven?!'.

Aha, een nieuwe generatie zelfstandigen is opgestaan, zo dacht ik. Zo heb ik ook eens een leuk weetje om te bloggen. Maar wanneer ik wat doorvraag bij diegenen die zo trots zijn te kiezen voor een betere work-life balance, dan blijkt dat allemaal wel mee te vallen.

Diegene die eerst stellig beweerde te stoppen met werken om 17u, blijkt het werk te herbeginnen als de kinderen in bed zitten. Degene die verkondigde bewust niet te werken op vrijdag, werkt op de andere dagen wel van 8 tot 22u en ook op zaterdag. Degene die zei dat het belangrijk is ruim de tijd te nemen voor je partner, werkt 6 weken door (week en weekend) en gaat dan eens op weekend.

Er is nog werk aan de winkel.

Sintenkwesties

2011-11-22T22:53:00.000-08:00

Dit weekend deed de Sint zijn officiële intrede in Brugge. Dat zorgt natuurlijk voor heel wat gespreksvoer op de speelplaats van de lagere school. En die gesprekjes leiden op hun beurt tot moeilijke vragen thuis.

C kwam bijvoorbeeld thuis met het volgende: 'Papa, J van mijn klas zegt dat de Sint niet echt bestaat. Hij zegt dat jullie die speelgoedjes zelf leggen.' Ik aarzelde een beetje: Koudweg liegen of de illusie doorbreken? Door die aarzeling loste het probleem zichzelf op. C vulde zichzelf aan: 'Maar wat J zegt, is niet waar hé. Want we zien de Sint toch op TV? Als hij niet bestond, konden ze hem ook niet filmen, hé.'

Ondanks de bedenkelijke argumentatie, was ik toch opgelucht dat het probleem zichzelf oploste. Hij is zo enthousiast over het hele Sintengebeuren dat ik het niet over mijn hart krijg de droom te doorprikken.

Maar misschien blijft hij er ook in geloven om eerder opportunitische redenen ('Liefste Sint,

Ik wil graag een Dinoskelethotwils en een Dino Tiesjirt.')

Recht op antwoord: Mama en Papa

2011-11-21T12:03:00.000-08:00

Na mijn blogpostje van vorige week over koppels die elkaar aanspreken met Mama en Papa, kreeg ik (in het echte leven) nogal wat reacties. Blijkbaar zijn er heel wat koppels die elkaar aanspreken met mama en papa. En ligt het niet voor de hand om daar wat de draak mee te steken.

C en K namen geen aanstoot aan mijn blogje (ik legde u al uit dat het echt toffe mensen zijn), maar om de anderen gerust te stellen, schreef ik een 'recht van antwoord' in hun naam.

'Beste Michael,

Graag willen we je nog eens bedanken voor de fijne namiddag in Brugge. Het is geen Antwerpen, natuurlijk, maar toch een hoogtepunt op de parking rond de Stad. Een hokje met winkelkarretjes op de parking van een warenhuis, als het ware.

Ik heb de indruk dat je op je blog een beetje bent aan het lachten met het feit dat C en ik elkaar aanspreken met Mama en Papa. Ik moet toegeven dat het waar is dat wel dat wel eens doen. Maar alleen als de kids er bij zijn. Dat maakt het gemakkelijker voor hen. Geef toe, zoals jij met je zoon communiceert, is het ook niet altijd even praktisch: 'Roep Silvie eens?' of 'Waar is je mama?' zijn toch rare dingen om te zeggen tegen je eigen kind. Hoorde ik het trouwens goed dat hij je vroeg 'Liefje van mama, mag ik nog een glaasje limonade?'?

Laat ons het dan maar houden bij het eenvoudige 'Mama en papa'. Niet erg sexy, een beetje sneu zelfs, maar het is toch efficiënter communiceren. Spaart ons wat gedoe. Ieder zijn meug, zeker?

Ondanks je vorige blog, altijd welkom in A. Je mocht al eens nood hebben aan wat cultuur en beschaving ;-).

Groetjes (ook van C.)

K.'

VOV beurs achter de rug

2011-11-20T23:09:00.000-08:00

Vorige vrijdag was dus de VOV beurs. De beurs is een uitstekend moment om klanten, prospecten en andere aanbieders te ontmoeten. In vergelijking met de vorige editie van 2 jaar geleden, zo was mijn algemene indruk, daagden veel aanbieders op met een professionelere stand.

Het is dan ook de bedoeling om jezelf zoveel mogelijk in de kijker te zetten en de eigenheid van je bedrijf naar buiten te laten komen. Ik heb de indruk dat er bijgevolg tussen verschillende aanbieders soms onderhuids wat spanning bestaat. Als Adforum staan we daar een beetje buiten omdat we zelf niet zoveel opleiding geven.

Toch was er een raar figuur die bij de opening van de beurs naar onze stand kwam. Hij bleef wat staren naar de cupcakes die we hadden voorzien voor onze bezoekers. Waarop ik naar hem toe stapte.

- 'Dag meneer, kan ik u helpen?'

- 'Zijn dat echte?' (wijzend op de cupcakes)

- 'Ja hoor, neemt u er gerust eentje.'

- 'Nee, hoor. Die zien er niet uit. Veel te artificieel.'

- 'Ach, maar u moet ook niet hoor. Kan ik u op een andere manier van dienst zijn?'

- 'Pfff, neen. Als ik hier naar kijk, zie ik enkel dat jullie geld teveel hebben. Geld waarmee jullie koekskes kopen.'

Tja.

Op de foto vindt u een aantal cupcakes op de tafel.

Klaar voor de VOV beurs

2011-11-17T20:32:00.001-08:00

Kostuum? Check

Slides? Check

Naamkaartjes? Check

Beursstand? Check

We zijn er klaar voor! Vandaag gaat de twee jaarlijkse VOV beurs door in de Brabanthallen in Leuven. Ook dit jaar hebben we er een standje.

Samen met de collega's van Unicorn hebben we een pakket uitgewerkt rond het thema vertrouwen in organsaties. Dit willen we dit jaar voorstellen aan het publiek.

Zo'n beurs is voor ons als standhouder toch een spannend moment. Het kost een aardige duit om er te mogen staan en je weet nooit of je aanbod wel zal aanslaan bij de bezoekers. Laat ons hopen dat onze moeite loont zodat we niet de hele dag met onze vingers staan te draaien.

Mocht u toevallig naar de beurs komen, kom zeker eens langs op de stand van Adforum en Unicorn! Dan heb ik tenminste u al gezien vandaag.

Nu snel op pad! Tot straks.

Mama, Papa en de spruitjesgeur

2011-11-16T09:25:00.000-08:00

Dit weekend hadden we C en K op bezoek. Ik stel u even voor.

Hij: Mooie man met eigen bloeiende zaak met ca 10 werknemers. Heeft net nieuwe BMW525D gekocht. Is steeds vriendelijk en grappig. Weet over alles mee te praten.

Zij: Droomfiguur (ookal pas 2 maand geleden bevallen). Doctoreert aan de UA. Is een charmante flapuit die iedereen (vooral de mannen) voor haar doet smelten.

Kids: Kid 1 is een superschattig meisje dat net 2 jaar is en net al supergoed kan praten. Echt leuk om haar bezig te horen. Kid 2 is nog maar 2 maand oud. Het is een mooi en rustig kindje. Een droombaby.

Om het plaatje compleet te maken, vertel ik er ook bij dat ze wonen in een mooi herenhuis in de stad die zichzelf beschouwt als het enige stukje beschaving in een Vlaanderen dat voor de rest uit parking bestaat.

Als u dit leest, vermoedt u misschien dat ik een beetje jaloers ben op zoveel huishoudelijke perfectie. Het antwoord is dan ook: Ja, ik ben jaloers (vooral als ik de rust die C en K uitstralen begin te vergelijken met de chaotische toestand waarin wij zelf verkeren).

Tenminste, ik WAS jaloers. De jaloezie verdween als sneeuw voor de zon toen ik merkte dat ze elkaar aanspraken met 'Mama' en 'Papa': 'Mama, duw jij eens de buggy?', 'Papa, kan je eens een verse luier aangeven?', ... . Toen ik hen er op wees, verscheen er spontaan een beschaamde blos op de wangen. De schaamte werd enkel groter naarmate het besef groeide dat het geen accident de parcours was, maar dat ze elkaar echt vaak met Mama en Papa aanspraken. Volkomen terechte schaamte, overigens.

Elkaar mama en papa noemen, is iets wat veel koppels met kinderen doen, merk ik. Ik vind het zo fout als maar zijn kan. Ik krijg er koude rillingen van. Spontaan komt de spruitjesgeur bovendrijven als ik zoiets hoor.

Zo perfect zijn C en K, dat ze ons zelfs helpen niet jaloers te zijn.

Een jaar later: Een vapeurke

2011-11-15T08:38:00.000-08:00

Gisteren reed ik precies één jaar met mijn wagen.

Een moment om wat cijfers van op het dashboard op een rijtje te zetten:

* Aantal gereden km: 64 000

* Gemiddeld verbruik: 6,7 l/100 km

* Gemiddelde snelheid: 77,7 km/u

Als we hiermee aan het rekenen slaan, leer ik dat ik:

* 4288 liter diesel heb verbruikt

* Ongeveer 80 keer heb getankt

* 5789 euro aan diesel heb gespendeerd (gerekend aan 1,35 euro/l)

* 820 uur in de auto heb gezeten in totaal. Dat is gemiddeld 2u 15 min per dag (weekends meegerekend).

Een mens zou van minder een vapeurke krijgen.

Cola op de bakfiets

2011-11-14T20:58:00.000-08:00

Dit weekend ginger we langs bij een supertof, knap en intelligent (moet een beetje krediet opbouwen bij het begin van deze blog) bevriend koppel. Hoewel ze 4 kinderen hebben, kiezen ze er bewust voor om slechts met één auto te rijden. Bewust, voor het milieu. Bij wijze van surrogaat voor de tweede wagen hebben ze onlangs een bakfiets gekocht.

Heel knappe beslissing, vind ik. We moeten niet steeds kiezen voor de gemakkelijkste weg. Als je dan zo'n keuze maakt, moet je er volledig voor gaan: Een 11 11 11 bordje dat duidelijk maakt 'weer een auto minder' én kleurrijke fietszakken maken het geheel gewoon af. Met de nodige trots kreeg ik dan ook een mooie demo van het apparaat.

Toch merken we dat ook bij de groene jongens de postmoderniteit heeft toegeslagen. Wat 10 jaar geleden als leftie absoluut not done was, kan nu wel: En publique rondhossen met Coca Cola in uw fietszak (wat er dus op wijst dat je of op stap gaat met Cola als enige bevoorrading of dat je speciaal naar de winkel bent gereden om Cola te halen). Vroeger kon Cola absoluut niet. De firma zou absoluut geen respect hebben voor lokale culturen, de grootste verspreider van dikmakers ter wereld zijn, winst laten primeren op gezondheid, oneconomisch verpakken, etc. U kent ze wellicht wel, die verwijten.

Die tijd ligt dus achter ons. We maken keuzes voor het milieu, maar het hoeft niet meer per sé all the way te gaan. Net zoals je flexitariër kan zijn en niet meer noodzakelijk vegetariër moet zijn.

Een hele opluchting vind ik dat. Je kan zo wel een formule bedenken om én een 4x4 te kopen én een inspanning te doen voor het milieu.

Buikgriep

2011-11-13T23:26:00.000-08:00

Donderdag heb ik sinds lange tijd voor het eerst niet geblogd op een werkdag. Oorzaak is de grote boosdoener die de voorbije weken door ons land dwaalt, de buikgriep. Enfin, of het een echte buikgriep was, weet ik niet. Wel weet ik dat de symptomen er waren: Gevoel dat er een mini mixer is ontsnapt in uw buik, geen enkele gehechtheid meer aan het leven en buikinhouden die uw lichaam in weinig courante vorm verlaten. Ik weet, echt aangenaam om dit te lezen op een maandagochtend is het niet, maar er bestaat dan ook geen smaakvolle (excusez le mot) manier om over buikgriep te schrijven.

Een beetje tot mijn eigen verbazing kwam ik toch snel weer op krachten. Een dagje met een dikke trui beschuiten eten achter de PC en ik was er weer bijna bovenop. Ik weet niet of het er echt iets mee te maken heeft, maar ik sterk mezelf met het idee dat mijn gezondere levensstijl van de laatste maanden hiertoe heeft bijgedragen. Ik hoop het alleszins. Dan zijn die kilo's groenten en het afzien op de fiets enzo niet voor niets geweest.

Slechte reclame

2011-11-08T22:41:00.000-08:00

Gelukkig heb ik er niet mee te maken, nooit te maken gehad, eigenlijk: Opdringerige buren.

Zo van die mensen die je beter ontwijkt omdat ze steeds uw doen en laten in de gaten houden, die uren tijd hebben om hun ganse leven te vertellen (vooral als je dringend weg moet) en die u de pieren uit de neus vragen over van alles en nog wat. Het lijkt me een ware nachtmerrie en ik vermoed dat vele mensen daar net zo over denken.

Wie daar blijkbaar niet zo over denkt, zijn de reclamemakers. Zou u het leuk vinden mocht uw buurman, de Fintro agent, door de muur roepen dat je je rekeningen nog moet betalen? Of krijgt u zin om naar de Aveve te hollen nadat u (of uw hysterische vrouw die u behandelt als een klein kind) is ingebroken bij de buren om daar vast te stellen dat ze er een brood bakken? Of drijft jaloesie op de moestuin van uw buurman u stante pede naar de Horta?

Ik begrijp het niet. Zo van die ongepaste intimiteiten die leiden tot gespannen burenrelaties gebruiken als een uitgangspunt voor uw reclames? Het spreekt mij niet aan, maar ik ben dan ook fan van een huis zonder tuin, van PC banking en het regelen van verzekeringszaken via de telefoon.

