Roel Verniers

Dit weekend vernam ik via Twitter het droevige nieuws dat Roel Verniers is overleden. Hij is de journalist waarover ik precies een week geleden een blogje schreef. Jammergenoeg is zijn column 'Blauwe Pijn' zijn laatste stukje geweest.

Het is erg jammer dat het zo is moeten aflopen. Hij heeft ons, krantenlezers, wel een aantal prachtige stukjes nagelaten waarbij hij ons kennis heeft laten maken met een wereld waarmee je onder normale omstandigheden geen kennis kan maken: De wereld van het hyperindividuele lijden. Het is een wereld van allesaantastende ellende die niet kan worden verholpen - hoogstens verzacht - door de anderen. Hoe goed hun bedoelingen ook zijn.

Via deze weg wens ik de familie, vrienden en collega's van Roel Verniers veel sterkte.

De rest van deze week ben ik op congres in het buitenland. De ervaring leert dat het in die gevallen een beetje moeilijker is om te bloggen. Volgende week ben ik er terug.

En de prijs voor pechvogel van de week is gaat naar deze mevrouw...

Gisteren om 7 u 15 vertrokken voor een vergadering in Brussel om 10u. Extra vroeg om genoeg marge te nemen voor als het fout loopt. En dankzij de Brusselse vuilnismannen was het echt wel nodig. Het was al sinds de onverwachte sneeuw van vorig jaar geleden dat er nog zoveel verkeerschaos was. Ik kwam dan ook maar rond 10 voor 10 aan.

Een dik uur later vertrok ik naar een andere afspraak, een 6-tal kilometer verder, niet ver van de Kunst-Wet. Over die 6 km reden we 1,5 u. Dat is echt wel ellendig lang voor zo'n afstand.

Bij dergelijke toestanden geraakt iedereen gefrusteerd. Er wordt dan ook een beetje meer getoeterd en wat 'assertiever' gereden dan anders (zo zagen we een camionette die de laatste 100 meter naar zijn leverplaats dan maar gewoon over het voetpad reed). In die chaos was er toch wel één wagen die de prijs van pineut van de dag verdiende en dat is de lieve dame van de wagen op de foto.

Op het paleizenplein werden er van 4 parallelle files 1 file gemaakt. Midden in die trechter van auto's viel de auto blijkbaar stil. Nachtmerrie. Vooral als je nog aan het leren rijden bent (zie L aan de achterruit). Een agent riep van achter een paar auto's of het niet mogelijk was die auto aan de kant te duwen. De dame in paniek: 'Mais non monsieur, ça fume!' . Eigenlijk was ze het liefst weggelopen en had ze haar auto daar willen achterlaten. Maar dat gaat natuurlijk niet.

Vol medelijden trok ik een foto en stoof ik er van door aan 2 km/u.

De hype rond Dalrymple. Heb ik iets gemist?

Gisteren was het weer zover. Siegfried Bracke was de zoveelste die koketteerde met de inzichten van 'conservatief denker Theodore Dalrymple' op zijn blog. Daarmee treedt hij in de voetsporten van De Wever, die als eerste Dalrymple voorstelde aan het grote Vlaamse publiek.

Ik snap niet dat men die Dalrymple serieus neemt als 'conservatief denker'. Uit wat ik lees van en over hem, maak ik enkel op dat zijn 'gedachtengoed over de hedendaagse samenleving' het equivalent is van Jeremy Clarcksons visie op het mobiliteitsbeleid: Amusant om te horen, maar geen zinnig mens die er aan denkt om écht een verkeersbeleid op de uitlatingen van Clarckson te baseren. Doe je dat met Dalrymple, dan kan dat blijkbaar allemaal zonder probleem en neemt iedereen je serieus.

Bij politieke denkers denk ik eerder aan Hannah Arendt en Martha Nussbaum. Wie het liever wat postmoderner heeft, houdt wellicht van Foulault biopolitieke analyse of wil het rhizomatische denken van Deleuze toepassen op de hedendaagse samenleving. Liever esotherisch? Sloterdijk is ongetwijfeld iets voor u. Linkse denker? Hardt en Negri kunnen u misschien bekoren. U blijft bij het conservatieve denken? Francis Fukuyama inspireert u wellicht. En zo zijn er nog vele anderen. Maar Dalrymple lijkt me echt niet in dat rijtje te passen.

