Weekendje Zuid Frankrijk met de moto - Slecht idee op terugweg

DM= De Mammie

DP = De Pappie

K1 = Kind 1

*droevige blikken*

DP: Waar ga je nu eigenlijk naartoe?

K1: Aurillac

DP: Nog nooit van gehoord. Waar ligt dat, begot?

K1: Tussen Limoges en Toulouse

DP: Toulouse, dat ken ik.

DM: Wanneer kom je terug?

K1: Zondagavond.

DM: Dat het maar snel zondagavond is.

*Stilte*

DM: Je vertrekt nu wel midden in de spits

K1: Och, tegen dat ik in Parijs ben, is de spits gedaan.

DM: Oei, oei, ga je naar Parijs ook. Jongen toch.

Bovenstaande conversatie komt niet uit 'De Loteling' of een ander Vlaams boerendrama. Wel is het een weergave van het gesprek met mijn ouders net voor het vertrek met de moto. Ik vermoed dat dergelijke gesprekken herkenbaar zijn voor andere motards...

Wel vraag je je mischien af wat die laatste zinnetjes te betekenen hebben: 'Als je richting Toulouse gaat, moet je toch Parijs passeren? Weet DM dan niet dat Toulouse in het Zuiden ligt?'. Wel, ik had dezelfde bedenking. Al weet ik zeker dat DM weet dat Toulouse in het Zuiden ligt.

Na wat gepieker op weg naar Parijs, schoot het me te binnen: De angst voor de Peripherique. Mijn ouders behoren tot die groep van mensen die een heilige schrik hebben van de Peripherique. Daar zijn ze niet alleen in. Blijkbaar zijn er heel wat mensen in België en Nederland die meer dan 100 km omrijden om Parijs te ontwijken op weg naar hun vakantiebestemming in het Zuiden.

Speciaal om DM ter wille te zijn, ben ik op de terugweg dan maar dwars door Parijs gereden. Ik kan u verzekeren: Dat was een slecht idee. De Champs Elysees blokkeren in twee richtingen om te draaien tussen de Place de la Concorde en de Arc de Triomphe (mijn moto heeft een nogal grote draaicirkel), met de moto in het voetgangersgedeelte van 'les Champs de marche', rondjes draaien rond de Obelisk op la Concorde tot je de juiste afrit vindt, toeristen bijna van hun sokken rijden die door het rood lopen om van de Eifeltoren naar de Seine te gaan, de weg niet vinden en dan maar 'altijd rechtdoor rijden, ik zal wel ergens uitkomen', ...

Leve de peripherique.

Motorit

Morgen vertrek ik op motortrip. Een jaarlijkse traditie is dat ondertussen geworden: Ik trek er dan op mijn eentje op uit om een aantal dagen lang niets anders te doen dan te rijden, te rijden en nog eens te rijden. Het is voor mij de ultieme ontspanning: Ik hoef nergens aan te denken. Meer zelfs, ik mag nergens aan denken, behalve aan het rijden.

Vorig jaar dacht ik nochtans dat het het laatste motoruitje was geweest. Toen ik na 1350 km midden in de nacht nat tot op het vel en verkleumd tot op het bot thuis kwam, dacht ik: 'Het is goed geweest. Dit is niets voor voor mij. Ik verkoop mijn moto en koop mezelf een Defender. Da's ook avontuurlijk, maar niet zo lastig'. Ook omdat ik rond middernacht - op zoek naar een hotel - de weg verloor in de Banlieus van Parijs, werd mijn enthousiasme wat gefnuikt. Als je in een straat voor een rood licht staat te wachten als enige voertuig tussen de flatgebouwen met als enige buur op het kruispunt een groepje 'hangjongeren', bedenk je dat je als motard toch wel een gemakkelijk slachtoffer bent. Op voorwaarde dat ze je te pakken krijgen, natuurlijk.

Maar na een tijdje begint het toch terug te kriebelen en aldus besliste ik om toch op pad te gaan. Mijn moto krijgt nog een spoed-onderhoudje vandaag. En in de loop van de dag beslis ik waar ik heen ga. Ik laat mijn bestemming volledig afhangen van het weerbericht. Wellicht wordt het de Provence. Dat lijkt de enige bestemming in een straal van 1000 km rond Brugge waar er de komende dagen min of meer mooi weer zal zijn.

Onderweg zal ik wat foto's nemen. Maar zoals steeds zijn die eigenlijk alleen voor mij interessant. Het zijn foto's waar ofwel mijn moto ofwel mijn hotelkamer op staat. Voor de rest heeft eigenlijk niemand daar wat aan. De foto bij dit blogje is genomen bij een vorige doortocht in de Provence. Zoals je ziet, er zijn al boeiendere reisfoto's gemaakt :-).

Vandaar dat er morgen niet geblogd wordt. Ik heb mijn PC niet mee en leg mijn data-transfer uit in het buitenland. Ontspannen is ook een beetje de-digitaliseren.