Over het algemeen wil ik mijn verzekeringsagent of bankcontactpersoon eigenlijk niet zien (het is niet persoonlijk hoor, Yves en An ;-)).

Hoe het dan wel moet? Wel, hoe Fiat hier reclame maakt voor een zeer groot schuifdak ik de wagen, vind ik wel leuk.

Scheidende pendelaars

2011-11-07T22:53:00.000-08:00

Gisteren las ik, op aangeven van mijn collega die ook ver van ons kantoor woont, een artikeltje in de Jobat over een onderzoek waaruit blijkt dat pendelaars meer kans hebben om te scheiden.

Over de oorzaken as such wordt eigenlijk niet veel gezegd. Dat interesseert me wel. Komen pendelaars met meer mensen in contact (waardoor het aanbod groter wordt)? Kiezen conservatievere mensen (die dus vanzelf minder scheiden) meer voor jobs onder de kerktoren? Heeft het openbaar vervoer zo'n funest effect op het humeur van de pendelaars dat ze onuitstaanbaar worden voor hun partner?

Ook wijst het artikeltje op de nadelige gevolgen van pendelen voor de gezondheid: Pendelaars hebben meer zorgen, eten ongezonder en slapen minder.

Hmmm. Misschien moeten we toch maar naar een systeem van satelietkantoren gaan in plaats van één kantoor in het Brusselse.

Of gewoon thuis werken. Zoals vandaag.

Eens zien of onze relatie er vandaag beter aan toe is dan op andere dagen.

Wie het artikeltje wil lezen, kan het hier vinden.

Amsterdam

2011-11-06T22:26:00.000-08:00

Ik ben een stadsmens. Ik hou van het gevoel van onbegrensde mogelijkheden, van het zoeken naar nieuwe dingen, van het experimenteren met creatieve ideeën. Amsterdam is zo'n stad waarbij er veel ruimte is om nieuwe dingen te proberen. Zeker als je even buiten het echte commerciële centrum gaat, vallen de vele (meestal kleinschalige) initiatieven op: Winkels waar je kan dansen, vitrines waarbij prostitués worden afgewisseld met kunstwerken, workshops om kinderen met kunst kennis te laten maken, het 'restaurant' waar je enkel eten kan eten waarvan officieel de houdbaarheidsdatum is verstreken, etc.

Veel van die dingen verdwijnen weer. Het fantasywinkeltje nabij de Dam, bijvoorbeeld of het kleine museum met moderne kunst (waarvan ik me de naam al niet meer herinner). Maar da's niet erg. Andere dingen steken dan wel de kop op.

Zo ben ik erg benieuwd naar deze nieuwe trend: Het weren van de mobiele communicatiemiddelen. Op een helemaal niet discrete wijze wordt hier aan mogelijk cafébezoekers duidelijk gemaakt dat ze niet welkom zijn met hun laptop. Net als wij in België nog niet eens de gewoonte hebben om in cafés gratis wifi te bieden aan de klanten, is met in Amsterdam precies al wat aan het experimenteren met de dedigitalisering van het sociale leven.

Een laatste stuiptrekking van de analoge wereld? Of de inzet van een hernieuwde dedigitalisering?

Eilandjes

2011-11-04T00:01:00.000-07:00

Kent u het concept 'eilandjes'? Het zijn 'rustmomenten' die je inbouwt om even te ontsnappen aan de dagelijkse drukte van werk en gezinsleven.

Het klinkt enorm vies, I know. De Bovenstaande definitie hoort thuis in de categorie 'liefde is een werkwoord', 'the best of de bond zonder naam' of in het reclamepraatje van de godsdienstleerkracht voor de bezinningsdagen.

En toch. Toch ben ik wel te vinden voor zo van die 'eilandjes'. Meer zelfs, ik heb het liefst altijd perspectief op een uitje of een weekendje weg binnen een afzienbare tijd. Eilandhopper dus eigenlijk.

Vandaag nog even veel werk verzetten. En dan off we go. To Amsterdam. Even uitblazen om er dan weer keihard in te vliegen.

En afgaand op de financiële berichtgeving, zullen we ons met zijn allen schrap mogen zetten de komende maanden.

Het team van Adforum

2011-11-02T23:40:00.000-07:00

Met veel plezier stel ik u het team van Adforum voor. Van links naar rechts ziet u: Michael Tack, Thomas Bossuyt, Maarten Andriessen, Kirsten Drijkoningen en Eva Krause. Zoals u ziet, hebben we een variëteit aan maten en gewichten binnen Adforum. Voor ieder wat wils dus.

Onze toffe stagiairs ontbreken evenwel. Dat heeft de weinig prozaïsche reden dat we de knop van de zelfontspanner niet vonden op het fototoestel en dus een echte fotograaf nodig hadden. Een foto van hen volgt nog wel.

Lieve toeristen in Brugge

2011-11-01T23:17:00.000-07:00

Lieve bezoekers van Brugge,

Eerst en vooral heet ik u van harte welkom in onze stad. Wij, Bruggelingen, zijn er erg fier op en hopen dat ook u kan genieten van de schoonheid van de Middeleeuwse architectuur.

Wellicht heeft u er nooit bij stilgestaan, maar in Brugge wonen ook echt mensen. Meer nog, er wonen ook mensen die niet op pensioen zijn (Erg talrijk zijn ze niet, maar toch, je spot ze af en toe). Ik bijvoorbeeld. Met veel plezier leg ik u in alle talen van de wereld het parkeerbeleid uit, wijs u de weg naar de dichtstbijzijnde ondergrondse parking, toon ik u waar het Zand, de Markt en het Belfort zijn enzovoort. Dat u wel eens tegen de richting in in een eenrichtingsstraat rijdt od file verooroorzaakt omdat u de weg aan het zoeken bent, vergeef ik u met plezier. Alle begrip daarvoor. Ook wij zijn wel eens toerist in een andere, onbekende stad.

Maandag stelde u mijn geduld wel erg op de proef. Ik was die dag thuis aan het werk (ben dus niet op pensioen, cf supra) maar had een lunchafspraak buiten de stad. Toen ik een terugkwam, was er nergens parking te vinden. Maar echt nergens, hé. Mijn eigen straat was vol, de zijstraten, de parallelstraten, het beursplein, ... Geen enkel plaatsje! Zelfs de ondergrondse parkings waren 'volzet'.

Voor mij zat er niets anders op dan bij mijn ouders te gaan werken, een paar km buiten het centrum. U ziet, u bezorgt ons wel eens praktische problemen, lieve toeristen. Maar geen nood: We vergeven het u met plezier.

Tenzij. Tenzij u parkeert zoals deze auto hierboven. Hatelijk is dat: Alles staat vol, maar u neemt 2 parkeerplaatsen in door net niet genoeg plaats te laten voor een tweede auto.

Om deze foto te nemen, heb ik dan maar eens file veroorzaakt door ostentatief te stoppen en een foto te trekken van dit staaltje van inciviek gedrag.

Op die manier maakt u echt het slechtste in me los.

Halloweenkoppel

2011-10-31T01:41:00.001-07:00

Ik vind Halloween fantastisch. Vooral voor de kids. Eindelijk een feest dat beroep doet op fantasie en creativiteit. Dat dat dan nog altijd wat balanceert tussen grappig en beangstigend is nog eens zo plezant. Ik weet het, het is Amerikaans en het is commercieel, maar voor mij kan dat de pret niet drukken. Van waar het ook komt, het is leuk voor de kinderen (en ook voor vele volwassenen, merk ik).

Dat de 'trick or treat' rondgangen niet zijn ingeburgerd, vind ik niet zo erg. Ik heb er niets op tegen, maar het leukste vind ik toch de evenementen die in de tijd van Halloween worden georganiseerd. Denk maar aan de fakkeltochten, wandeltochten, straattheaters, ... . Gisteren gingen we bijvoorbeeld naar 'behekst Diksmuide', een mini stadsfestivalletje in Halloweensfeer. Heel sympathiek.

Komt daarbij ook nog dat Silvie en ik vandaag, op Halloween, 12 jaar samen zijn. Een echt Halloweenkoppel dus, nog van voor de tijd dat Halloween bestond. Eigenlijk best wel cool, hé.

Bij anderen is het alle dagen Valentijn. Bij ons elke dag Halloween. Vooral 's morgens in de spiegel na een korte nacht.

Calorieën in het eten

2011-10-27T23:35:00.000-07:00

Ik weet dat het ecologisch eigenlijk niet verantwoord is (vergroot de afvalberg), maar net zoals zoveel mensen kies ik in de supermarkt voor de producten die nog zo lang mogelijk houdbaar zijn. Dat vraagt een kleine studie van de etiketten. Het is geen zicht en geen stijl, maar in de Carrefour en de Aldi mag dat (in Delhaize is dat wel een beetje not done, die winkel is meer voor de upper class en dan moet je je shopgedrag daar wel wat aan aanpassen, natuurlijk).

Tijdens deze vergelijkende studie viel mijn oog op de bijhorende voedingswaardetabelletjes. Ik weet niet of u het kan lezen op de foto, maar die waarden (calorieën, vet, zout) verschillen blijkbaar van pakje tot pakje. Vreemd, hé.

Dat dwong mijn journalistieke instinct tot het maken van een foto van het gehakt in de Carrefour. Waarop ik eerst grondig werd bestudeerd door de slagerijmedewerkers, dan werd er wat onderling gefluisterd en dan werd ik heel vriendelijk toegelachen.

M. Tack. Food inspector from her Majesty's secret service

Koud gepakt

2011-10-27T04:12:00.000-07:00

Die ochtend sta je op. Je maakt je klaar. Je maakt C wakker en kleedt hem aan. Je bent al wat laat. Je haast je voor het ontbijt. Je zet C aan tot spoed voor je te laat bent op school. Je stapt de deur uit en merkt dat er er precies iets niet klopt. Je brengt C naar school. Je komt terug en je merkt dat je fiets niet meer voor de deur staat. Je belt naar je immer slordige partner met de vraag waar hij je fiets liet. Hij weet van niets. Je denkt nog eens goed na over waar je die zou kunnen hebben gelaten. Langzaam dringt het door. Je fiets is gepikt. Wie pikt nu een fiets met een kinderzitje? Je hoopt dat het iemand is die een romance met je wil beginnen (denk aan het verhaal van Roos Van Acker). Maar wellicht is het gewoon een ordinaire dief.

C zal weer onder de indruk zijn van dit 'boevenverhaal'. Goed voor zijn vertrouwen in de wereld.

En nu? Politie? Andere pikkken? Nieuwe kopen?

Je ziet wel.

Mocht iemand een decathlonfiets zien met een kinderzitje: Laat het maar weten. Dan gaan we er achter aan.

En C kent karate.

2 Papa's

2011-10-25T21:55:00.000-07:00

Gisteren kwam ik nog net thuis voor het bedtijd voor C was. In zo'n geval ben je natuurlijk extra lief voor zo'n mannetje: Je ziet hem 10 minuutjes die dag, dus wil je die allesbehalve ruziënd doorbrengen.

Blijkbaar had zich die avond tijdens het eten een klein spruitjesdispuut ontwikkeld. C rapporteerde dan ook met veel gevoel voor dramatiek de conclusie van zijn discussie met Silvie: 'Van mama moet ik vanaf nu altijd spruitjes eten. Spaghetti met spruitjes, pizza met spruitjes, ... altijd! En dat wil ik niet. Mama is veel te streng. Ik wil liever 2 papa's'.

Op de inhoud van de spruitjesdiscussie ben ik niet ingegaan om hommeles te vermijden (Ik weet het, de supernanny zou daar niet blij mee zijn.). Wel dacht ik: Aha een schitterend moment voor een beetje 'les in diversiteit'. Dus ik begin: Ja, 2 papa's of 2 mama's, dat kan. Soms worden bijvoorbeeld 2 papa's op elkaar verliefd. Waarop C: 'Ja ja, maar dan moeten ze toch eerst een vrouw zoeken en daar een kind mee maken, ook al zijn ze niet op elkaar. Pas als ze een kind hebben, moeten ze uit elkaar gaan. De papa zoekt dan een andere papa en de mama een andere mama.'

Pfwiew, dacht ik. Zoveel hoeft hij ook niet meer te leren qua flexibel denken over mogelijke gezinsvormen. Hij is daar precies goed mee mee. Over het principe van holebi ouders dus geen enkele vraag of probleem. De praktijk, dat was een ander paar mouwen. Toen ik het voorbeeld gaf van X, die twee mama's heeft, had hij heel veel medelijden: 'Twee mama's?! Amai, da's niet leuk. Zijn die dan alletwee zo heel erg streng?'.

De papa als verzachtende factor in de medogenloze strengheid van de mama ontbreekt in zo'n mama-mama relatie, vindt hij. Twee papa's lijkt hem een veel toffer idee (Hij meent dat dat als hij dat zegt, inclusief Bambiblik).

Ik zal er toch nog eens over denken. Vooral omdat de kans groot is dat hij mij morgen weer de strengste vindt. En structurele maatregelen voor conjuncturele problemen zijn nooit een goed idee.

Kindervreugde

2011-10-24T22:26:00.001-07:00

Gisteren had ik een vergadering in Brussel. Die was een half uurtje vroeger gedaan dan gepland. Op de ring, in de file, dacht ik dat ik met wat geluk op tijd tin Brugge was omC op te halen. Nog even afwachten tot ik een goed zicht heb op de ontwikkelingen binnen de file en dan bellen naar Silvie met de heugelijke boodschap 'Haast je maar niet, ik zal om Casper gaan.'.

Vervolgens stoofde ik aan licht overdreven snelheid over de E40 richting Brugge. Eens aangekomen, verwachtte ik een dolenthousiast 'Papa, jij komt me halen, wat leuk! En zo vroeg!'. Daarentegen kreeg ik te horen. 'Ben je daar al? Ik wil nog niet mee.' Daarop treuzelde en treuzelde hij tot ik hem eindelijk de schoolpoort uit kreeg.