Of ben ik nu echt de enige die het niet snapt?

Zou jij iemand opofferen voor een beter milieu?

Misschien heeft u op school ooit moeten leren over het utilitarisme. Voor wie even vergat waarover het gaat: Dat is de opvatting over ethiek die zegt dat er steeds moet worden gestreefd naar zoveel mogelijk geluk voor zoveel mogelijk mensen. Dat betekent dat er op individueel niveau wel eens offers moeten worden gebracht. Dat is geen probleem, zodat het het totale geluk van de groep maar ten goede komt. Critici van deze opvatting hebben vooral problemen met die offers: Is het moreel verantwoord om één individu volledig op te offeren omwille van het welzijn van de hele groep?

Zelf ben ik er nog niet helemaal uit. Maar ik heb gemerkt dat minister Crevits er wel uit is:

Sinds een aantal weken gaat het licht 's nachts uit op de snelweg in het kader van het lichtplan. Een uitstekende maatregel vanuit het oogpunt van het milieu. Je mag er niet aan denken hoeveel electriciteit per nacht wordt verbruikt om die lichten aan te houden. Enkel bij op- en afritten, bij slechte zichtbaarheid en indien er een ongeluk is gebeurd, worden de lichten aangestoken. Dit op zich bekeken, lijkt een uitstekende zaak voor ons allen want met een beter milieu zijn wel allen gebaat: Maximaal geluk voor een zo groot mogelijke groep.

Het probleem is natuurlijk dat er ook minderheden of individuen zijn die zich moeten opofferen. Zo zijn er bijvoorbeeld de files wanneer het licht toch te laat wordt aangestoken bij slechte zichbaarheid. Niet leuk voor wie in de file staat, maar in het licht van ons aller gezondheid op lange termijn wel een redelijk offer lijkt me.

Moeilijker wordt het wanneer er ook ongelukken gbeuren ten gevolge van de lichten die worden gedoofd. Al minstens één dodelijk ongeluk is onomstotelijk toe te schrijven aan het feit dat de lichten werden gedoofd, zo zeggen verkeersspecialisten. Dat is al een groter offer.

Die hard utilitaristen vinden dit wellicht de moeite waard (tenzij een bekend persoon overlijdt, natuurlijk, want dan zijn er zoveel mensen ongelukkig dat de negatieve impact op het totale geluk te groot is).

Het zal je (onbekend) kind maar wezen.

Al zou ik nu niet zomaar de lichten terug aansteken.

Vakantieherinneringen

Midden september: Iedereen is al goed gerodeerd na het verlof en ook de scholen komen stillekesaan weer op kruissnelheid. De radioberichten over het verkeer getuigen van de toegenomen activiteit na de typische, zomerse loomheid.

Andere jaren lijkt midden september de vakantietijd al mijlenver achter ons te liggen. Maar dit jaar is dat toch een beetje anders. Ik denk nog vaak aan onze vakantie in NY. Wellicht niet de meest spetterende reis in de kinderlijke beleving van C en al bij al best wel vermoeiend voor Silvie en ik (vooral de jetlag hadden we niet goed ingeschat).

Maar toch. Misschien net omwille van het vermoeiend karakter van de trip en de oneindige stroom van prikkels in die dagen, heb ik het gevoel dat dit een once in a lifetime experience was.

Maar kom, ik moet hier ook niet té lyrisch worden. Het is niet omdat ik het leuk vond dat ook C dat vond. Hij vindt een weekendje Centerparcs of een kampeertripje wellicht 100 keer leuker. Zo bekeken is het vanuit economisch oogpunt een stuk meer fun per euro om een tentje naast een zwembad ofzo te plaatsen. Na een paar nachtjes op de grond slapen zal ik ook wel een jetlag-gevoel krijgen.

Dju toch. Had ik eerder moeten opkomen.

