Toch een DNA-test nodig?

Ik geef toe, ik ben nogal slordig. Om precies te zijn: Ik ben de slordigste mens die ik ken. Maar er zijn nuances: Op professioneel vlak ben ik eigenlijk helemaal niet slordig of nonchalant: Een deadline heb ik nog nooit gemist, rapporten die ik afgeef zijn steeds heel erg doordacht en uitgebalanceerd, mijn hemden zijn steeds netjes gestreken als ik klanten bezoek, ...

Maar hoe privater de aangelegenheid, hoe slordiger ik word. Persoonlijke administratie is een ramp, mijn bureau thuis ziet er uit alsof het een stapelruimte is voor spullen die klaar staan om naar het containerpark te voeren, mijn vrije tijdskleren liggen overal in huis, ... Ik kan hier gewoon niet aan doen. Ik geniet niet alleen niet van een opgeruimd huis of kantoor, ik zie het verschil letterlijk niet. Om het te testen, kijk ik tijdens het schrijven van deze blog even rond. Ik merk pas nu dat ik zit te typen aan een niet afgeruimde ontbijttafel. Sommige mensen worden daar nerveus van. Ik niet. Zolang ik deze slordigheid beperk tot mijn private levenssfeer, is dat geen enkel probleem, denk ik zo.

Vanmorgen vroeg Casper een serviette omdat zijn handen vuil zouden worden. En ook eentje voor 's middags op kamp zodat zijn handen ook daar niet vuil worden. En ook vroeg hij of hij mocht 'kruimeldieven, want er liggen kruimels op mijn stoel'.

Tot nu heb ik nooit getwijfeld aan de genetische band tussen mij en mijn zoon. Maar nu wordt dat vertrouwen toch wel héél erg op de proef gesteld.

Efficiciënte zaterdag

Wekker 7u30 - Verslag schrijven JCI - Koffie zetten - Vrouw beneden verwelkomen - met Kid op Wii spelen - Kostuum kopen - Schoonbroers- en zus op bezoek voor de lunch - Weekendje boeken - Stevens Meubel kijken voor jeugdkamer - Kido kijken voor jeugdkamer - Carrefour voor weekinkopen - Jeugdkamer opmeten om te zien welke meubels er in kunnen - Forel klaarmaken - Avondeten - Kid in bed stoppen - Mails bekijken - Voor tv in slaap vallen om 22u30

Zwitsers zakmes

Duitsland kandidaat overnemer NV België

Voor de zoveelste keer was er gisteren een 'cruciaal moment' in de wetstraat aangebroken. Eerlijk gezegd, was ik ondertussen al een klein beetje afgehaakt. Niet verwonderlijk als je weet dat de 'onderhandelende partijen' al 9 maanden lang niet met elkaar aan tafel hebben gezeten. Waar zijn we dan mee bezig?

Soit, gisteren leek dan toch écht een cruciaal moment te zijn aangebroken. Tot na de persconferentie, dacht ik: Het spel wordt hard gespeeld, maar als puntje bij paaltje komt, zal er staatsmanschap en leiderschap aan de dag worden gelegd. Mochten we écht onder druk komen te staan van de financiële markten of onze democratie echt bedreigd zou worden, dan zouden ze zichzelf wel overstijgen, zo dacht ik. Nu niet meer. Het machtsvacuüm is reëel en mijn geloof dat het in echte nood wel goed zou komen, is weg.

Gisteren hebben we onze meeting even stilgelegd om samen de persconferentie van De Wever te volgen.

Eva, onze Duitse collega, zag haar kans al schoon en suggereerde al grappend dat 'we jullie land best kunnen overnemen'.

Deze pijnlijke soort humor is Duitsers normaal volledig vreemd. Maar Eva is zo te zien volledig aan het assimileren. Ze wordt een echte Belg. Wie zegt dat de Belgische identiteit niet bestaat?

Loon: Het laatste taboe

Het rubriekje in de Vacature waarin iemand vertelt over zijn of haar salaris is erg populair. Ook ik, geef ik toe, lees met veel interesse die artikeltjes. Natuurlijk weet ik dat die info niet 100% te vertrouwen is. Zowel een beetje sociale wenselijkheid (loon overdrijven of minimaliseren) als een gebrek aan kennis (mensen weten niet steeds hoeveel ze precies verdienen en wat in hun salarispakket zit) zorgen ervoor dat het resultaat niet helemaal objectief is.

Ondanks deze nuance, blijft het leuk om te lezen over andermans salaris. Want, geef toe, het blijft een beetje een taboe om over het salaris te praten. Ik ben dikwijls een beetje verrast door het resultaat. Zo vind ik dat sommige functies erg goed betalen. Vaak worden jobs in de sociale en de publieke sector een stuk beter betaald dan je zou verwachten als je voortgaat op de clichés die hierover bestaan. Heel wat jobs in de private sector verdienen dan een stuk minder dan ik zou verwachten. Vooral, zo vind ik persoonlijk, jobs in de media zijn niet zo goed betaald.

Misschien is de media wat vroeger de sociale en de openbare sector waren: Het betaalt niet zo goed, maar het is een beetje een roeping. Je doet het niet voor het geld, maar wel omdat je bewust kiest voor de sector.

Natuurlijk mogen we niet voorbijgaan aan de voordelen die een job in de media met zich meebrengen. Vooral de springplank naar een politieke loopbaan lijkt een niet te onderschatten 'extra legaal voordeel'. Vraag bijvoorbeeld maar aan Dirk Sterckx, Ivo Belet en Siegfried Bracke.