Vanaf dat moment begon het volgende issue:

C: 'Mag ik bij de buren gaan spelen?'.

Ik: 'Neen, we gaan direct eten. Daarbij, je bent er vrijdag al geweest'

C: 'Ik wil toch. Please mag het?'

Ik: 'Nee, jongen. Hoe was het op school. Wat is er allemaal gebeurd?'

C: 'Ik weet het niet meer. Ik wil gaan spelen bij de buren.'

Ik: 'Nee heb ik gezegd. Stop er nu over.'

C: 'Ik wil bij de buren spelen, ik wil bij de buren spelen, ik wil bij de buren spelen, ...'

Van dat zinnetje maakte hij een liedje dat hij de weg naar huis toe bleef zingen. Alles behalve de reclameoudersconversaties dus ('Hoe was jouw dag, jongen?', 'Goed, lieve papa, krijg ik iets lekkers?', 'Ja jongen, hier is wat geld voor iets lekkers', waarop de mamie: 'Doe maar lievelingen. Als jullie iets vuil maken, krijg ik het toch proper. Ondertussen voel ik me maandverbandfris terwijl ik vetvrij kook'...).

Thuis heb ik de TV opgezet waar hij tijdens het zingen van het zinnetje 'Ik wil bij de buren spelen' bleef voor plakken en dan stillekesaan stilviel.

Kindervreugd. Televisievreugd.

Jawel, een bug in Lion

2011-10-23T21:05:00.001-07:00

Drie dagen lang was ik hem kwijt: Mijn laptop. Het is eigenlijk onvoorstelbaar hoeveel impact zo'n toestel heeft op je leven. Aan de ene kant wordt het minder makkelijk te twitteren, te bloggen en te facebooken enzo. Maar da's nog niet zo erg. Aan de andere kant ben ik werkelijk een aantal uren 'technisch werkloos' geweest (tegen dat ik een vervang PC enzo had). Nu, een aantal uren technisch werkloos lijkt niet zo erg, maar als dat net gebeurt tijdens het heetst van de strijd (het is nu erg druk), is dat supervervelend. Gevolg is dan dat er 's nachts, in het weekend en 's nachts in het weekend gewerkt moet worden. Niet leuk is dat, vooral omdat je zo machteloos bent. De oorzaak van het probleem was hoogstwaarschijnlijk een - jawel - bug in Lion (de 'windows' van Apple). Ik was al de derde die dag die mijn PC binnenbracht in de winkel met hetzelfde probleem.

We kunnen alvast onthouden: Steve Jobs is nog maar net niet meer onder ons en het loopt als spaak met Apple.

Lach ik iedereen uit die zit te knoeien met vastlopende PCs omdat Windows het niet doet en nu ben ik zelf de pineut. Boontje komt om zijn loontje, zeker?

Bij deze mijn niet gemeende excuses aan de PC gebruikers omdat ik hen wat gepest heb met hun vastlopende toestellen. Bij mij zal het maar eenmalig geweest zijn. Bij jullie daarentegen...

Geen blog vandaag wegens technische problemen. info volgt

2011-10-19T20:59:00.001-07:00

Twitter, Vincent Van Quickenborne en Big Brother

2011-10-18T11:00:00.000-07:00

Gisteren ontstond er op Twitter een kleine discussie tussen Marc Reynebeau en Vincent Van Quickenborne over de uitspraak van de rechter die stelt dat het verboden is om foto's te trekken van mensen die een overtreding begaan en dit dan op Twitter te plaatsen.

Voor de mensen die niet twitteren: U moet weten dat dit een beetje common practice is op Twitter. Het gebeurt eigenlijk redelijk vaak dat er melding wordt gemaakt van deze of gene wagen die te snel rijdt, niet stopt voor een zebrapad, etc. Vaak wordt dit geïllustreerd door een foto, zoniet twittert men wel gewoon het kenteken.

Zo ook vorige week: Iemand had een foto gemaakt van een busje van Fabricom (zie foto bij deze blog) en volgend bericht getweet:

'#Fabricom bestelwagen 109-AHR tegen 120km langs rechts voorbij op n60 en tegen 140km door werken #Telenet twitpic.com/6z8zx3'

Vele twitteraars verspreidden dit bericht. Zo ook minister Q, met als commentaar 'Schande'. En die heeft natuurlijk vele volgers. Gevolg voor de chauffeur in kwestie: Hij werd op het matje geroepen.

Aangezien hij zelf een van de retweeters is, is het niet verwonderlijk dat minister Q geen fan is van de uitsprak van de rechter (je signaleert maar wat je ziet en het kenteken is geen private info). Marc Reynebau vindt dan weer dat het niet kan dat een liberaal zo de schending van de privacy verdedigt. Zonder proces worden de overtreders immers aan de virtuele twitterschandpaal genageld.

Tja, voor beide perspectieven valt wel iets te zeggen. Stel: Ik zie iemand die een overtreding begaat.

Mag ik dit zeggen aan mijn collega's? Ik denk van wel want het is een beetje gek te denken dat ik dan een overtreding zou begaan door te vertellen wat ik onderweg heb gezien.

Mag ik het vertellen aan mijn buren? Idem, zou ik zo zeggen.

Mag ik dan aan alle deuren in het dorp gaan aanbellen om te zeggen dat het buske van firma 'Haast en spoed' met nummerplaat 007 XXX te snel reed? Het zou een beetje raar zijn, maar het mag wel, zou ik zo denken. Jehova's gaan toch ook de deuren af om ons De Boodschap te brengen?

Mag ik dit dan in een persoonlijke brief versturen op papier naar alle dorpsgenoten? Wellicht wel, al wordt het een beetje tricky.

Mag ik dit dan doen in een ongepersonaliseerde brief? Neen, denk ik. Want dan is het een krantje dat je ronddeelt. En dan moet je oppassen met wat je zegt (cf. de veroordelingen van het Vlaams Blok).

Als we ons deze vragen stellen, moeten we ons ook afvragen waar twitter zich bevindt. Heeft dat medium meer gemeen met de collega's die je vertelt over je reis naar het werk? Of meer met een krant (eentje met weinig lezers, dan)?

Leuk zeg. In een volgend leven word ik advocaat, dan word je betaald om over zo'n dingen na te denken.

Van uw hobby uw beroep maken, eigenlijk.

In een volgend leven dus. Want nu: Aan de slag met ernstige zaken!

Ouderschap in shifts

2011-10-17T22:27:00.000-07:00

Een L.A.T. relatie, het klinkt 'very 80's'. Het is een tijdje in zwang geweest, de Living Apart Togheter relatie. Ik heb een beetje de indruk dat deze formule nu minder populair is. Mensen gaan net sneller samenwonen, vermoed ik. En gaan dan wel weer apart wonen mocht het niet meer lukken. Het is ook erg duur, zo'n L.A.T. relatie.

Maar het is niet omdat de L.A.T. relatie pur sang minder voorkomt, dat er geen varianten mogelijk zijn. In ons huis bijvoorbeeld. We leven wel in hetzelfde huis, maar we leven meer in shifts. Ploegenwerk. Alles is zo georganiseerd dat steeds één iemand van ons thuis is. Deze week ben ik bijvoorbeeld geen enkele avond samen thuis met Silvie, vorige week waren we één avond samen thuis, de week daar nog eens voor, ook één avond, enz. Ook de weekends zijn vaak opgedeeld in shifts: de ene voert naar de scouts, de andere naar de Carrefour; de ene naar de fitness, de andere naar de kapper; de ene naar de bijles, de andere om kinderkleren;...

Ik veronderstel dat veel mensen dit herkennen. Ik heb ook het gevoel dat het er met de jaren niet op verbetert. Organisatie, planning, timing, ... worden meer en meer een sleutelwoord.

C vroeg onlangs of we niet zouden willen scheiden. Dan kon hij de ene keer bij mama wonen en de andere keer bij papa. Bij veel van zijn vriendjes is dat zo geregeld en hij wil dat ook zo. Dat lijkt hem heel leuk.

Mij lijkt dat minder leuk. Maar met ons LAT relatie in één huis komen we aardig in de buurt van het co ouderschap van ouders in één huis.

Ouderschap in shifts.

Zouden daar premies voor bestaan zoals bij ploegenwerk?

Het nieuwe werken

2011-10-15T11:24:00.001-07:00

'Het nieuwe werken' is in. Er wordt over geblogd en getwitterd, congressen over gehouden, boeken over gepubliceerd... Enfin, het is een hot topic.

Mocht u dit niet kennen, het nieuwe werken is eigenlijk een moderne inkleding van het flexibele werken. Het houdt in dat mensen gerust van thuis uit kunnen werken, niet of minder gebonden zijn aan uren, maar wel aan resultaten, dat er buiten de spitsuren gereisd wordt, enzovoort.

Aan de ene kant vind ik dat er veel lawaai wordt verkocht rond 'het nieuwe werken'. Het wordt heel erg gehyped en velen doen alsof het het ei van Columbus is. Aan de andere kant valt het me op dat er in heel veel organisaties veel koudwatervrees is voor een manier van werken die te veel afwijkt van de klassieke werkpatronen.

Opvallend daarbij is dat zowel de werkgevers als de werknemers nog heel erg denken in termen van 'aanwezigheid' en veel minder in termen van resultaten. Heel straf is dat eigenlijk. Want als je dat denkkader verlaat, dan zijn er zoveel voordelen. Als werkgever biedt je een betere Work-Life Balance, kan je besparen op kantoorruimte, kan je eventueel meerdere 'HUBS' openen waardoor je dichter bij klanten bent, etc. Als werknemer kan je genieten van die betere work-life balance, bespaar je reistijd, wordt de Vlaamse Horeca één grote kantoorruimte (en geef toe, u droomde al lang van een kantoor dat op een café lijkt), enz.

Maar het is ook een beetje zoals in de liefde: Het werkt maar als het van twee kanten komt. Als de werkgever zijn werknemers niet vertrouwt of de werknemers gaan café houden op kantoor in plaats van de werken op café, dan zijn we er nog lang niet, natuurlijk...

Wie administratief goed is, krijgt lekkers, wie onderneemt de roe.

2011-10-13T22:51:00.000-07:00

Daarnet hoorde ik een klein berichtje op het nieuws: Heel wat regionale belastingkantoren zullen de komende jaren sluiten en de ambtenaren zullen verhuizen naar modernere gebouwen. OP zich niet zo wereldschokkend. Bij wijze van achtergrondinformatie werd ook meegegeven dat er steeds minder belastingplichtigen op bezoek gaan bij de fiscus met de vraag om hulp. Dat verbaasde mij een beetje. Tot ik de cijfers hoorde: Een daling van 1 miljoen (!!!!) mensen naar 900.000 die om hulp vroegen bij het invullen van hun belastingbrief.

Als je dan weet (heb ik snel even opgezocht) dat er in België 6 miljoen mensen hun belastingbrief moeten indienen, dan is het een gigantische proportie van de mensen die dit niet alleen kunnen. Vooral als je dan ook bedenkt dat er ook nog veel mensen zijn die beroep doen (al dan niet in het zwart, o ironie) op een (amateur-)boekhouder, dan merk je toch wel dat er iets fundamenteel mis is met die belastingsaangifte.

Hoewel mijn intelligentie volgens verschillende soorten testen niet extreem laag is, slaag ik er niet in om de aangifte te ontcijferen. En, eerlijk gezegd, ik heb er ook niet veel zin in. Dat brengt ons een beetje bij de kern van mijn probleem met het huidige systeem van belastingaangifte: Wie tijd heeft/neemt om zich er in te verdiepen, kan er veel voordeel mee doen.

Wie dus met andere woorden zijn tijd NIET besteedt aan ondernemen, zorgen voor anderen, huishouden, verkopen, bijleren, enz. maar wél aan administratie, die wordt beloond. Wie dus meerwaarde creëert, wordt gestraft. Wie de procedures uitvlooit wordt beloond.

Omkering aller waarden, noemde Nietzsche dat.

Jakkes.

Van het voetstuk getuimeld

2011-10-12T22:13:00.000-07:00

Een van mijn eerste blogjes - nu meer dan 2 jaar geleden - ging over de aanschaf van een Blackberry en de nefaste gevolgen daarvan op een mens zijn sex appeal. Ik had toen nooit kunnen vermoeden dat de smartphones op zo'n korte tijd zo geïntegreerd zouden worden in het leven van vele mensen.

Op dit moment worden we met onze neus op de feiten gedrukt: Er blijken zaken fout te lopen in het Blackberrysysteem, waardoor het moeilijk wordt om mails te ontvangen, te surfen op internet, etc. De gevolgen hiervan zijn eigenlijk best wel groot. Aangezien we net deze week overschakelen van Proximus naar Mobistar, is de registratie van onze toestellen een grote soep (Van Mobistar krijgen we dataconnectie als ons toestel is geregistreerd en volgens Blackberry kunnen we onze toestellen niet registreren omdat er geen dataconnectie is. Je kent dat wel, zo van die Kafkaiaanse toestanden). Daarenboven is het erg vervelend als je je mails niet kan checken als je onderweg bent. In de file of tussen twee afspraken door kan je de zaken niet opvolgen met als gevolg dat je 's avonds veel meer werk hebt en de klanten pas de volgende dag kan contacteren. Alles verloopt daardoor een stuk trager.

Iemand die thuis is in de wereld van IT legde me vorige week uit dat Blackberry een aantal jaar geleden een zeer vooruitstrevende technologie had. Zij waren eigenlijk de eerste die echt met de eerste versie van de smartphones op de proppen kwamen. Maar, zo zei hij, nu zijn ze bijgehaald door de concurrenten. Eigenlijk zijn ze zelfs een beetje achterop aan het geraken.

Een week later zijn er die grote problemen met Blackberry. Op zich al vervelend, maar een goede communicatie kan veel oplossen. Qua communicatie leeft Blackberry precies al helemaal in een ander tijdperk. Als u op zoek gaat naar info, kan u overal terecht behalve bij Blackberry. Het enige wat ik vond was een pagina op hun UK site waarop een paar nietszeggende updates te lezen waren. In een Twittertijdperk is dit helemaal not done. Meer nog, voor een smartphoneproducent is het gênant en een teken van incompetentie.