Roel Verniers

Vandaag een ernstige blog. Ik wil graag iets schrijven over Roel Verniers. Via dit berichtje wil ik iedereen die hem en zijn verhaal niet kent, attent maken op zijn tweewekelijkse bijdrage in De Morgen. Wat hij schrijft is zo hard en zo mooi tegelijkertijd dat het je niet meer loslaat.

Roel Verniers is een journalist bij wie slokdarmkanker is vastgesteld. Elke twee weken schrijft hij een stukje. Iedere column is een pareltje, vind ik. Hij laat ons toe mee te voelen met de rollercoaster van emoties waarmee een kankerpatiënt te maken krijgt. De diagnose, de uitzaaiingen, het stopzetten van de behandeling, de morfine.

Het plaatst onze dagelijkse besoignes radicaal in perspectief.

Hier vindt u een linkje naar zijn meest recente column. Die verschijnt iedere twee weken op woensdag in De Morgen.

Work life love balance

Heeft u het wat gevolgd, het ganse verhaal rond Didier Bellens, Concetta Fagard en de raad van bestuur? Belgacom wil precies zelf zijn eigen soap lanceren.

Stuitend vind ik het ongelooflijke amateurisme van de manier waarop dit wordt afgehandeld. Maar Belgacom is niet de enige organisatie die daar niet goed mee om kan. Denk aan de zaak van Fernand Coeckelbergh bij de politie of de zaal Lewinsky in de US. Voor topmannen zijn vrouwen precies een grotere bedreiging dan tegenvallende (electorale of financiële) resultaten.

Het is duidelijk dat het scheiden van werk en privé voor het topmanangement een gedateerd advies is. Voor hen geldt: Houdt uw werk, privé- en liefdesleven strikt gescheiden. Op het werk geldt de logica van de resultaten, in het privéleven geldt de logica van de aangename, doch passieve aanwezigheid en in het liefdesleven geldt de logica van de lust.

Haal je deze logica’s door elkaar, dan kom je in de problemen: Sommige ambtenaren, zo durft men al eens te fluisteren, hanteren op het werk de logica van de aangename doch passieve aanwezigheid. Als ik de Flair mag geloven zijn er ook veel mannen die in het liefdesleven deze strategie volgen (U kent de artikels wel: ‘Saaie sex met mijn man: Hoe ontsnap ik er aan?’). En topmanagers hanteren vaak de logica van de lust op het werk, zo blijkt.

Dringend op zoek gaan naar een nieuwe work-life-love balance, zou ik adviseren.

Ondertussen bij Adforum

Een mens zou met al dat jolijt dat er heerst over het BHV-akkoord, bijna vergeten dat er ook nog gewerkt moet worden. Sinds deze week is het werken bij Adforum grondig veranderd. Ondertussen bestaat ons team, naast Maarten, Thomas en ik, ook uit drie dynamische, intelligente dames. Daarenboven start – indien de resultaten van de tweede zit het toelaten – volgende week nog een bijkomende stagiair.

Zo’n ‘groot’ (naar onze normen dan toch) team brengt heel wat met zich mee. Het vraagt in eerste instantie meer organisatie (wie doet wat tegen wanneer). Ook logistiek komt er meer bij kijken: Indeling van de bureaus, grotere hoeveelheden proviand moeten worden voorzien, kleding moet netter zijn (daar komt meer commentaar op dan vroeger indien het niet ok is), … .

Het grootste verschil met vroeger is echter dat er veel meer beweging is op het kantoor. De bijwijlen sacrale stilte waarin we vroeger al eens pleegden te werken, is nu voorgoed zoek. Dat zorgt voor meer creativiteit en innovatie. Dat is althans wat de uitvinders van en pleitbezorgers voor de landscapebureaus beweren.

Dit alles werkt ook kostenbesparend: Mijn stille droom om eens op reis te gaan naar Ibiza, hoef ik niet meer te realiseren. Bij ons is het vanaf nu elke dag disco op kantoor. Party!