Of dat salarisgewijs een goede zet is, is nog maar de vraag. Politici worden eigenlijk ook niet zo goed betaald, hoor je dikwijls. Grote politici hebben de capaciteiten om in de privésector een superloopbaan te maken en enorm veel te verdienen. Ik kan hierin wel volgen. Maar ik vraag me af of alle politici het potentieel hebben om het loon dat ze nu verdienen ook in een andere sector te verdienen. Ik denk het eigenlijk niet.

Maar wellicht is dat een beeld dat voor alle sectoren opgaat: Sommige mensen worden overbetaald in vergelijking met hun inzet en resultaten, anderen worden dan weer te weinig betaald.

Eindelijk eens iets dat we kunnen leren van politici. Dat was het laatste jaar niet erg vaak het geval.

Management-tweedaagse in Amsterdam (3/3)

De tweedaagse naar Amsterdam zit er op. Gisteren hebben we de operationalisering van ons 5-jaren-plan besproken. Met veel plezier zou ik u hier over deze blog hierover wat meer vertellen, maar voor de meeste mensen is dit weinig interessante materie.

Daarom deel ik graag met u onze conclusies over de belangrijke bijzaken van de tweedaagse:

• Het Citizen M hotel is echt aan te bevelen. We waren blijkbaar niet de enige die in het hotel aan het werk waren. Zo was er aan het tafeltje naast ons een sollicitatiegesprek aan de gang. De interviewer deed het eigenlijk niet zo goed en ook de sollicitant had beter gekund ('Mijn grootste zwak punt is dat ik mijn emoties nooit de baas kan').
• De BMW-taxi's bestaan (zie blogje over taxi's)! We hadden zelfs het geluk om mee te kunnen rijden met eentje. En met welke dan nog!? Een BMW 7, verlengd model. Voor wie er niets van kent: Dat is het genre auto waarmee ministers niet durven voorrijden wegens 'te opzichtig'.
• We hebben veel gewerkt. Dat is ok, maar volgende keer moeten we toch iets meer tijd voorzien om naar de Febo te gaan. Nu hebben we maar één keer snel kunnen halt houden, terwijl dit tijdens normale tweedaagses minstens 3 keer per dag gebeurt. Een aandachtspunt.

Voila, met deze kennis kunnen we de volgende keer zorgen voor nog betere randvoorwaarden...

Management-tweedaagse in Amsterdam (2/3)

Dag 1 van de tweedaagse zit er op. Het was een lastige, maar vruchtbare dag. We hebben tot de late namiddag in de hotellobby vergaderd. We maakten indruk bij het personeel door de grote hoeveelheid koffietjes die we dronken (een gewoonte die we overhouden aan onze tijd als assistent aan de unief).

We hebben een aantal moeilijke discussies gehad zoals bijvoorbeeld over welke activiteiten we verder uitbouwen en welke niet. Die keuze moeten we maken als we verder willen groeien. Maar nu zitten we op één lijn. Vandaag wacht ons de taak onze visie verder te operationaliseren en om te zetten in een concreet stappenplan.

's Avonds hebben we erg lekker en veel gegeten in Restaurant Vinkeles. Het is een klassiek restaurant en wat me steeds opvalt bij dergelijke restaurants in Nederland, is dat de obers er een stuk praatgrager en minder gereserveerd zijn dan in België. Ik heb niet echt een voorkeur voor het een of het ander, maar het valt wel op. Een cultuurverschil tussen België en Nederland. Maar we passen ons met veel plezier aan.

Na het diner waren we kapot. Na een korte avondwandeling zijn we terug naar het hotel gegaan en redelijk vroeg gaan slapen zodat we vandaag weer fris verder kunnen werken.

Vandaag zullen we het etensgewijs houden bij kroketjes uit de muur van de Febo. Als we ons aanpassen aan een andere cultuur, doen we het direct goed. Ik ben al benieuwd naar de 'kroket van de maand'!

Management-tweedaagse in Amsterdam (1/3)

Vandaag een vroege blog. Ik sta op punt te vertrekken naar Amsterdam. Samen met Maarten en Thomas trekken we ons 2 dagen terug om een evaluatie te maken en de planning op middellange termijn te bekijken.

In onze omgeving krijgen we dikwijls te horen 'Naar Amsterdam om te vergaderen? Ja ja, dat zal wel... Dat zal wel om te feesten zijn, want op kantoor kan je ook vergaderen.' Toegegeven, het is aangenamer vergaderen op een idyllische locatie in Amsterdam dan op kantoor, maar het is een zeer ernstige aangelegenheid. Financieel rapport, EFQM-checklist, taak- en tijdsanalyse, visietekst, ... Het zijn allemaal zaken die voorbereid zijn en waarrond we zullen werken.

We slapen in het Citizen M hotel, echt een aanrader voor de liefhebbers van trendy hotels (zie foto). Ook niet duur. Maar wel een beetje buiten het centrum gelegen. Dat moet je erbij nemen...

's Avonds, na het diner (waar we de laatste puntjes bespreken), is er in principe tijd voor ontspanning. Dan zetten we een stapje in de wereld. Maar meestal zijn we dan zo moe dat we gewoon direct naar het hotel gaan.

Dat laatste is eigenlijk niet waar. Maar geef toe: je geloofde het, hé :-)

Morgen verslag van dag 1.