Ik vrees dat Blackberry zichzelf heeft gedegradeerd tot de tweede klasse.

Remotie: Een stap terug is een stap vooruit

2011-10-10T02:41:00.001-07:00

Bij wijze van stageopdracht, een jaar of 8 geleden, onderzocht ik een aantal mogelijke maatregelen die ervoor zouden kunnen zorgen dat 50+ers langer aan het werk blijven. Demotie was een van de veelbelovende mogelijkheden: Op het einde van je loopbaan een stapje terugzetten in je loopbaan. Op die manier verdient een mens evenwel wat minder, maar daar tegenover staan wat minder stress en verantwoordelijkheden.

Als je dit van op een afstand bekijkt, is het een zeer logisch proces: Fysiek ben je er over het algemeen net iets minder aan toe aan je 60ste dan op je 40ste. Ook ontwikkelingspsychologisch lijkt het niet onlogisch: De midlife is voorbij en er komen nieuwe prioriteiten in het leven.

Alleen, in de praktijk lijken erg weinig mensen gewonnen voor het idee. Om de een of andere reden ziet men het als falen. Blijkbaar verwachten we dat mensen op het eind van hun loopbaan 'pieken'. Wie dat niet doet, is blijkbaar mislukt.

Dat is een erg spijtige zaak. Ik ben ervan overtuigd dat we met zijn allen langer zullen moeten werken. Meer flexibiliteit in de loopbaan is volgens mij één van de mogelijkheden om dat te bereiken. Zeker in België waar de productiviteit en de werkdruk héél hoog ligt tijdens de erg korte loopbanen, moeten we af van het idee dat mensen tot het einde full speed vooruit moeten. Dat is trouwens niet realistisch. Wie echt full speed gaat, houdt dat geen 20 jaar vol.

Daarom vind ik het boek 'Remotie: Een stap terug is een stap vooruit' een goed initiatief. Zelf vind ik het niet nodig om de term 'demotie' te verbloemen door het iets wolligere 'remotie', maar kom. Het is een goed plan om hierover wat maatschappelijk bewustzijn te creëren.

Dus babyboomers, lees dit boek en doe een stapje terug vooraleer helemaal uit de arbeidsmarkt te verdwijnen. Generaties X en Y zullen u dankbaar zijn.

Dexia for dummies

2011-10-10T02:40:00.000-07:00

Wanneer het over financiën gaat, lijken vele mensen af te haken. 'Te moeilijk', zo vrezen ze. Daarenboven, zo lijkt het, durven politici en opiniemakers van die onwetenheid wel eens te profiteren. Ik heb zelf eens geprobeerd de feiten op een rijtje te zetten en probeer het hele verhaal bij deze even helder na te vertellen.

Stel u voor: U heeft heel wat geld. Niet oneindig veel, maar toch veel. Uw vader heeft een aantal huizen die hij verhuurt. Een aantal verhuurt hij aan vetbetaalde diplomaten en Europese ambtenaren, een aantal andere huizen verhuurt hij aan werkzoekenden die 'af en toe wel eens iets verkopen dat van de camion is gevallen'. Nu is het zo dat uw vader die huurders heeft gevonden waarbij er weinig risico is (de grootverdieners) en dat de huurders met meer risico (weinig inkomen) door zijn tweede vrouw, uw stiefmoeder, zijn aangebracht.

Uw vader komt naar u en zegt: Het gaat niet meer. Ik zit in de financiële problemen. U wil graag helpen, want anders zal u op termijn geconfronteerd worden met een vervelende erfenis. Aangezien u niet zal erven van uw stiefmoeder, interesseert haar belang in de zaal u minder.

Dit kunnen we vertalen naar de situatie van Dexia: In Dexia is er een risicoarm luik en een risicovol luik. Wat de Belgische staat nu deed, is het goede deel (dat toevallig overeenstemt met het Belgisch luik van de bank), overkopen. Dat zijn de huizen met hurende veelverdieners. Op zich is dat een goed idee (al is nu nog niet duidelijk of het wel een faire prijs was die is betaald).

Wat in eerste instantie minder werd benadrukt, is het feit dat de staat ook borg staat voor meer dan de helft van risicovolle producten (dus ze garanderen dat ze zullen instaan voor ruim de helft van de mogelijke wanbetalers die weinig inkomsten hebben. Dat is het deel van de problemen die veroorzaakt zijn door slechte beslissingen van de stiefmoeder. Frankrijk in dit geval). Het bedrag waarvoor men borg staat is 14 keer groter dan het bedrag dat men heeft besteed aan de aankoop van de producten met een laag risico. Ter vergelijking: Stel dat men beroep moet doen op die waarborg, dan kost dat de staat 30 jaar Belgische belastingsinkomsten. Dit is het zelfde als een koppel met een maandelijks inkomen van 5000 euro dat zich borg stelt voor een van de kinderen die een kasteel koopt van € 1.800.000. Een zwaar engagement zoals men dat noemt.

Daarenboven, en dat is iets wat ik niet snap, is men aan het overwegen de aandeelhouders van Dexia waarborgen te geven. Dat betekent: Degenen die risico hebben genomen door geld te beleggen hebben de voorbije jaren van de winstuitkeringen kunnen genieten, maar nu ze verliezen lijden, zou de staat hen (deels) beschermen? Dat lijkt me echt vreemd. Vooral omdat men dat in het geval van de Fortisredding niet heeft gedaan.

Van Fortis gesproken. Tijdens het interview in De Ochtend op Radio 1 deed Leterme opeens een beetje een vreemde uitspraak. Zonder dat het echt toepasselijk was, zei hij: 'Ik wil ook graag Hans D'Hondt en zijn team bedanken om die allemaal mogelijk te maken.'

De interviewer aarzelde wat. Je hoorde hem denken 'Hans D'Hondt, van waar ken ik die naam?'.

Hij zei 'Is dat niet uw voormalige kabinetschef'.

'Dat klopt'.

D'Hondt was degene die tijdens de Fortisaffaire van op het kabinet de contacten met het gerecht onderhield en daarom werd betwist.

Wellicht wat ressentiment van Leterme. Hoe goed hij het ook doet als 'beheerder van het land', sympathieker wordt hij er niet op.

Winkeltoiletten

2011-10-09T23:34:00.000-07:00

Dit weekend was er 'Braderie' in Brugge. Dan zijn de meeste winkels open, ook op zondag. Een ideale gelegenheid om nog snel wat kleren te scoren (liefst tegen een braderieprijzeke). Vooral kinderkleren voor C konden we gebruiken.

Het is zeer uitzonderlijk dat we eens met zijn drietjes op stap waren in de winkelstraat. Meestal gaat ofwel Silvie ofwel ik om kinderkleren. Silvie gaat dan meestal naar de H&M en koopt dan veel kleren, terwijl ik kies voor minder, maar degelijker kleren uit den Inno. Tussen onze visies is er wel wat competitie, laat ons zeggen.

Dit weekend dus met zijn drietjes op stap. In halte 1, de H&M, lanceert C de 'kreet waar alle ouders voor vrezen': 'Ik moet naar het toilet. Dringend.' In dat geval kan je weinig anders dan schoorvoetend vragen aan de verkoopster: 'Mogen we eens uw toilet gebruiken'? Het antwoord van de slechtgezinde verkoopster: 'Hier is geen toilet. Wel in de Hema hiertegenover.'

Wij dus een beetje gepikeerd naar buiten. Nog meer gepikeerd als blijkt dat de Hema gesloten is. Ik ruik mijn kans schoon en zeg: 'Zo, we gaan nooit meer naar de H&M. Hoe onvriendelijk! Kom mee naar de Inno. Daar is een toilet. Op den Inno kan je tenminste rekenen'.

Eens in den Inno vragen we een verkoopster: 'Mevrouw waar is het toilet?'. Antwoord 'Dat is hier niet. Daarvoor kan je terecht onder de Halletoren.'. Hop, wij weer naar buiten en Silvie die scoort voor het open doel: 'Zo, naar den Inno gaan we ook niet meer. Hoe arrogant!'.

1-1

Het toilet onder de Halletoren was ook dicht. Met ondertussen huilend kind naar de Quick dan maar. Eindelijk vond C daar verlossing.

Het resultaat was in eerste instantie een beetje triestig: Noch in den Inno noch in de H&M werden we behulpzaam ontvangen. Dus ofwel toch teruggaan naar die winkels ofwel in dure kinderboetieks onze goesting vinden. De moed zakte ons dus een beetje in de schoenen.

Na de battle of the shops waren er enkel loosers.

Tot we ontdekten dat er een 'Scotch and Soda' winkel is in Brugge. Mét een kinderafdeling. Mooi én kwaliteit.

Bye bye onvriendelijke Inno. Vaarwel onbehulpzame H&M.

Steve Jobs en Michel Houellebecq

2011-10-06T11:32:00.000-07:00

Dat er op Twitter en op de andere sociale netwerksites veel te doen zou zijn over de dood van Steve Jobs, dat had ik wel verwacht. Maar dat ook in de gewone media zijn dood zo'n prominente plaats zou innemen, dat verbaast me wel een beetje. Er wordt hieraan (bijna?) evenveel aandacht geschonken als aan de dood van bijvoorbeeld Michael Jackson.

Aan de ene kant is dat toch een beetje verwonderlijk aangezien Steve Jobs een bedrijfsleider en geen popster was. Aan de andere kant is het wel een feit dat we vandaag de dag leven in een tijd die volledig gedomineerd wordt door informatietechnologie. Steve Jobs heeft met zijn bijdrages aan de verspreiding van de personal computer en de smartphone een heel belangrijke rol gespeeld in de totstandkoming van de wereld zoals hij er nu uitziet (al zal die er over een aantal jaar alweer heel anders uitzien als we aan dit tempo verder innoveren).

Degene die dit toch alweer zeer correct had gevat is de ononvertroffen Michel Houellebecq. In zijn laatste boek (de kaart en het gebied) alludeert hij op de grote invloed van Steve Jobs en Bill Gates. Zoals heel vaak in zijn boeken weet Houellebecq mooi te vatten waar de wereld in deze tijden om draait en wie de sleutelfiguren zijn. Houellebecq is op die manier een soort historicus van zijn eigen tijd: Iemand die 'terugkijkt' op het heden.

Mocht het u interesseren, volgens Houellebecq zijn de sleutelfiguren die we op het gebied van de hedendaagse kunst in de gaten moeten houden Damien Hirst en Jeff Koons. En hijzelf zal ritueel worden vermoord.

Het is maar dat je het weet.

Texas van Vlaanderen

2011-10-06T00:56:00.000-07:00

Toevallig moet ik de laatste tijd vaak in Roeselare zijn, zowel in het kader van het werk als voor activiteiten in de vrije tijd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik onder de indruk ben van de stad. 15 jaar geleden was het een beetje een groezelige stad waar je je gading kon vinden als je fan was van cafés als de warehouse of de gesprongen plong. Voor de rest was het er een beetje vervallen.

Wat een verschil met het dynamisme dat de stad vandaag de dag uitstraalt: Nieuwe, moderne gebouwen, een gezellige winkelstraat, vele ondernemingen en winkels in de rand van de stad... Een mooi staaltje van stadsontwikkeling, zeg maar.

Dat blijft trouwens niet beperkt tot Roeselare. Het ganse zuiden van West Vlaanderen (beter bekend als het 'Texas van Vlaanderen') lijkt een enorme boost mee te maken. Kortrijk lijkt helemaal niet meer op het ingeslapen stadje van 10 jaar geleden.

Aan de andere kant wordt een mens er ook wat nostalgisch van. Ik weet nog goed hoe ik volledig onder de indruk stond te kijken naar de mannen met de moto's, volledig in het leder en steevast met de pint in de hand, in de stationstraat in Kortrijk. Sinds die er niet meer zijn is het veiligheidsgevoel in de buurt misschien wel toegenomen, maar toch. Een stukje cultuur uit het 'Steenen Tydperk' is daarmee wel vervlogen.

Geen week van de borstvoeding

2011-10-03T23:40:00.001-07:00

Ik las dit weekend ergens dat het deze week 'week van de borstvoeding' zou zijn. Nu vind ik daar niets over terug op internet (en zoals u weet: Als google niet bevestigt, is het niet juist). Dus blijkbaar zal ik een oude krant gelezen hebben ofzo (heb je met die papieren dingen).

Zeker nu het geen week van de borstvoeding is, lijkt het me een goed idee iets over borstvoeding te schrijven. Dan is er minder fuzz over en stoot ik minder mensen voor de borst (Easy one, I know).

Hierbij wil ik graag laten weten nogal wat bedenkingen te hebben bij de grote promotie van borstvoeding die momenteel gaande is. Ik voel me eerder voorstander van flessenvoeding. Ik weet dat er vele toffe mensen uit mijn omgeving zijn bij wie dit gevoelig ligt (vooral bij zwangere of pas bevallen vrouwen), maar toch. Flessenvoeding laat, veel meer dan borstvoeding, een eerlijke taakverdeling tussen mannen en vrouwen toe in de opvoeding, denk ik. En dat is maar logisch ook in de hedendaagse maatschappij en arbeidsmarkt. Het starten met flessenvoeding lijkt me een eerste stap in het loskoppelen tussen de automatische connectie Opvoeding-Vrouw. Pas na het wegvallen van deze associatie kan er pas ook op de arbeidsmarkt volledige gelijkheid komen, vrees ik.

Critici antwoorden dan dat de regels van de arbeidsmarkt maar zelf moeten veranderen. Dat mensen die op zwangerschaps- en ouderschapsverlof gaan ook dezelfde kansen moeten krijgen als wie dat niet doet. In theorie ben ik het daar mee eens. Alleen: In praktijk werkt het zo niet. Je verandert niet zomaar (en zeker niet snel) de regels van het spel.