Hey Yves Leterme

Yves Leterme bolt het af. Ik kan het zelf bijna niet geloven, maar ik vind het spijtig. Een beetje omdat het ons land in een moeilijke situatie brengt: We moeten nu op zoek naar een waarnemend premier van lopende zaken (Reynders zal dan toch efkens de Wetstraat 16 mogen betrekken, misschien heeft hij dan zijn doel bereikt en zal hij wat soepeler worden in de onderhandelingen) en dat is toch een beetje raar, geef toe.

Vooral vind ik het spijtig omdat er met Yves Leterme zoveel lol te beleven valt. Dehaene met zijn 'geen commentaar' was niet echt opwindend. Verhofstadt had dan wel meer een mening dan Dehaene, echt smeuig werd het nooit. Met Leterme, je zou het hem op het eerste zicht niet meegeven, was het andere koek. Denkt u bijvoorbeeld aan de tweets voor zijn minnaressen die hij per ongeluk de wereld instuurde. Of aan zijn optreden in de Zevende Dag waarbij hij Ivan De Vadder straal negeerde. Maar laat ons vooral ook zijn aanvaringen met de franstaligen niet vergeten. De RTBF vergelijken met Radio Mille Collines is een ding, de Marseillaise zingen in plaats van de Branbançonne een ander.

Dit alles werd mooi samengevat in het liedje van Peter Vandeveire en Sophie Lemaire. Hieronder zet ik de links naar de filmpjes nog eens op een rijtje.

Premier Leterme, we wensen u veel succes en volgen uw internationale loopbaan met veel interesse.

Yves Leterme zingt Marseillaise

Yves Leterme in de Zevende Dag, Ivan De Vadder ondergaat

Hey Leterme, Liedje van Peter Vande Veire en Sophie Lemaire

De oude zakken en de jeugd van tegenwoordig

Toeval of niet, de voorbije weken deden een aantal mensen hun beklag over 'den jammerlijken toestand van den jeugd van heden ten dage'. Wellicht doen ze dat omdat ze vinden dat ik tegenwoordig ook tot die oude garde behoor en omdat ze denken dat . Of dat effectief zo is met mijn 30 jaren, dat laat ik in het midden. Feit is alleszins dat ik me meer met die 'jeugd van tegenwoordig' identificeer dan met de oude zakken.

Daarenboven worden die klachten over de jeugd niet aan hen persoonlijk overgemaakt. Waardoor ze zich niet kunnen verdedigen. Daarom, jong van hart zijnde, dien ik de oude garde graag van antwoord:

- De jeugd van tegenwoordig heeft geen discipline meer.

En dat is een verwijt van de babyboomgeneratie a.k.a. de mei-68'ers?

- De jeugd van tegenwoordig kan niet meer spellen.

Dat probleem wordt opgelost: Er zal wel een App worden ontwikkeld waarbij je geschreven tekst kan scannen met je smartphone en die je zal aangeven waar de fouten staan. Dus beter uw energie stoppen in die tWie schrijft er nu nog op papier, trouwens?

- De jeugd van tegenwoordig weet niets meer van buiten. Zonder Google geraken ze nergens meer.

Wij zijn erg jaloers op uw kennis van de Catechismus. Het heeft u wellicht ver gebracht. Nu zoek ik even op welke strategie na de beurscrash het best heeft gewerkt. Misschien kunnen we er nog iets uit leren.

- De jeugd van tegenwoordig is gewoonweg dom. Geen greintje gezond verstand.

Alle onderzoek wijst er op dat de jeugd slimmer en slimmer wordt. Onder andere dankzij het gebruik van multimedia. De oude knarren hebben dit ongetwijfeld al geleerd uit hun boeken (en kunnen het geleerde letterlijk debiteren), de jeugd raad ik aan eens te googelen op 'Flynn effect' om hierover meer te leren.

- De jeugd van tegenwoordig is slecht opgevoegd. Heel slim om dit te verwijten aan de jeugd.

Zo, dat is dan weer even rechtgezet.

Forever young (at heart).