Denk omgekeerd maar aan de regels van het shoppen (om nu binnen de clichés te blijven en een typisch vrouwelijke activiteit te nemen). Dat kan veel efficiënter worden georganiseerd, volgens mij. Bijvoorbeeld al door alle kleren per maat te hangen. En waarom ook niet per prijs (zodat je gemakkelijker binnen je budget kan blijven en je geen tijd verdoet met kleren die boven of onder je budget liggen). Om bij mannen meer interesse te creëren in shoppen, ga je toch ook niet zomaar de regels veranderen (en ja, mannen willen meer efficiëntie bij het shoppen. Getuige de mannelijke oververtegenwoordiging bij het online shoppen en de diepdroevige rokers buiten aan de klerenwinkels in de winkelstraat)?

Of zie ik het helemaal fout?

Digital detox

2011-10-03T10:43:00.000-07:00

Sinds gisterenmiddag ben ik laptoploos. Onze aller vrienden, 'de mannen van IT', hebben onze computers geconfisqueerd om er 'Google Apps' op te installeren. Wat het precies is, begrijp ik nog niet zo goed, maar ik zal met een gerust geweten mijn PC kunnen verliezen of onder de trein laten vallen. Ook dieven zullen zich iets minder schuldig mogen voelen als ze mijn laptop zouden pikken: Alles wordt vanaf morgen bewaard 'in the clouds' en bijgevolg automatisch 'gebackupped'.

Het gevolg is dat ik me, samen met mijn collega's, een beetje naakt voelde op kantoor. Ontheemd zelfs. Met hetzelfde unheimliche gevoel keerde ik huiswaarts. Hier klopt iets niet, zo voelde het.

Duidelijke ontwenningsverschijnselen waren het. Een ontwenning waarop we bovendien ook niet mentaal waren voorbereid aangezien we dachten de PCs vanavond mee naar huis te kunnen nemen. Digital Detox heet dat in het vakjargon. Sommige mensen betalen veel geld om tijdens hun verblijf in een exclusief resort even zonder digitale connecties te kunnen genieten.

Genot is niet direct een gevoel dat ik momenteel ervaar. Eerder onrust en vage buikkrampen die voelen zoals heimwee.

En dan zijn het eigenlijk alleen mijn mails en mijn documenten waar ik nu even niet aan kan. Want via de vaste computer thuis kan ik nog op het net. Eens dat pakket met Google Apps is geïnstalleerd, zal ik van gelijk welke computer aan mijn mails en documenten kunnen.

Hoef ik nooit meer te detoxen. Oef.

Brave New World

2011-10-01T00:02:00.000-07:00

Vorige week was ik in Praag voor het E-ATP congres. Dat staat voor European Association of Test Publishers, de Europese tak van een globale (maar in praktijk hoofdzakelijk Amerikaanse) associatie van testontwikkelaars.

Het was opnieuw een heel inspirerend congres (Toch als je in de business zit. De meeste mensen zijn net blij dat ze na hun studies nooit meer naar sessies over methodologie moeten gaan). Wat me vooral opnieuw heeft getroffen, is het voortschrijdend inzicht dat de digitalisering alles verandert.

U wil leden werven voor uw sportclub? U wil uw klantenbestand uitbouwen? U wil een partner leren kennen? U wil iets bijleren? U wil raad over een product dat u wil kopen? Op zoek naar werknemers? Digitaal is hierbij een het nieuwe normaal... Gaat u niet digitaal, dan rommelt u maar wat in de marge. Dan rest u veel inspanning voor weinig klanten/leden, partijdige info over producten, minder keuze aan partners of sollicitanten (en dan zeg ik nog niets over de kwaliteit van het 'aanbod'), etc.

Dit alles heeft een enorme impact op de testindustrie. Hoe lang zullen we nog werken met rollenspelen en assesmentoefeningen? Gaan we überhaupt nog testen? Of worden de netwerken en de activiteiten op internet van sollicitanten gebruikt als predictor van jobperformantie?

Alleszins is het superboeiend dat voor de eerste keer er een nieuwe generatie op de arbeidsmarkt komt die de maatschappelijke en economische tendenzen beter begrijpen dan de directeurs.

Ik vraag me af of ook in het onderwijs niet veel leerlingen zijn die de hedendaagse wereld beter begrijpen dan hun leerkrachten.

Soit, we zien wel wat de toekomst brengt. Hierbij alvast een fotooke dat werd gemaakt tijdens een walking dinner in de marge van het congres.

Roel Verniers

2011-09-25T23:06:00.000-07:00

Dit weekend vernam ik via Twitter het droevige nieuws dat Roel Verniers is overleden. Hij is de journalist waarover ik precies een week geleden een blogje schreef. Jammergenoeg is zijn column 'Blauwe Pijn' zijn laatste stukje geweest.

Het is erg jammer dat het zo is moeten aflopen. Hij heeft ons, krantenlezers, wel een aantal prachtige stukjes nagelaten waarbij hij ons kennis heeft laten maken met een wereld waarmee je onder normale omstandigheden geen kennis kan maken: De wereld van het hyperindividuele lijden. Het is een wereld van allesaantastende ellende die niet kan worden verholpen - hoogstens verzacht - door de anderen. Hoe goed hun bedoelingen ook zijn.

Via deze weg wens ik de familie, vrienden en collega's van Roel Verniers veel sterkte.

De rest van deze week ben ik op congres in het buitenland. De ervaring leert dat het in die gevallen een beetje moeilijker is om te bloggen. Volgende week ben ik er terug.

En de prijs voor pechvogel van de week is gaat naar deze mevrouw...

2011-09-22T07:35:00.001-07:00

Gisteren om 7 u 15 vertrokken voor een vergadering in Brussel om 10u. Extra vroeg om genoeg marge te nemen voor als het fout loopt. En dankzij de Brusselse vuilnismannen was het echt wel nodig. Het was al sinds de onverwachte sneeuw van vorig jaar geleden dat er nog zoveel verkeerschaos was. Ik kwam dan ook maar rond 10 voor 10 aan.

Een dik uur later vertrok ik naar een andere afspraak, een 6-tal kilometer verder, niet ver van de Kunst-Wet. Over die 6 km reden we 1,5 u. Dat is echt wel ellendig lang voor zo'n afstand.

Bij dergelijke toestanden geraakt iedereen gefrusteerd. Er wordt dan ook een beetje meer getoeterd en wat 'assertiever' gereden dan anders (zo zagen we een camionette die de laatste 100 meter naar zijn leverplaats dan maar gewoon over het voetpad reed). In die chaos was er toch wel één wagen die de prijs van pineut van de dag verdiende en dat is de lieve dame van de wagen op de foto.

Op het paleizenplein werden er van 4 parallelle files 1 file gemaakt. Midden in die trechter van auto's viel de auto blijkbaar stil. Nachtmerrie. Vooral als je nog aan het leren rijden bent (zie L aan de achterruit). Een agent riep van achter een paar auto's of het niet mogelijk was die auto aan de kant te duwen. De dame in paniek: 'Mais non monsieur, ça fume!' . Eigenlijk was ze het liefst weggelopen en had ze haar auto daar willen achterlaten. Maar dat gaat natuurlijk niet.

Vol medelijden trok ik een foto en stoof ik er van door aan 2 km/u.

De hype rond Dalrymple. Heb ik iets gemist?

2011-09-21T12:27:00.001-07:00

Gisteren was het weer zover. Siegfried Bracke was de zoveelste die koketteerde met de inzichten van 'conservatief denker Theodore Dalrymple' op zijn blog. Daarmee treedt hij in de voetsporten van De Wever, die als eerste Dalrymple voorstelde aan het grote Vlaamse publiek.

Ik snap niet dat men die Dalrymple serieus neemt als 'conservatief denker'. Uit wat ik lees van en over hem, maak ik enkel op dat zijn 'gedachtengoed over de hedendaagse samenleving' het equivalent is van Jeremy Clarcksons visie op het mobiliteitsbeleid: Amusant om te horen, maar geen zinnig mens die er aan denkt om écht een verkeersbeleid op de uitlatingen van Clarckson te baseren. Doe je dat met Dalrymple, dan kan dat blijkbaar allemaal zonder probleem en neemt iedereen je serieus.

Bij politieke denkers denk ik eerder aan Hannah Arendt en Martha Nussbaum. Wie het liever wat postmoderner heeft, houdt wellicht van Foulault biopolitieke analyse of wil het rhizomatische denken van Deleuze toepassen op de hedendaagse samenleving. Liever esotherisch? Sloterdijk is ongetwijfeld iets voor u. Linkse denker? Hardt en Negri kunnen u misschien bekoren. U blijft bij het conservatieve denken? Francis Fukuyama inspireert u wellicht. En zo zijn er nog vele anderen. Maar Dalrymple lijkt me echt niet in dat rijtje te passen.

Of ben ik nu echt de enige die het niet snapt?

Zou jij iemand opofferen voor een beter milieu?

2011-09-20T22:52:00.001-07:00

Misschien heeft u op school ooit moeten leren over het utilitarisme. Voor wie even vergat waarover het gaat: Dat is de opvatting over ethiek die zegt dat er steeds moet worden gestreefd naar zoveel mogelijk geluk voor zoveel mogelijk mensen. Dat betekent dat er op individueel niveau wel eens offers moeten worden gebracht. Dat is geen probleem, zodat het het totale geluk van de groep maar ten goede komt. Critici van deze opvatting hebben vooral problemen met die offers: Is het moreel verantwoord om één individu volledig op te offeren omwille van het welzijn van de hele groep?

Zelf ben ik er nog niet helemaal uit. Maar ik heb gemerkt dat minister Crevits er wel uit is:

Sinds een aantal weken gaat het licht 's nachts uit op de snelweg in het kader van het lichtplan. Een uitstekende maatregel vanuit het oogpunt van het milieu. Je mag er niet aan denken hoeveel electriciteit per nacht wordt verbruikt om die lichten aan te houden. Enkel bij op- en afritten, bij slechte zichtbaarheid en indien er een ongeluk is gebeurd, worden de lichten aangestoken. Dit op zich bekeken, lijkt een uitstekende zaak voor ons allen want met een beter milieu zijn wel allen gebaat: Maximaal geluk voor een zo groot mogelijke groep.

Het probleem is natuurlijk dat er ook minderheden of individuen zijn die zich moeten opofferen. Zo zijn er bijvoorbeeld de files wanneer het licht toch te laat wordt aangestoken bij slechte zichbaarheid. Niet leuk voor wie in de file staat, maar in het licht van ons aller gezondheid op lange termijn wel een redelijk offer lijkt me.

Moeilijker wordt het wanneer er ook ongelukken gbeuren ten gevolge van de lichten die worden gedoofd. Al minstens één dodelijk ongeluk is onomstotelijk toe te schrijven aan het feit dat de lichten werden gedoofd, zo zeggen verkeersspecialisten. Dat is al een groter offer.

Die hard utilitaristen vinden dit wellicht de moeite waard (tenzij een bekend persoon overlijdt, natuurlijk, want dan zijn er zoveel mensen ongelukkig dat de negatieve impact op het totale geluk te groot is).

Het zal je (onbekend) kind maar wezen.

Al zou ik nu niet zomaar de lichten terug aansteken.

Vakantieherinneringen

2011-09-19T12:24:00.000-07:00

Midden september: Iedereen is al goed gerodeerd na het verlof en ook de scholen komen stillekesaan weer op kruissnelheid. De radioberichten over het verkeer getuigen van de toegenomen activiteit na de typische, zomerse loomheid.

Andere jaren lijkt midden september de vakantietijd al mijlenver achter ons te liggen. Maar dit jaar is dat toch een beetje anders. Ik denk nog vaak aan onze vakantie in NY. Wellicht niet de meest spetterende reis in de kinderlijke beleving van C en al bij al best wel vermoeiend voor Silvie en ik (vooral de jetlag hadden we niet goed ingeschat).

Maar toch. Misschien net omwille van het vermoeiend karakter van de trip en de oneindige stroom van prikkels in die dagen, heb ik het gevoel dat dit een once in a lifetime experience was.

Maar kom, ik moet hier ook niet té lyrisch worden. Het is niet omdat ik het leuk vond dat ook C dat vond. Hij vindt een weekendje Centerparcs of een kampeertripje wellicht 100 keer leuker. Zo bekeken is het vanuit economisch oogpunt een stuk meer fun per euro om een tentje naast een zwembad ofzo te plaatsen. Na een paar nachtjes op de grond slapen zal ik ook wel een jetlag-gevoel krijgen.

Dju toch. Had ik eerder moeten opkomen.

Roel Verniers

2011-09-18T23:49:00.000-07:00

Vandaag een ernstige blog. Ik wil graag iets schrijven over Roel Verniers. Via dit berichtje wil ik iedereen die hem en zijn verhaal niet kent, attent maken op zijn tweewekelijkse bijdrage in De Morgen. Wat hij schrijft is zo hard en zo mooi tegelijkertijd dat het je niet meer loslaat.

Roel Verniers is een journalist bij wie slokdarmkanker is vastgesteld. Elke twee weken schrijft hij een stukje. Iedere column is een pareltje, vind ik. Hij laat ons toe mee te voelen met de rollercoaster van emoties waarmee een kankerpatiënt te maken krijgt. De diagnose, de uitzaaiingen, het stopzetten van de behandeling, de morfine.

Het plaatst onze dagelijkse besoignes radicaal in perspectief.

Hier vindt u een linkje naar zijn meest recente column. Die verschijnt iedere twee weken op woensdag in De Morgen.

Work life love balance

2011-09-15T23:26:00.000-07:00

Heeft u het wat gevolgd, het ganse verhaal rond Didier Bellens, Concetta Fagard en de raad van bestuur? Belgacom wil precies zelf zijn eigen soap lanceren.

Stuitend vind ik het ongelooflijke amateurisme van de manier waarop dit wordt afgehandeld. Maar Belgacom is niet de enige organisatie die daar niet goed mee om kan. Denk aan de zaak van Fernand Coeckelbergh bij de politie of de zaal Lewinsky in de US. Voor topmannen zijn vrouwen precies een grotere bedreiging dan tegenvallende (electorale of financiële) resultaten.

Het is duidelijk dat het scheiden van werk en privé voor het topmanangement een gedateerd advies is. Voor hen geldt: Houdt uw werk, privé- en liefdesleven strikt gescheiden. Op het werk geldt de logica van de resultaten, in het privéleven geldt de logica van de aangename, doch passieve aanwezigheid en in het liefdesleven geldt de logica van de lust.

Haal je deze logica’s door elkaar, dan kom je in de problemen: Sommige ambtenaren, zo durft men al eens te fluisteren, hanteren op het werk de logica van de aangename doch passieve aanwezigheid. Als ik de Flair mag geloven zijn er ook veel mannen die in het liefdesleven deze strategie volgen (U kent de artikels wel: ‘Saaie sex met mijn man: Hoe ontsnap ik er aan?’). En topmanagers hanteren vaak de logica van de lust op het werk, zo blijkt.

Dringend op zoek gaan naar een nieuwe work-life-love balance, zou ik adviseren.

Ondertussen bij Adforum

2011-09-14T23:09:00.000-07:00

Een mens zou met al dat jolijt dat er heerst over het BHV-akkoord, bijna vergeten dat er ook nog gewerkt moet worden. Sinds deze week is het werken bij Adforum grondig veranderd. Ondertussen bestaat ons team, naast Maarten, Thomas en ik, ook uit drie dynamische, intelligente dames. Daarenboven start – indien de resultaten van de tweede zit het toelaten – volgende week nog een bijkomende stagiair.

Zo’n ‘groot’ (naar onze normen dan toch) team brengt heel wat met zich mee. Het vraagt in eerste instantie meer organisatie (wie doet wat tegen wanneer). Ook logistiek komt er meer bij kijken: Indeling van de bureaus, grotere hoeveelheden proviand moeten worden voorzien, kleding moet netter zijn (daar komt meer commentaar op dan vroeger indien het niet ok is), … .

Het grootste verschil met vroeger is echter dat er veel meer beweging is op het kantoor. De bijwijlen sacrale stilte waarin we vroeger al eens pleegden te werken, is nu voorgoed zoek. Dat zorgt voor meer creativiteit en innovatie. Dat is althans wat de uitvinders van en pleitbezorgers voor de landscapebureaus beweren.

Dit alles werkt ook kostenbesparend: Mijn stille droom om eens op reis te gaan naar Ibiza, hoef ik niet meer te realiseren. Bij ons is het vanaf nu elke dag disco op kantoor. Party!

Hey Yves Leterme

2011-09-13T22:23:00.000-07:00

Yves Leterme bolt het af. Ik kan het zelf bijna niet geloven, maar ik vind het spijtig. Een beetje omdat het ons land in een moeilijke situatie brengt: We moeten nu op zoek naar een waarnemend premier van lopende zaken (Reynders zal dan toch efkens de Wetstraat 16 mogen betrekken, misschien heeft hij dan zijn doel bereikt en zal hij wat soepeler worden in de onderhandelingen) en dat is toch een beetje raar, geef toe.

Vooral vind ik het spijtig omdat er met Yves Leterme zoveel lol te beleven valt. Dehaene met zijn 'geen commentaar' was niet echt opwindend. Verhofstadt had dan wel meer een mening dan Dehaene, echt smeuig werd het nooit. Met Leterme, je zou het hem op het eerste zicht niet meegeven, was het andere koek. Denkt u bijvoorbeeld aan de tweets voor zijn minnaressen die hij per ongeluk de wereld instuurde. Of aan zijn optreden in de Zevende Dag waarbij hij Ivan De Vadder straal negeerde. Maar laat ons vooral ook zijn aanvaringen met de franstaligen niet vergeten. De RTBF vergelijken met Radio Mille Collines is een ding, de Marseillaise zingen in plaats van de Branbançonne een ander.

Dit alles werd mooi samengevat in het liedje van Peter Vandeveire en Sophie Lemaire. Hieronder zet ik de links naar de filmpjes nog eens op een rijtje.

Premier Leterme, we wensen u veel succes en volgen uw internationale loopbaan met veel interesse.

Yves Leterme zingt Marseillaise

Yves Leterme in de Zevende Dag, Ivan De Vadder ondergaat

Hey Leterme, Liedje van Peter Vande Veire en Sophie Lemaire

De oude zakken en de jeugd van tegenwoordig

2011-09-12T22:19:00.000-07:00

Toeval of niet, de voorbije weken deden een aantal mensen hun beklag over 'den jammerlijken toestand van den jeugd van heden ten dage'. Wellicht doen ze dat omdat ze vinden dat ik tegenwoordig ook tot die oude garde behoor en omdat ze denken dat . Of dat effectief zo is met mijn 30 jaren, dat laat ik in het midden. Feit is alleszins dat ik me meer met die 'jeugd van tegenwoordig' identificeer dan met de oude zakken.

Daarenboven worden die klachten over de jeugd niet aan hen persoonlijk overgemaakt. Waardoor ze zich niet kunnen verdedigen. Daarom, jong van hart zijnde, dien ik de oude garde graag van antwoord:

- De jeugd van tegenwoordig heeft geen discipline meer.

En dat is een verwijt van de babyboomgeneratie a.k.a. de mei-68'ers?

- De jeugd van tegenwoordig kan niet meer spellen.

Dat probleem wordt opgelost: Er zal wel een App worden ontwikkeld waarbij je geschreven tekst kan scannen met je smartphone en die je zal aangeven waar de fouten staan. Dus beter uw energie stoppen in die tWie schrijft er nu nog op papier, trouwens?

- De jeugd van tegenwoordig weet niets meer van buiten. Zonder Google geraken ze nergens meer.

Wij zijn erg jaloers op uw kennis van de Catechismus. Het heeft u wellicht ver gebracht. Nu zoek ik even op welke strategie na de beurscrash het best heeft gewerkt. Misschien kunnen we er nog iets uit leren.

- De jeugd van tegenwoordig is gewoonweg dom. Geen greintje gezond verstand.

Alle onderzoek wijst er op dat de jeugd slimmer en slimmer wordt. Onder andere dankzij het gebruik van multimedia. De oude knarren hebben dit ongetwijfeld al geleerd uit hun boeken (en kunnen het geleerde letterlijk debiteren), de jeugd raad ik aan eens te googelen op 'Flynn effect' om hierover meer te leren.

- De jeugd van tegenwoordig is slecht opgevoegd. Heel slim om dit te verwijten aan de jeugd.

Zo, dat is dan weer even rechtgezet.

Forever young (at heart).

De pedaalridders

2011-09-11T23:24:00.000-07:00

Gisteren kwam ik al zappend uit op het programma 'de Pedaalridders' op VT4. Ik had nog niet van het programma gehoord of erover gelezen, maar ik vind het ronduit genieten. Het is leuke, ontspannende televisie waarbij men er is in geslaagd om de clichés op een plezante manier uit te spelen: De strijd tussen de plichtsbewuste, ernstige en ietwat houterige Westvlamingen, enerzijds en de feestende, verbaal sterke Oostvlamingen, anderzijds. Als kijker wordt je sympathie voortdurend heen en weer geslingerd tussen de beide kampen.

Het leuke vind ik dat de kandidaten zelf geen Jambersfiguren zijn, maar gewone mensen waarin je jezelf kan herkennen. Daardoor werkt zo'n programma volgens mij veel meer motiverend om mensen aan het sporten te krijgen dan 10 sportelen-publiciteitsacties samen.

Van nature uit heb ik eigenlijk weinig sympathie voor wielertoeristen (Kunnen echt een storende factor zijn als je met de moto gaat rijden op mooie baantjes), maar na dit programma is dat toch een beetje veranderd. Nog een beetje en ik hijs me zelf in zo'n vreselijk synthetisch pakje.

Volgende week terug!

PS: Is die ene van de Picasso's niet den Indiaan van de Buffalo's? Indien niet, gelijkt hij er toch wel fel op.

Omgaan met Concurrentie - Not a game, it's war

2011-09-08T14:27:00.001-07:00

Als ik me voorstel aan een potentiële klant, volstaat het meestal niet te zeggen 'Michael Tack van Adforum'. Omdat de meesten nog nooit van Adforum hebben gehoord, moet ik altijd in twee zinnen uitleggen wat Adforum precies doet (De 'elevator pitch', zoals specialisten dat noemen). Dat is nu eenmaal het lot van wie werkt in een klein bedrijf. Bij Hudson (of in het begin nog 'De Witte & Morel') heb je dat probleem niet: De meeste (HR-)mensen kennen die naam.

De laatste maanden overkomt het me echter meer en meer dat ik met voorstel als 'Michael van Adforum' en dat ik de reactie krijg: 'Ach, Adforum, ja dat ken ik.'. Je kan je voorstellen dat dat een leuk gevoel is: Je eigen bedrijf dat naamsbekendheid krijgt.

Wat daar natuurlijk ook bij hoort is dat de concurrenten je ook meer en meer beginnen te kennen. Met concurrenten ben ik altijd omgegaan alsof het tegenspelers zijn in een spel: Op zich heb je geen probleem met elkaar. Dus een vriendelijk gesprek over koetjes en kalfjes, een gedachtenwisseling over de marktevoluties in het algemeen, ... Dat moet allemaal kunnen. Ik weet dat dit niet overal zo is. Ben je bij een van de Big 4, bijvoorbeeld, dan wordt alleen met dédain en in zuivere negatieve, harde bewoordingen over de concurrenten gesproken. Dat vond ik altijd een beetje raar en vond dat botsen met mijn visie op 'hoffelijk strijden'.

Maar samen met de naamsbekendheid, merk ik dat concurrenten ook meer en meer een echt 'harde' opstelling ten aanzien van Adforum kiezen. Concurrenten gaan zich bij klanten bijvoorbeeld expliciet met ons vergelijken, zo hoorde ik onlangs. Of via charme-offensieven van mooie vrouwelijke consultants probeert men ons know-how (bijvoorbeeld over het werken met multimediale testen) te ontfutselen. Gelukkig ben ik imuun voor vrouwelijk schoon.

Een directeur van een concurrent zei me vorig jaar tijdens een congres: 'Michael, This is not a game. This is war.'

Het was geen grapje of stilistische overdrijving. Hij meende wat hij zei.

Ik weet nog niet goed hoe ik hiermee om moet. Ben ik niet hard genoeg voor de business? Of hoort een gesloten, protectionistische bedrijfsvoering tot het verleden en is onze open visie beter geschikt voor de hedendaagse markt? Ik weet het niet.

Groeten,

Uw zachtgekookt eitje.

Our very first Adforum-Mini

2011-09-07T13:01:00.000-07:00

In het begin van de zomer werd ik gebombardeerd tot marketingverantwoordelijke. Een berg werk wacht me nog, vooral qua website. Maar daar denk ik nu even niet aan. Het eerste wapenfeit is al geschied met de bestickering van de Mini.

Ik was nog een beetje onzeker. Het is al bij al een redelijk klassieke aanpak: Mini is auto bij uitstek om te bestickeren, de kleuren en de foto zijn volledig uit onze huisstijl-catalogus, ... Niet echt gewaagd, eigenlijk.

Toen ik hem parkeerde, stapte net een mevrouwtje voorbij, ze keek naar de wagen en zei: 'Schoane, wi'.

Toen was ik ook tevreden.

En met Eva erin zal het geheel ongetwijfeld 10 keer zo aantrekkelijk zijn als met mezelf er in (en een jongetje dat op de achterbank zat, maar zich moest wegstoppen voor de foto).

De genante vraag

2011-09-06T12:47:00.001-07:00

Tijdens gesprekken met klanten en gesprekken probeer ik de vraag te ontlopen. Maar vaak lukt het niet. Op de een of andere manier krijg ik dikwijls de vraag te horen 'Wat heb je gestudeerd'. Eerst gebaar ik dat ik het niet gehoord heb, dan probeer iets in de stijl van 'ik heb in Leuven gestudeerd', maar uiteindelijk moet ik bekennen 'Pedagogiek'.

Meestal volgt dan een pijnlijke stilte. Hun bewondering voor mijn heldere uitleg (ik ken mijn vak al zeg ik het zelf :-)) maakt plaats voor ontgoocheling. Volgens mij voelen sommige gesprekspartners zich wat bedrogen na deze bekentenis.

Tja.

In zekere zin kan ik het hen niet verwijten. In de actualiteit blinken pedagogen uit door hun afwezigheid. Als ze dan al eens te horen zijn op de radio of op TV, herkauwen ze meestal cliches ('Kinderen hebben regels en structuur nodig' - dat is blijkbaar het antwoord op alle problemen volgens pedagogen) of debiteren ze de leercyclus van Kolb. Het leger anonieme pedagogen dat tot diep in de onderwijswereld is gepenetreerd en zo een grote invloed heeft op het onderwijsbeleid, horen we nooit. We horen enkel over hen via leerkrachten ('Ze hebben weer iets uitgevonden, die van de realiteit vervreemde pedagogen' of 'Wij kregen les aan de normaalschool van pedagogen die zelf nog nooit voor de klas hebben gestaan').

Bij deze dus een oproep: Pedagogen, wees aanwezig, fris, intelligent en creatief. Kom uit het ondergrondse (ivoren toren doet velen van u teveel eer aan, vrees ik) en laat me weer fier zijn om pedagoog te zijn.

Karate Kid

2011-09-05T14:22:00.000-07:00

Zou het dan werkelijk waar zijn? Zou mijn zoon, de Luierik der luieriken zijn allergie voor beweging hebben overwonnen? Zou hij voor het eerst in zijn bijna 6-jarig leven enig enthousiasme voor een - jawel - sport voelen?