De pedaalridders

Gisteren kwam ik al zappend uit op het programma 'de Pedaalridders' op VT4. Ik had nog niet van het programma gehoord of erover gelezen, maar ik vind het ronduit genieten. Het is leuke, ontspannende televisie waarbij men er is in geslaagd om de clichés op een plezante manier uit te spelen: De strijd tussen de plichtsbewuste, ernstige en ietwat houterige Westvlamingen, enerzijds en de feestende, verbaal sterke Oostvlamingen, anderzijds. Als kijker wordt je sympathie voortdurend heen en weer geslingerd tussen de beide kampen.

Het leuke vind ik dat de kandidaten zelf geen Jambersfiguren zijn, maar gewone mensen waarin je jezelf kan herkennen. Daardoor werkt zo'n programma volgens mij veel meer motiverend om mensen aan het sporten te krijgen dan 10 sportelen-publiciteitsacties samen.

Van nature uit heb ik eigenlijk weinig sympathie voor wielertoeristen (Kunnen echt een storende factor zijn als je met de moto gaat rijden op mooie baantjes), maar na dit programma is dat toch een beetje veranderd. Nog een beetje en ik hijs me zelf in zo'n vreselijk synthetisch pakje.

Volgende week terug!

PS: Is die ene van de Picasso's niet den Indiaan van de Buffalo's? Indien niet, gelijkt hij er toch wel fel op.

Omgaan met Concurrentie - Not a game, it's war

Als ik me voorstel aan een potentiële klant, volstaat het meestal niet te zeggen 'Michael Tack van Adforum'. Omdat de meesten nog nooit van Adforum hebben gehoord, moet ik altijd in twee zinnen uitleggen wat Adforum precies doet (De 'elevator pitch', zoals specialisten dat noemen). Dat is nu eenmaal het lot van wie werkt in een klein bedrijf. Bij Hudson (of in het begin nog 'De Witte & Morel') heb je dat probleem niet: De meeste (HR-)mensen kennen die naam.

De laatste maanden overkomt het me echter meer en meer dat ik met voorstel als 'Michael van Adforum' en dat ik de reactie krijg: 'Ach, Adforum, ja dat ken ik.'. Je kan je voorstellen dat dat een leuk gevoel is: Je eigen bedrijf dat naamsbekendheid krijgt.

Wat daar natuurlijk ook bij hoort is dat de concurrenten je ook meer en meer beginnen te kennen. Met concurrenten ben ik altijd omgegaan alsof het tegenspelers zijn in een spel: Op zich heb je geen probleem met elkaar. Dus een vriendelijk gesprek over koetjes en kalfjes, een gedachtenwisseling over de marktevoluties in het algemeen, ... Dat moet allemaal kunnen. Ik weet dat dit niet overal zo is. Ben je bij een van de Big 4, bijvoorbeeld, dan wordt alleen met dédain en in zuivere negatieve, harde bewoordingen over de concurrenten gesproken. Dat vond ik altijd een beetje raar en vond dat botsen met mijn visie op 'hoffelijk strijden'.

Maar samen met de naamsbekendheid, merk ik dat concurrenten ook meer en meer een echt 'harde' opstelling ten aanzien van Adforum kiezen. Concurrenten gaan zich bij klanten bijvoorbeeld expliciet met ons vergelijken, zo hoorde ik onlangs. Of via charme-offensieven van mooie vrouwelijke consultants probeert men ons know-how (bijvoorbeeld over het werken met multimediale testen) te ontfutselen. Gelukkig ben ik imuun voor vrouwelijk schoon.

Een directeur van een concurrent zei me vorig jaar tijdens een congres: 'Michael, This is not a game. This is war.'

Het was geen grapje of stilistische overdrijving. Hij meende wat hij zei.

Ik weet nog niet goed hoe ik hiermee om moet. Ben ik niet hard genoeg voor de business? Of hoort een gesloten, protectionistische bedrijfsvoering tot het verleden en is onze open visie beter geschikt voor de hedendaagse markt? Ik weet het niet.

Groeten,

Uw zachtgekookt eitje.

Our very first Adforum-Mini

In het begin van de zomer werd ik gebombardeerd tot marketingverantwoordelijke. Een berg werk wacht me nog, vooral qua website. Maar daar denk ik nu even niet aan. Het eerste wapenfeit is al geschied met de bestickering van de Mini.

Ik was nog een beetje onzeker. Het is al bij al een redelijk klassieke aanpak: Mini is auto bij uitstek om te bestickeren, de kleuren en de foto zijn volledig uit onze huisstijl-catalogus, ... Niet echt gewaagd, eigenlijk.

Toen ik hem parkeerde, stapte net een mevrouwtje voorbij, ze keek naar de wagen en zei: 'Schoane, wi'.

Toen was ik ook tevreden.

En met Eva erin zal het geheel ongetwijfeld 10 keer zo aantrekkelijk zijn als met mezelf er in (en een jongetje dat op de achterbank zat, maar zich moest wegstoppen voor de foto).

De genante vraag

Tijdens gesprekken met klanten en gesprekken probeer ik de vraag te ontlopen. Maar vaak lukt het niet. Op de een of andere manier krijg ik dikwijls de vraag te horen 'Wat heb je gestudeerd'. Eerst gebaar ik dat ik het niet gehoord heb, dan probeer iets in de stijl van 'ik heb in Leuven gestudeerd', maar uiteindelijk moet ik bekennen 'Pedagogiek'.

Meestal volgt dan een pijnlijke stilte. Hun bewondering voor mijn heldere uitleg (ik ken mijn vak al zeg ik het zelf :-)) maakt plaats voor ontgoocheling. Volgens mij voelen sommige gesprekspartners zich wat bedrogen na deze bekentenis.

Tja.

In zekere zin kan ik het hen niet verwijten. In de actualiteit blinken pedagogen uit door hun afwezigheid. Als ze dan al eens te horen zijn op de radio of op TV, herkauwen ze meestal cliches ('Kinderen hebben regels en structuur nodig' - dat is blijkbaar het antwoord op alle problemen volgens pedagogen) of debiteren ze de leercyclus van Kolb. Het leger anonieme pedagogen dat tot diep in de onderwijswereld is gepenetreerd en zo een grote invloed heeft op het onderwijsbeleid, horen we nooit. We horen enkel over hen via leerkrachten ('Ze hebben weer iets uitgevonden, die van de realiteit vervreemde pedagogen' of 'Wij kregen les aan de normaalschool van pedagogen die zelf nog nooit voor de klas hebben gestaan').

Bij deze dus een oproep: Pedagogen, wees aanwezig, fris, intelligent en creatief. Kom uit het ondergrondse (ivoren toren doet velen van u teveel eer aan, vrees ik) en laat me weer fier zijn om pedagoog te zijn.

Karate Kid

Zou het dan werkelijk waar zijn? Zou mijn zoon, de Luierik der luieriken zijn allergie voor beweging hebben overwonnen? Zou hij voor het eerst in zijn bijna 6-jarig leven enig enthousiasme voor een - jawel - sport voelen?

Verder dan 500m wandelen met hem is een lange strijd tegen gezeur ('Ga je me dragen? Is het nog ver?'), fietsen kan hij nog niet (en het interesseert hem eigenlijk ook niet zoveel), zwemmen vindt hij alleen leuk als je kan spelen en het geen les is (want 'de zwemles vind ik te lastig'), voetballen met hem is een speciale belevenis: ('Je mag niet tegen de bal schoppen, want die zou wel eens in het water kunnen rollen'). Enfin, het mannetje is een tof kereltje, maar een topsporter zal hij nooit worden, denk ik.

Tenzij, natuurlijk, hij het meent met zijn enthousiasme voor Karate. De eerste les was alvast een schot in de roos.

Cobra Kai, U weze gewaarschuwd.

Ikea: weg met de emancipatie van de vrouwen.

De hel omschrijven in één woord is voor mij geen enkel probleem: IKEA. Ik snap er echt de charme niet van: Met duizenden tegelijkertijd gaan slenteren tussen die meubels die je echt niet nodig hebt (Of kopen al die mensen 2 keer per jaar een nieuwe slaapkamer, misschien?). De pret eindigt in de 'markthal', een mooi woord voor 'Ruimte waarin je alles kan kopen, behalve wat nuttig is'.