Verder dan 500m wandelen met hem is een lange strijd tegen gezeur ('Ga je me dragen? Is het nog ver?'), fietsen kan hij nog niet (en het interesseert hem eigenlijk ook niet zoveel), zwemmen vindt hij alleen leuk als je kan spelen en het geen les is (want 'de zwemles vind ik te lastig'), voetballen met hem is een speciale belevenis: ('Je mag niet tegen de bal schoppen, want die zou wel eens in het water kunnen rollen'). Enfin, het mannetje is een tof kereltje, maar een topsporter zal hij nooit worden, denk ik.

Tenzij, natuurlijk, hij het meent met zijn enthousiasme voor Karate. De eerste les was alvast een schot in de roos.

Cobra Kai, U weze gewaarschuwd.

Ikea: weg met de emancipatie van de vrouwen.

2011-09-03T10:36:00.000-07:00

De hel omschrijven in één woord is voor mij geen enkel probleem: IKEA. Ik snap er echt de charme niet van: Met duizenden tegelijkertijd gaan slenteren tussen die meubels die je echt niet nodig hebt (Of kopen al die mensen 2 keer per jaar een nieuwe slaapkamer, misschien?). De pret eindigt in de 'markthal', een mooi woord voor 'Ruimte waarin je alles kan kopen, behalve wat nuttig is'.

Nu zijn er waarschijnlijk vrouwen die denken 'Ach, het is weer een man die er niets van snapt'. Wel, ik snap het inderdaad niet, maar graag licht ik dit even toe: De emancipatie van de vrouw heeft tot effect dat wij mannen meer en meer gedrag vertonen dat typisch vrouwelijk is: Koken, afwassen, luiers verschonen, spelen met de kinderen, ... . Meer nog, tegenwoordig smeren we ons ook in met huidcremes speciaal voor mannen en trachten we ons modebewust te kleden. Vanuit deze nieuwe ervaringen lezen we ook DM-magazine en de Weekend Knack. We vormen ons een mening over kleding, vakantiebestemmingen én ook over interieurs. Wij mannen hebben dus ondertussen wel degelijk een mening over de inrichting van ons huis. Mannen met een mening over interieurs, dat vinden vrouwen tof. Tot we Ikea binnenstappen.

Vanaf dan mag je geen visie meer hebben op interieurs, vooral niet al je er op wijst dat wat daar staat, helemaal niet mooi is. Dat dat er helemaal niet uitziet zoals die zaken die zij thuis mooi vond in DM Magazine. In de Ikea zijn we in het Rijk der Vrouw. Weg die emancipatie. Totdat we weer thuis zijn. Dan is het geheid de man die het stoeme kastje dat we niet nodig hebben in elkaar mag steken. Opnieuw weg die emancipatie. Totdat er afgeruimd moet worden.

Nu wordt door Ikea een 'mannencreche' geopend. Mannen willen sport zien en met de X-box spelen, terwijl hun vrouw nutteloze dingen gaat kopen.

Soit, nu snel de kleine naar school brengen.

OVer gewauwel en 300 000 Euro

2011-09-01T23:23:00.000-07:00

Sven Gatz neemt ontslag uit het parlement. Bij dat ontslag heeft hij recht op 300 000 euro. 300 000 euro. De waarde van een mooi huis.

Nu ben ik zelf een grote voorstander van hoge lonen voor politici. De stiel van politicus is niet gemakkelijk, maar wel erg belangrijk voor een land. Het is dan ook een goed idee om de job aantekkelijk te maken voor competente mensen. Zo ben ik er van overtuigd dat mensen zoals Johan Vandelanotte, Karel Degucht, Dirk Van Mechelen, Etienne Schouppe, John Crombez, ... buiten de politiek een schitterende, prestigieuze carrière kunnen uitbouwen waarin ze veel geld kunnen verdienen. Het is dan ook maar fair dat deze mensen goed worden betaald om hun talenten in te zetten voor een goed bestuur van ons land.

De vraag die men dan kan stellen is natuurlijk of men binnen de politiek moet gaan diversifiëren in functie van prestaties: Moet een parlementslid dat wat wauwelt zonder te weten waarover hij/zij spreekt evenveel verdienen als een Frank Vandenbroucke die steeds een grondige studie doet vooraleer het iets poneert (los van of je nu akkoord bent of niet?)? Meningen zullen hierover verschillen. Maar hoewel velen aanvoelen dat gewauwel niet hetzelfde dient te worden gewaardeerd als een goed onderbouwde visie, is het heel moeilijk objectief te gaan beoordelen wat gewauwel is en wat onderbouwd is.

Theodore Dalrymple is voor sommigen een bron van inspiratie, een 'conservatief denker', terwijl hij voor anderen een onbeleefde wauwelaar is die niet in staat is correct te argumenteren. Wie heeft gelijk? Voor beide kampen is wel iets te zeggen, vermoed ik.

Het opeisen van 300 000 euro wanneer je zelf ontslag neemt uit het parlement, is er echter zo ver over dat het een aanfluiting is voor alle 'hardwerkende Vlamingen' waar de Open VLD pleegt voor op te komen. Los van hoe goed of hoe slecht je bent, dit is disproportioneel, welk talent je ook hebt of welke investering je zelf hebt moeten doen om verkozen te geraken.

Adforum breidt uit!

2011-08-31T22:53:00.000-07:00

Dit is een stukje uit een SMSje van Maarten, mijn hooggewaardeerde collega: 'FIEN is geboren. Met een gewicht van 3,850 kg en een lengte van 54,5 cm ...' . Bij deze wil ik Maarten en Griet feliciteren met hun eerste kleine spruit. Ze zien er supergelukkig uit en zullen ongetwijfeld mega-ouders worden!

Nu, als u Maarten en Griet niet kent en u leest het bovenstaande fragmentje uit de SMS, merkt u waarschijnlijk niets ongewoons. Hoogstens denkt u: Amaai, meer dan 54 cm, dat is groot voor een meisje. Dat klopt. En dat is des te ongewoner omdat Griet 1m65 is en Maarten amper groter is. Dat wekt argwaan, nietwaar. Wel, dat vond ik ook. Die argwaan ebde wel snel wel toen ik me herinnerde dat Maarten en Griet GETROUWD zijn. Dus kan het niet dat er een andere papa in het spel is. Oef.

Fien is al de tweede Adforumbaby die wordt geboren dit jaar. Bij deze zijn Eva en Kirsten (wiens eerste werkdag het vandaag is) gewaarschuwd: De ooievaars lijken erg vlot hun weg te vinden naar ons kantoor. Het is maar dat ze zich bewust zijn van de mogelijke 'risico's' die gepaard gaan met het werken voor Adforum.

Jeremy Clarkson Meets the neighbours

2011-08-29T22:38:00.001-07:00

Politici lijken niet echt veel haast te maken met de formatie. De enige reden waarom sommigen onder hen nog de moeite willen doen zich nog eens naar de vergadertafel te begeven, is de onrust op de financiële markten en bij uitbreiding het beeld van België in het buitenland. Dat men investeert in wat 'country marketing' vind ik zeer goed. Alleen als Filip op handelsmissie is, lijkt het iets op te brengen. Ook de PR-tour die Verhofstadt ter zijner tijd deed om België als land om in te investeren, op de kaart te zetten, was een uitstekend idee.

Alleen, er zijn ook kapers op de kust. Schoelje en Rapalje dat wat komt lachen met ons weledel koninkrijk. Het bekendste voorbeeld hiervan is ongetwijfeld Jeremy Clarkson. In zijn reeks 'Jeremy Clarkson meets the neighbours' bezoekt hij ook België. Wil u graag zien hoe hij onze nationale sporten, zijnde 'pijp roken', 'vinkezettinge' en 'schijt je rijk', voorstelt aan de rest van de wereld, klik dan hier.

Let u vooral op de manier waarop hij 'Ooigem' uitspreekt als 'Wuihem'. Dit heeft volgens mij niets te maken met zijn Britse achtergrond, maar eerder met het feit dat een local hem de naam van de gemeente heeft leren uitspreken :-).

Ge doet niet normaal

2011-08-29T04:14:00.001-07:00

Of alles ok was, vroeg ze bezorgd. Of had ik drugs genomen? Toen ik op beide vragen ontkennend antwoordde en vroeg naar naar de reden van haar vreemde blik, zei ze: 'Ge doet niet normaal'.

In gedachten reconstrueerde ik snel de gesprekken die we de uren voorafgaand aan deze opmerking hadden. Zelf vond ik niets ongewoons terug, maar ik geef toe: Het gebeurt wel meer dat ik een inschattingsfout maak over wat al dan niet sociaal aanvaardbaar is.

Aarzelend en een beetje ongerust over wat ik nu weer had gedaan, vroeg ik haar: 'Oei, wat heb ik dan gezegd?'. Antwoord: 'Niets. Maar je blog van gisteren, wat was me dat. Zo dromerig, zo flauw, zo plakkerig, .... Dat past helemaal niet bij jou... Ben je verliefd misschien?... Oh neen, je hebt een minnares!'

Pffff. De moed zonk me in de schoenen. Post een mens al eens een mijmerend stukje omdat hij wat weemoedig is nu de zomer op zijn laatste schoenen loopt en hop, 't is weer niet goed. In tegendeel, blijkbaar haal ik me er alleen maar duistere verdachtmakingen op de nek.

Zelf had ik verwacht dat ze na het lezen van mijn stukje smeltend in mijn armen zou vallen: Haar stoere Chuck Norris die blijkbaar toch nog in touch is met zijn emotionele zelf. Van die dag dromen alle Goedele, Flair- en Libellelezeressen al jaren en nu was die Grote Dag voor haar eindelijk aangebroken!

Niet dus.

Ziekelijk. Abnormaal. Verliefd op een ander. Dat dacht ze erover.

Toch ook geen normale reactie? En ze werkt wel erg veel over de laatste tijd.

Maar no worries, deze Texas Ranger onderzoekt de zaak.

De week van de omschakeling

2011-08-28T13:22:00.000-07:00

Deze week is nog een beetje vakantie en ook al een beetje school. Kinderen naar school betekent ook meer ouders naar het werk.

Het officiële einde van de schoolvakantie is het officieuze einde van de zomer. Over enkele weken vallen de bladeren en dalen de temperaturen (nog meer). Stilaan wordt het tijd om je kleerkast op te ruimen: Zomerkleren verhuizen naar de hogere schappen en de winterkleren komen terug binnen handbereik.

Wat herfstwandelingen en herbariums later, ben je - voor je het weet - op het werk de jaarafrekening aan het maken en thuis de kerstinkopen aan het doen.

Laat ons ondertussen hopen op een prachtige 'Indian Summer'. Na dit ellendige zomerweerhebben we dat wel verdiend.

Fijne start, iedereen.

Hoe komt wie op mijn blog?

2011-08-25T23:07:00.000-07:00

Via een trackertje hou ik zo een beetje bij via welke weg mensen op mijn blog komen. Voor wie zoiets niet kent: Je kan met zo'n programmaatje niet zien wie komt kijken op de blog. Uw privacy is dus gewaarborgd. Als je helemaal naar beneden scrolt en klikt op het 'wereldbolletje', kan je zien welke info je krijgt met zo'n trackertje.

Een blogpost die in de smaak valt, kan zo'n 100 lezers op een dag met zijn meebrengen. Onpopulaire berichtjes zorgen voor een 50-tal lezers. U bent dus ongenadig: Geen kwaliteit, geen klik. ;-)

Facebook is waarschijnlijk het kanaal via hetwelk de meeste lezers op mijn blog komen. Daarnaast is ook Twitter en Linked een 'bron van lezers'. Het grootste deel van de lezers zijn dus mensen die ik ken of toch tenminste al eens heb ontmoet. Daarnaast is er ook een groep mensen die via google op mijn blog terecht komt.

Af en toe zoekt iemand 'Michael Tack' of 'Adforum Blog' op. Nu, de top drie van zoektermen die leiden tot mijn blog zijn:

* Zwitsers Zakmes (Google images)

* Esso Drongen

en...

* Decollete Gennez (!!!!!!!)

Ja, u leest het goed. Er zijn blijkbaar betrekkelijk veel mensen die op zoek gaan naar foto's van de decollete van Caroline Gennez! Hoe komen ze er bij? Caroline Gennez heeft vele kwaliteiten, maar als een bron van sexuele opwinding kan ik haar onmogelijk zien...

Ik snap niet goed hoe de zoekterm 'decollete Gennez' met mijn blog wordt geassocieerd. Maar soit, ik wens ook die rare kwieten veel plezier met het lezen van mijn blog.

Daarnaast zijn er ook geïsoleerde viespeuken die op mijn blog komen via zoektermen als 'Decollete 15 jarige' of 'Sex Esso Drongen'.

Die zullen wel erg ontgoocheld zijn als ze op mijn blog terechtkomen, vermoed ik.

'k en Brugge in m'n herte (Benny Scot)

2011-08-24T12:06:00.000-07:00

C is mee met de grootouders voor een paar dagen naar Nederland. Silvie en ik zijn dus weer even 'kinderloos'. Da's ook eens leuk. Dan hebben we vooral tijd om 's avonds zonder te rushen door te werken en daarna op het gemak iets te gaan eten.

Gisterenavond wandelden we door de stad op zoek naar een leuk restaurantje. Het viel ons op hoe mooi Brugge eigenlijk is. Deze foto (ik weet het, hij is niet 100% scherp) is genomen op een paar 100 meter van ons huis. Bijna dagelijks zien we de Halletoren en de Onze Lieve Vrouwekerk, maar we letten eigenlijk nooit op de schoonheid ervan. Gisterenavond, als het allemaal wat langzamer mocht, hadden we tijd om te genieten van onze mooie stad.

Nu waarderen we Brugge trouwens veel meer dan toen we hier als kind/puber woonden. Toen vonden we Brugge maar een dood gat waar niet veel te beleven viel (de ene na de andere fuifzaal werd gesloten, het jeugdhuis werd naar het industrieterrein versluisd, enz.). Veel jeugd-vriendelijker is de stad eigenlijk niet geworden. Nu zijn we natuurlijk ook geen jeugd meer.