Nu zijn er waarschijnlijk vrouwen die denken 'Ach, het is weer een man die er niets van snapt'. Wel, ik snap het inderdaad niet, maar graag licht ik dit even toe: De emancipatie van de vrouw heeft tot effect dat wij mannen meer en meer gedrag vertonen dat typisch vrouwelijk is: Koken, afwassen, luiers verschonen, spelen met de kinderen, ... . Meer nog, tegenwoordig smeren we ons ook in met huidcremes speciaal voor mannen en trachten we ons modebewust te kleden. Vanuit deze nieuwe ervaringen lezen we ook DM-magazine en de Weekend Knack. We vormen ons een mening over kleding, vakantiebestemmingen én ook over interieurs. Wij mannen hebben dus ondertussen wel degelijk een mening over de inrichting van ons huis. Mannen met een mening over interieurs, dat vinden vrouwen tof. Tot we Ikea binnenstappen.

Vanaf dan mag je geen visie meer hebben op interieurs, vooral niet al je er op wijst dat wat daar staat, helemaal niet mooi is. Dat dat er helemaal niet uitziet zoals die zaken die zij thuis mooi vond in DM Magazine. In de Ikea zijn we in het Rijk der Vrouw. Weg die emancipatie. Totdat we weer thuis zijn. Dan is het geheid de man die het stoeme kastje dat we niet nodig hebben in elkaar mag steken. Opnieuw weg die emancipatie. Totdat er afgeruimd moet worden.

Nu wordt door Ikea een 'mannencreche' geopend. Mannen willen sport zien en met de X-box spelen, terwijl hun vrouw nutteloze dingen gaat kopen.

Soit, nu snel de kleine naar school brengen.

OVer gewauwel en 300 000 Euro

Sven Gatz neemt ontslag uit het parlement. Bij dat ontslag heeft hij recht op 300 000 euro. 300 000 euro. De waarde van een mooi huis.

Nu ben ik zelf een grote voorstander van hoge lonen voor politici. De stiel van politicus is niet gemakkelijk, maar wel erg belangrijk voor een land. Het is dan ook een goed idee om de job aantekkelijk te maken voor competente mensen. Zo ben ik er van overtuigd dat mensen zoals Johan Vandelanotte, Karel Degucht, Dirk Van Mechelen, Etienne Schouppe, John Crombez, ... buiten de politiek een schitterende, prestigieuze carrière kunnen uitbouwen waarin ze veel geld kunnen verdienen. Het is dan ook maar fair dat deze mensen goed worden betaald om hun talenten in te zetten voor een goed bestuur van ons land.

De vraag die men dan kan stellen is natuurlijk of men binnen de politiek moet gaan diversifiëren in functie van prestaties: Moet een parlementslid dat wat wauwelt zonder te weten waarover hij/zij spreekt evenveel verdienen als een Frank Vandenbroucke die steeds een grondige studie doet vooraleer het iets poneert (los van of je nu akkoord bent of niet?)? Meningen zullen hierover verschillen. Maar hoewel velen aanvoelen dat gewauwel niet hetzelfde dient te worden gewaardeerd als een goed onderbouwde visie, is het heel moeilijk objectief te gaan beoordelen wat gewauwel is en wat onderbouwd is.

Theodore Dalrymple is voor sommigen een bron van inspiratie, een 'conservatief denker', terwijl hij voor anderen een onbeleefde wauwelaar is die niet in staat is correct te argumenteren. Wie heeft gelijk? Voor beide kampen is wel iets te zeggen, vermoed ik.

Het opeisen van 300 000 euro wanneer je zelf ontslag neemt uit het parlement, is er echter zo ver over dat het een aanfluiting is voor alle 'hardwerkende Vlamingen' waar de Open VLD pleegt voor op te komen. Los van hoe goed of hoe slecht je bent, dit is disproportioneel, welk talent je ook hebt of welke investering je zelf hebt moeten doen om verkozen te geraken.