C zal waarschijnlijk hetzelfde vinden over Brugge als hij wat ouder is. Wie weet gaat hij als hij groot is ook een eindje in Aalst wonen. En dan daarna ook Brugge weten te appreciëren.

Zolang hij maar geen Aalsterse manier krijgt met al die torens hier in Brugge.

Aalst, mon amour - Et Alors?

2011-08-23T08:56:00.000-07:00

Al sinds ik meer dan 15 jaar geleden mijn eerste boeken van Louis Paul Boon las, heb ik een zwak voor Aalst. Na er meer dan 5 jaar te hebben gewoond, is mijn liefde voor Aalst nog meer toegenomen. Een stad met een volks karakter met op het eerste zicht nogal stugge mensen die eigenlijk bijzonder vriendelijk zijn als je ze kent (en begrijpt:-)). Op het eerste zicht maakt de stad een beetje een vervallen indruk. Nogal grauw eigenlijk. In tegenstelling tot de meeste andere Vlaamse steden wordt er (nog) niet té hard vernieuwd en gemoderniseerd.

Maar toch. Toch is het een superstad waar je kan doen wat je wil zonder scheef te worden bekeken, waar er nog een sociaal weefsel is (carnavalgroepen) en waar men 'gien laweit mokt mer gewoên voesj doet' (ik hoop dat ik het goed schrijf).

Maar op een of andere manier slaagt Aalst er altijd in een beetje de pineut van de regio te zijn. Het is dan ook typisch dat zich natuurlijk in Aalst een 'torengate' moet afspelen. Ik heb moeten lachen met de hele situatie en de leuke, laconieke Aalsterse commentaren, maar niettemin is het voor Ilse Uyttersprot zelf een persoonlijk drama. Dit verdient ze niet. Als het een troost mag zijn, is denk dat het haar op zich geen stemmen zal kosten. In tegendeel, misschien. In Aalst lachen ze hier eens mee, maar echt 'moreel verontwaardigd' zijn de Aalstenaars niet om.

Haar 'Et Alors'-reactie lijkt me dan ook de enige goede.

De suggestie van CD&V dat iemand haar politiek wil beschadigen ('het is toch wel heel toevallig dat dit gefilmd werd en dat dit net nu op een vreemde manier wordt gehypet') is dan weer zeer contraproductief, lijkt me. Sex in het openbaar maakt het net spannender. Het risico maakt het leuk. Dus als je dan wordt betrapt moet je niet gaan zeuren. Net zoals je niet moet zeuren als je geld verliest op de beurs. Je neemt het risico, wat betekent dat je kan verliezen.

De problematiek over de privacy is niet van dezelfde orde als bij de zaken Leterme en Stevaert: Zaken uit hun privéleven openbaar maken kan niet want het was nooit hun bedoeling dit openbaar te maken. Uyttersprot daarentegen heeft gespeeld met de grens publiek-privé met als doel een spannender sexleven. Daar is op zich niets mis mee, maar als je het spel verliest (en het private openbaar wordt), dan verlies je aanspraak op de privacy. Insinuaties over het opgezet spel zijn dan ook bijzonder flauw.

Carnaval in Aalst zal de moeite zijn.

Dromen over adrenaline

2011-08-22T23:20:00.000-07:00

Ik doe mijn job supergraag. Uitdaging, afwisseling, vrijheid, creativiteit, ... het hoort er allemaal bij. Toch heb ik heel soms het gevoel dat ik iets mis. Ik kan het moeilijk omschrijven, maar ik denk dat het te vatten is onder de noemer 'adrenaline'.

Glazen wassen van wolkenkrabbers, boeven achtervolgen met de Nederlandse politie-lambo, uitgebroken stieren vangen, kinderen redden uit brandende gebouwen, kanibalenstammen in Zuid-Amerika ontdekken, .... dat zijn jobs die tenminste écht avontuurlijk zijn, denk ik soms in een zwak moment. Is dat normaal? Of is dit een teken van een vervroegde midlifecrisis? Of een late puberteit?

Zo, nu netjes de ontbijttafel opruimen want de opwinding die zo'n zootje teweegbrengt bij Silvie, is niet direct de adrenaline waarvan ik wel eens droom.

Pizza, TV en opvoeding

2011-08-21T23:29:00.000-07:00

In de eerste werkweek na het verlof ging het al aan 200 km/u. Een aantal deadlines die moesten worden gehaald, zorgden voor vroege ochtenden en late avonden.

Dit valt niet altijd even gemakkelijk te combineren met de kinderopvang. Maar wat moet, moet. Dus wat gebeurt dan in de praktijk? C gaat op kamp, blijft nog even in de opvang en wordt opgepikt door de papa. Onderweg naar huis stoppen ze in het buurt-carrefourtje om diepvriespizza te kopen. Eens thuisgekomen mag C een huurfilm kiezen via Telenet. Als de film begint, vliegen de pizza's in de oven en gaat de PC aan. C eet pizza op voor TV, ik eet pizza op voor de PC.

Terwijl ik dan verga van schuldgevoel (ik voel de banbliksems van de Klasse-, Flair- en Libelle-redactie al toeslaan), hoor ik C uit de living roepen: Jij bent de liefste papa ter wereld! Een film kiezen en pizza eten voor TV, het is hier een feestje! Joepie!

Dat verzacht de pijn natuurlijk wel een beetje.

Pukkelpop - #PP11 - Things are different now

2011-08-18T23:24:00.000-07:00

Gisteren werd me voor het eerst echt tastbaar duidelijk in hoeverre de wereld is veranderd. Via Facebook vernam ik het nieuw over Pukkelpop, via Twitter kwamen de eerste beelden en de eerste info. De berichtgeving via de televisie en zelfs via de radio (Wat toch een snel mediakanaal is), was veel summierder en trager.

Mijn zus en haar lief waren ook op Pukkelpop. Ze hadden geen enkele info over waar ze heen konden en of ze naar huis zouden geraken. Daarvoor hingen ze af van de paar keer dat ik of mijn ouders hen kon bellen/smssen. Zo goed en zo kwaad als het kon trachten we hen info te geven over de opvangplaatsen en treinregelingen in de buurt.

Die info vond ik via Twitter en in minder mate via de sites van de kranten, maar helemaal niet via bijvoorbeeld de sites van de NMBS over via de radio, laat staan televisie.

Dit is voor mij de eerste keer dat de nieuwe media de klassieke media voorbij staken in snelheid en accuraatheid. Met de klassieke media was ik niets, enkel de sociale media waren van nut.

In de marge daarvan merk je ook dat bijvoorbeeld mensen als Bart De Waele (@Netlash) die heel veel volgers hebben op Twitter, een heel grote impact hebben. Hun rol is op zo'n moment belangrijker dan die van de 'gewone' journalisten. Ook bedrijven die snel inspeelden op de situatie (Mobile Vikings, Radisson), hebben indruk (en goede publiciteit) gemaakt.

Saar en Pieter zijn trouwens goed thuisgeraakt.

Kwaliteit en klantvriendelijkheid: Praktijkervaring

2011-08-16T14:18:00.000-07:00

C wou heel graag eens gaan kamperen. Dat leek me wel een tof idee, op voorwaarde dat het mooi weer was. Daarom had ik op voorhand niets gereserveerd. Enkel de dag voor het vertrek keek ik eens op internet om te zien waar in Europa er mooi weer was. In het Zuiden van Frankrijk bleek het nogal warm te zijn en niet te regenen. Na het lezen van de positieve commentaren op internet over camping Les Peneyrals, belde ik eens om te vragen of er nog plaats was. De vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn zei dat ik gerust mocht afkomen. Ze zouden wel een plaatsje vinden. Welgezind reden C en ik naar de Dordogne.

Ter plaatse werden we zeer vriendelijk ontvangen door de eigenaar. We mochten plaats nemen op een golfkarretje om ons de camping en de vrije plaatsen te tonen. Uiteindelijk bleek dat de gewone plaatsen al volzet waren en dat hij ons een plaatsje aanbood op een grasplein dat enkel in heel drukke periodes werd bezet. Op die manier stelde de eigenaar zich zo klantvriendelijk mogelijk op (anders moesten we nog gaan rondrijden in de buurt op zoek naar een andere camping), maar omdat deze pleinen erg dicht lagen bij de disco en het speelplein, waren ze wel erg lawaaierig. Wat inboeten op kwaliteit dus...

Ik denk die in de dienstensector werkt, wel eens met die spanning wordt geconfronteerd. Nu ervaarde ik de spanning eens 'van de andere kant'. Gelukkig viel het lawaai al bij al goed mee en kon vooral C zeer goed slapen. Ikzelf heb er ook een mooi voorbeeld aan overgehouden voor als ik nog eens les moet geven...

Schuldgevoel

2011-08-16T11:20:00.001-07:00

Tijdens het verlof waren we in 'the big Apple' aka 'the city that never sleeps'. Hoewel (of misschien net omdat) we ons programma wat kindvriendelijk moesten maken, hadden we de reis van ons leven. Je moet er natuurlijk een beetje voor zijn, voor zo'n drukke stad, maar voor mij is het helemaal het einde. Het lijkt één groot laboratorium waarbinnen je naar hartelust kan experimenteren en creatief zijn. Hoewel ik wel weet dat het leven voor veel New Yorkers keihard is, genoot ik van de gemoedelijke, open sfeer. The sky is the limit.

Met één ding had ik het wel een beetje moeilijk, namelijk de volledige afwezigheid van enig milieubewustzijn van de Amerikanen. Alleen in de iets deftigere restaurants krijg je een 'echt' servies en bestek. In de meeste gewone restaurants is alles wegwerp. Op den duur voelde ik me schuldig om ergens te gaan eten. In het begin was ik erg onder de indruk van de vele indrukwekkende wagens (pickups enzo) met nog veel indrukwekkender motorisaties (4l-motoren zijn er doodgewoon). Maar zelfs als liefhebber van deze mooie machines, vond ik het een beetje teveel van het goede. Een 4x4 met meer dan 200 pk is in de stad echt wel over the top. Dan was er ook de airco: Wat koude lucht is op zich erg aangenaam als het buiten meer dan 35 graden is, maar naar mijn gevoel is het niet nodig om deze dan ook nog zo koud te zetten dat je binnen een trui aan moet doen.

Ook al ben ik niet direct een die hard ecologist, een beetje gezond verstand op dat vlak lijkt me onontbeerlijk. Op den duur voelde ik me echt wel ongemakkelijk. Een beetje plaatsvervangende ecologische schaamte.

Here we go...

2011-08-15T22:41:00.000-07:00

Het verlof zit er op. Ik sta klaar om de dagdagelijkse mallemolen weer op gang te trekken. Het geeft een beetje een eerste schooldaggevoel: Aan de ene kant is het spijtig dat de vakantie er op zit, aan de andere kant kijk ik al uit naar wat ons allemaal te wachten staat de komende maanden. Het belooft opnieuw een druk najaar te worden: De komende maand(en) moeten een aantal Situational Judgement Tests worden opgemaakt, zijn er een aantal Assesment-oefeningen die moeten worden geschreven, een aantal bevragingen in organisaties worden gelanceerd, .... Daarnaast wordt ook het kindje van Maarten een dezer geboren, komt Kirsten in dienst en starten er twee stagiairs.

Het wordt een leuk en boeiend najaar. Met veel plezier hou ik jullie op de hoogte van ons reilen en zeilen.

Voila, nu mijn boekentas klaarmaken en met met beste nieuwe kleren aan richting school.

2011-07-21T22:01:00.000-07:00

Ik had de kans om gisteren mee te rijden in een 4x4 off-road tocht. Deze liet ik natuurlijk niet aan me voorbijgaan. Om 5 u (!) 's morgens sprak ik af met Pol om met zijn Defender richting Marquenterre te rijden. Da's een natuurgebied in Frankrijk. Zelf vond ik de combinatie natuurgebied en 4x4 tot gisteren als een vreemde combinatie in de oren klinken. En ik ben waarschijnlijk niet de enige. Maar dat viel wel mee: In colonne reden we onder begeleiding van een gids doorheen het park, op en af verschillende hellingen. Echt een hele mooie rit met stukken in het bos, in het open veld en in de duinen. Af en toe met zicht op zee of op een everzwijn.

De hindernissen verschilden in moeilijkheidsgraad. Over sommigen geraakte niemand zonder te winchen, andere hellingen waren goed te doen voor alle deelnemers: Een aantal defenders, een paar Land Cruisers, een Pick-up en een Patrol. Een paar collega's liepen een deukje op in de carrosserie of braken een licht. Van 'onze' Defender waren beide schokdempers afgebroken.

Ik vond het een schitterende aanloop naar mijn verlof. Vandaag de laatste dag werken en dan er drie weken van tussenuit. Dat betekent ook dat er 3 weken geen blogjes zullen verschijnen. I'll be back.

Het Whizzcamp van Unizo

2011-07-19T21:50:00.000-07:00

Gisteren had ik de kans om wat persoonlijke ervaringen over ondernemen te gaan delen met de deelnemers aan het Whizzcamp van Unizo. Heel leuk om te doen. Tussen de deelnemers bestonden heel grote verschillen: Mensen met heel concrete plannen en anderen die er van dromen 'om ooit eens een eigen zaak te starten'. Toch hadden ze allemaal de ondernemende spirit gemeenschappelijk.

Het viel me op dat de deelnemers eigenlijk al heel goed geïnformeerd waren. Want er komt inderdaad heel wat bij kijken: Zowel administratief en financieel dient alles in orde te zijn, maar ook op het gebied van marketing en networking moet je je uit de slag weten te trekken.

Het is een tof initiatief van Unizo om mensen de kans te bieden om op die manier kennis te maken met de verschillende aspecten van het ondernemerschap. En het is natuurlijk nog veel toffer dat zoveel enthousiastelingen hier aan deelnemen.

Ik wens het Whizzcamp-project nog heel veel succes toe!